गारांचा पाऊस

चांगला लेख. कोपऱ्यावरच्या वडेवाल्याने समयोचित ताज्या, गरमागरम बटाटेवड्यांचा घाणा तळायला घेतला होता Smile छ्या ! गरमागरम कांदा भज्यात जी मज्जा ती बटाटेवड्यात नाही. आणि नंतर मस्त आल्याचा चहा. आपली आपली आवड. --अवलिया

गारेगार लेख... :) कित्येक वर्ष झाली मला परत गारांचा पाऊस पहायला मिळालाच नाही !!! :( नवी कोवळी, पोपटी रंगाची पालवी तर काय लुसलुशीत दिसत होती! अहाहा!! नशीब मी बकरी नाही.... नाहीतर खादडलीच असती तिला... फक्त ती पालवी झाडाच्या माथ्यावरच होती ही गोष्ट अलाहिदा! >>> खी खी खी... ख्या ख्या ख्या. काय हो ताई ठीक आहात ना !!! ;) मदनबाण..... "Intelligence is what you use when you don't know what to do." Jean Piaget

सुंदर ललीत लेख : ) >>आजदेखील त्या पावसात गाऱ्या गाऱ्या भिंगोऱ्या करायला मन आसुसले होते >> : ) लहानपणीचं एक गाणं आठवलं - टपटपटप काय बाहेर वाजतय ते पाहू चल ना आई चल ना आई त्या पावसात जाऊ सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||

आमच्याकडे खूप वेळा गारा पडतात पण आयती भजी आणि बटाटेवडा... :( नवी कोवळी, पोपटी रंगाची पालवी तर काय लुसलुशीत दिसत होती! अहाहा!! नशीब मी बकरी नाही.... नाहीतर खादडलीच असती तिला... हा हा.... अगदी अगदी. सेम पिंच. तशी पालवी खादडता येत नाही म्हणून पावसाळ्यात येणारी कुठलीही पालेभाजी म्या चरते. :)

एकदम अरुंधती, आपलं, मस्त लेख! आमच्याकडे का नाही गारा पडल्या? :-( अदिती

असा मस्त गारांचा पाउस पडतोय. मी गॅलरीत बसुन तो बघतोय . सोबत ओल्ड मंकची चपटी = समाधी अवस्था ................. (चखण्याची लिस्ट खुप मोठी होउ शकते पण कमीत कमी पापड / बॉइल्ड एग/ मांदेली) *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

चित्रदर्शी लेखन. जुन्या दिवसांत घेऊन जाणारे. फार आवडले. (चिंब)बेसनलाडू

छान लिहीले आहे. लेख आवडला. नवी कोवळी, पोपटी रंगाची पालवी तर काय लुसलुशीत दिसत होती! अहाहा!! नशीब मी बकरी नाही.... नाहीतर खादडलीच असती तिला... चिंचेचा पाला खाऊन बघा जमल्यास, कोवळा. मस्त लागतो.

".....पावसाने गारव्याची अशी काही बरसात केली की सारी सृष्टीच नव्हे तर मनही त्या सरींमध्ये न्हाऊन निघाले! ...." पावसाने आणि गारांच्या वर्षावाने निर्माण झालेला अरुंधतीताईंच्या प्रतिभेचा हा आविष्कार एका सुखद तुषारांचा अनुभव देवून गेला आहे. या वर्णनाशी साम्य राखणारी पु.शि.रेग्यांची एक कविता त्याच क्षणी मला आठवली... कविता खूपच मोठी असल्याने त्यातील बरीच कडवी मला नीट आठवत नव्हती म्हणून तो संग्रह मुद्दाम शोधून काढला....त्यातील हे "गारा नृत्य..." "तडकते वर जलकणांची संतत धारा : स्वेदकण हे फुटून येती आतून वर.... क्वचित एकादा फेनधवल हंसा़कृति मेघ घालतो भासे झेप खालती - ज्युपिटर जसा - उष्ण-मृदुल पिसांच्या गर्दीत विकल लेडा.... दूर कुठे तरी साद उठती तार उत्कट, 'होईन पांखरू; घेईन चोचीनें कमल-तंतू, देठ कोवळे; तुडुंब तडागी डुंबत नाचेन - पंख माझेच जीवनोत्सवी आहेत ध्वज....!' जडत्व आता इतुके भिनले तू सहसंवादी चराचराचा. उरल्या नाहीत काहीच सीमा... वहाळ, नाले.... पाणीच पाणी ... अचल परी मनूसाठी तू मत्स्य सत्यसंघ कारण आहे जीवनी तुला उत्कट आशा. असे कधी तरी तुंबळ वायूच्या अट्टाहासात परिचित श्री चिरपरिचित रूप दाविते...." १०४ ओळींची असलेली "वर्षागान" ही पूर्ण कविता जरूर वाचा... फार आवडेल तुम्हाला ! ------------------------------------------------------- "चन्द्रकिरणानो, तुम्हा वाजते का कधी थंडी स्वतःची ? मध्यरात्री?"

