(खूळ)
अवलियांचे रूळ आणि गुरू चतुरंग यांचा गूळ पाहून मलाही अंमळ लहानपणची खूळं आठवली.
पायात पाय
घालून आम्ही पाडायचो
तो एका सायकलीवर असायचा अन
मी दुसरीवर टांग मारायचे
तोल सांभाळत
पाडत असताना खोड्या काढताना
असंच तासभर खेळायचे
सगळेजण मिळून मिसळून पाडायचो
आयटीच्या रूळावरून
कधीतरी तो मोटर-मन झाला
मी मात्र आहे त्याच सायकलीवर
पाय मारत... तास न तास
वाह!
कसं वाटणार
असं असेल
एका गरीब
मी पण ..मी पण ....
हा हा हा ...
शिवाय
कोणीतरी
मशाल्ला!!
अगायायाया!!
भन्नाट! हे
मुसुशेठ...म
आदिती छान
अदितीबै लै भारी!
जबरा वार्ष
वा वा...
लै
लै भारी,
कविता,
:)
अप्रतिम
खूळ
क्या बात है!!
मस्त
९