मिलिंद फणसेंची अप्रतिम सिंदूर आणि आसपासच्या समाजात साचत चाललेली समृद्ध अडगळ यांची मनात गल्लत झाल्याने उमटलेले हे काही वेडेवाकुडे नि:शब्द होत गेलो, मजबूर होत गेलो हिंदू वाचुवाचूनी हिंदूर होत गेलो ठिणग्या विझून गेल्या, पिकल्या जरी मिशाही हसले पुन्हा नेमाडे मी धूर होत गेलो धारा न अमृताच्या पानेच ही सहाशे डोळ्यात नीज येता मगरुर होत गेलो ही कोसलाबिढारे वाचून पाठ होती 'हिंदू' जुन्या बाजारी - मी शूर होत गेलो स्मरणातुनी पुसेना पुसता कथा 'खंड्या'ची काहीच वाचवेना, मी दूर होत गेलो