मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

भूल

श्रावण मोडक · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
काव्यरस
सारेच सुटलेत, हे पाहिल्यावर दिवसभराचा कंटाळा काढून टाकताना हे काही तरी होत गेलं... नंतर कळलं, कविता झाली. नात्यातील प्रश्नांचे कंगोरे एकेक करून उकलून घेताना, काही सिद्धांत ती मांडायची, अन् नेमकी विरुद्ध मूल्ये माझी समीकरणाची मांडणी करून, प्रमेयांची भूल विरून जाताना, सारीच गणिते सोडवायची, असे एकमेकांना हलकेच बजावून सांगायचो उभयान्वयी अर्थांचे सूत्र चालवत आपले गणित सोडवून ती गेली, मी मात्र झोके खात राहिलो शब्दांच्या जाती आणि संख्यांच्या किंमतीत

वाचने 3585 वाचनखूण प्रतिक्रिया 11

प्रभो Fri, 06/25/2010 - 00:00
श्रामोंची परत गणितावर कविता..... :) मागच्या वेळेस गणितावर दोन तासात दहा विडंबनं झाली होती. या वेळेस काय?? ;)

In reply to by प्रभो

मस्त कलंदर Fri, 06/25/2010 - 00:35
मागच्या वेळेस गणितावर दोन तासात दहा विडंबनं झाली होती. या वेळेस काय??
फक्त गणितावरच नाय रे.. व्याकरणावर पण झाली होती.. श्रामोंचं गणितच वेगळं!!! कविता आवडली हो. मस्त कलंदर.. नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

धनंजय Fri, 06/25/2010 - 01:27
दोघांनी सोडवायचे गणित किंवा तर्क. **(मला क्लिष्ट उपमा [mixed metaphor] जड जातात. "उभयान्वयी" आणि "झोके" दोन्ही कल्पना कळतात. पण एका कल्पनाचित्रात अंतःचक्षूंसमोर आणता येत नाहीत. कथा समजली पण भावना नीट समजायला कठिण जाते आहे.)**

सहज Fri, 06/25/2010 - 05:59
हे काही तरी होत गेलं. असो म्हणूनच म्हणत असावेत आगे की सोच! प्रवासाच्या एका टप्प्यावर काही वेळ एक कॉमन रस्ता येतो, वेळ आली की परत वाटा वेगळ्या होतात. ज्याला हे समजते तो शांतपणे पुढच्या प्रवासाच्या तयारीला लागतो, कॉमन रस्ता संपताना हसत खेळत निरोप घेतो, देतो. (पक्षी: नो गुत्तडा) व ज्या प्रवाश्याला हे आकलन लगेच होत नाही तो बहुदा असल्या कविता करत असावा. :P

In reply to by सहज

शुचि Fri, 06/25/2010 - 17:32
>>प्रवासाच्या एका टप्प्यावर काही वेळ एक कॉमन रस्ता येतो, वेळ आली की परत वाटा वेगळ्या होतात. ज्याला हे समजते तो शांतपणे पुढच्या प्रवासाच्या तयारीला लागतो, कॉमन रस्ता संपताना हसत खेळत निरोप घेतो, देतो. >> सुरेख!! अप्रतिम. किती सहज सांगून गेलात पण इतकं सहज नाही सोडता येत : ( सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||

शुचि Fri, 06/25/2010 - 17:33
मस्त! सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||