एकदम गारेगार लेख !! :) (गारोबा) ;) चायनीजकर !!!उर्फ.. АНИЛ ХАТЕЛА :D

आत्ताच्या आत्ता हवाय तो बटाटा वडा. गर्मा गरम. मीनल. http://myurmee.blogspot.com/

वयाने कितीही मोठे झालो तरी मनाचे वय वाढत नाही हेच खरं हेच खरं

चला आता भानसताईंनी एक लेख लिहावा मग परत अरुंधतीताईंनी..

गारा वेचून खाल्ल्याला कित्येक वर्ष झालीत! किती साध्या साध्या आनंदाला मुकतोय असं वाटतं. गच्च पाऊस पडून गेल्यावर आभाळ उघडतं तेव्हा मला फार आवडतं. सगळीकडे गार हवा, पाऊस पडून गेल्याने खाली बसलेला धूर - धूळ आणि स्वच्छ प्रकाश, एकदम आल्हाददायक असतं वातावरण. गरमागरम चहा घ्यावा आणि सज्जात, खिडकीत उभं राहून रस्त्यावरची गंमत बघत राहावं.. (नांगराची होडी न जमणारा)चतुरंग

किती छान आणि ओघवते लिहितेस ग तू .मान गये यार! कालच सकाळ मध्ये गारांचा फोटो पहिला.गारा वेचून खायची मजा वेगळीच! मीली

जीव थंड झाला तिकडे पाउस पडला हे वाचुन. नुसत वाचुन तोन्डाला पाणी सुटल्..गारा काय्..बटाते वडे काय्..जाउ दे अस जीव घेण्(की तोंड घेण) लिहीत जाउ नको ग्..आता वडे वा भजी करावी लागणार. सुर सुर करत सुरीने कांदे कापणारी अपर्णा

चांगला लेख! लहानपणी गारांच्या पावसांचे खूप आकर्षण असायचे. कारण मुंबईच्या भागात तो कधी अनुभवायला मिळायचा नाही. मग आजोळी गेल्यावर उन्हाळ्यात कधीतरी मिळायचा. बॉस्टनमध्ये कधीतरी पडतो पण तशी मजा वाटत नाही. :( दोन वर्षांपुर्वी आम्ही (पती, पत्नी, लहान कन्या) आणि आमच्या घरातील ३ ज्येष्ठ नागरीक असे व्हॅनमधून रमत गमत नायगारा धबधबा बघायला चाललो होतो. बॉस्टन ते नायगारा जवळपास ८-९ तासाचा ऑलमोस्ट सरळ रस्ता आहे. एकदा शहरी भाग सोडला आणि न्यूयॉर्क राज्यात आलो की मोकळे दिसते. आम्ही छान रमत गमत चाललो होतो. अचानक दूरवर एक जमिनीपासून आकाशात गेलेला मोठा काळा ढग दिसला. आधी वाटले टोर्नॅडो आहे का काय. पण तसे काहीच नव्हते, सुदैवाने! जसजसे पुढे गेलो आणि तो ढग पण उलट बाजूने पुढे येत गेला तस तसा पाऊस येऊ लागला आणि नंतर लिंबाएवढ्या गारा आदळायला लागल्या! आजूबाजूला काहीच नाही, जर गाडीच्या काचा फुटल्या असत्या तर. त्यामुळे टेन्शन! शेवटी हळू हळू बाजूला गाडी उभी केली. एकमेकांचे ऐकायला येत नव्हते इतक्या मोठ्यांनी गारा आदळत होत्या. सर्वच टेन्शनमधे असल्याने कोणीच शंका काढत नव्हते की आता काय होणार... रस्त्यावर दोन तीन इंचांचा गारांचा थर झाला होता. काही मिनिटात तो ढग पुढे सरकला (गाडीच्या मागे गेला) आणि after clouds comes clear weather हे अनुभवले. पुढचा रस्ता जणू काही झालेच नाही इतका छान आणि निरभ्र आकाशाचा होता. -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

