मोदकाची जात एकच - उकडीची
हळवा झालो....
(मनातः ह्या मोदकांना - सॉरी मोडकांना - त्यांच्या नितांत सुंदर कवितेची किती मोडतोड बघावी लागणार कोण जाणे ! त्यापेक्षा सरळ गुलजारला मोडला असता तर..)
-- मिसळभोक्ता
(आमचेकडे सर्व प्रकारच्या आनंदांवर विरजण घालून मिळेल.)
अदिती लै भारी विडंबन गं..
ह्या मोदकांना हे आपले मोडकांना किती विडंबन बघायचे आहेत काय माहीती.
निखिल
================================
रात्री अडीच वाजता जाग आल्यावरसुद्धा तुम्ही खरडवही चेक करूनच झोपता?? तर तुम्हाला नक्कीच मिपाज्वर झाला आहे!!!!!
"नारळ, पिठी, गूळ, आणि मीठाच्या
भानगडीत पडतेस कशाला?
मोदक दोघांसाठीच आहे,
अन पाककला इतरांसाठी.
मोदकाची जात एकच - उकडीची"
मस्तच ...
मी केलेल्या मोदकांची आठवण आली .
कविता अंमळ छान वाटली. जरी कवयित्रीने ती विडंबन या प्रकारात ठेवली असली तरी, कुठेतरी आत खोलवर जाणवणार्या वेदनेचा स्पष्ट हुंकार प्रत्येक ओळीत जाणवतो आहे. जीवनाच्या मूळ गाभ्याशी कुठेतरी अनाम प्रेरणेने (चुकलेल्या सारणाशी जसे दात टक्कर घेतात, तसे) टक्कर घेत असताना स्फुरलेली कविता असे या कवितेचे वर्णन केले तर चूक ठरू नये. कवयित्रीने, दुसर्या कवितेत तर तमाम खवयांचे अदिम दु:खच मांडले आहे. खाणार्याने खात जायचे व्रत पाळले तर दर तीन महिन्यांनी नवीन कपडे घ्यायची वेळ येते... हा सनातन अन्याय कधीतरी संपेल काय? या प्रश्नाचे उत्तर येणारा काळच देईल.
बिपिन कार्यकर्ते
विलंबित ख्याल असतो तसा तुमचा विडंबित मोदक आवडला! ;)
(खुद के साथ बातां : रंगा, आपल्या कवितेची इतकी भुते पाहून श्रामो पुन्हा कविता मिपावर टाकायला धजावतील असं वाटतंय तुला? मग, काय समजलास काय? बघंच आता पुढची कविता टाकतील की नाही लग्गेच! :P )
चतुरंग
हळवा
चला
खल्लास... मि
अदिती लै
अदिती
चला...
अगागागागा
अगागागागा
भारी!
"नारळ, पिठी,
>>>नारळ,
लोळू नको
हॅ हॅ
सारणात मीठ!!!!
हो,
विडंबन
छान
अंमळ छान !!!
:-)
वा वा अदितीबै!
मस्त