अरुंधती ताई, लेख खुप छान. पण गारांचा अनुभव थोडा वेगळा आहे. मुंबईत असताना कधीच गारा अनुभवल्या नव्हत्या पण इथे टेक्सास मध्ये आल्यावर वर उल्लेखिलेल्या रोमँटीक गारा मात्र बघायला मिळाल्या नाहीत. जे काही बघितलं ते अगदी भिषण होतं. कधीहि कुठेही गारा पडतायत असं कळलं कि पोटात धडकी भरते. वर रेवती ताईंनी सांगितल्या प्रमाणे एक एक गारा गोल्फ बॉल किंवा टेबल टेनीस च्या चेंडु एवढ्या असतील तर नुसता विचार करा...गाडी,घरं,माणसं कश्याचाही मुलाहीजा न बाळगता आकाशातुन शब्दशः दगडांचा वर्षाव. विचार करायलाही वेळ नाही. घरात असु तर बाहेर गेलेल्यांची काळजी, आणि बाहेर असु तर स्वःताची आणि घराची काळजी. मागच्या वर्षीचे काही फोटोज आहेत. नक्की टाकीन एक दोन दिवसांत. -- मयुरा.

छान लिहिलयस अरुंधती. इथे आल्या पासून माझा ही गारांच्या बाबतीतला अनुभव भयानकच आहे.

मस्त लिहिले आहेस. भजी आणि वडे वाचून भूक चाळवली. :( मुंबईला गारांचा पाऊस कधी पाहायला मिळाला नव्हता. इथे अमेरिकेत मात्र मिळतो. एकदा टेनिस बॉलच्या आकाराच्या गारांचा मारा खाल्ला आहे आणि मरता मरता वाचलो आहोत. तो अनुभव येथे वाचता येईल.

कोल्हापुर भागात गेली कित्येक वर्षे "गारांचा पाऊस" पडलेला नाही, त्यामुळे आता चौथी, पाचवीच्या वर्गात शिकत असणार्‍या मुलांनी आपआपल्या घरी "गारा म्हणजे काय?" असा प्रश्न विचारला तर आईबापाने त्यांना "बर्फाचे शेंगदाण्याएवढे तुकडे" असे सांगण्याची वेळ आली आहे. पण "गारा" या अगदी बेसबॉल्/टेनिस बॉलच्या आकाराच्यादेखील असू शकतात हे पाहण्यासाठी ही व्हीडीओ क्लिप पहा ~~ " alt="" /> ------------------------------------------------------- "चन्द्रकिरणानो, तुम्हा वाजते का कधी थंडी स्वतःची ? मध्यरात्री?"

बाप रे! काय गारा आहेत की चेंडू? परवाच बहीण त्यांच्या येथे झालेल्या हेलस्टॉर्म विषयी सांगत होती! अराराररा..... फार वाईट प्रकार! :( अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

आहाहा! मस्त लेखन! आत्ता लग्गेच गारांचा पाउस पडावा असं वाट्टय! रेवती