कोल्हा, कावळा आणि करकोचा

आपला अनुभव फार बोलका आहे. :-)

आणि फार सुंदर काम आहे तुझं...बाकीच्या गोष्टी प्रगत-अप्रगत किंवा प्रगतिशील देश म्हणुन होत असाव्यात बहुतेक,हा फरक बर्‍याच ठिकाणी दिसुन येतो तसा... दिपाली :)

छान लिहिलं आहेस.

छान. खुसखुशीत. लिहा, अजून लिहा सांस्कृतिक देवाण-घेवाणीवर.

वा! मस्त रुपक जमलंय! मजा आली वाचुन! येउद्या अजुन असेच खुसखुशीत. :)

सुंदर कल्पना आणि उत्तम लेखन. (लहानपणी ठकठक मधली दिपू द ग्रेट ही गोष्ट आवडीने वाचणारा) मदनबाण..... Try And Fail, But Don't Fail To Try Stephen Kaggwa

रुपककथा कोणावर बेतली आहे ते कळले नाही फक्त तुम्ही जपान मधे इंग्रजी शिकवता येवढंच कळलं. हर शख्सको अपना बनाके देख लिया मिलेंगे ना किसीसे ये दिलमें ठानी है|

खुसखुशीत लेखन! खरं सांगायचं तर ती इटालियन पत्रे आल्याचं वाचताच एक आसूरी आनंद वाटला. 'बरं झालं, त्यांची जिरली' असं वाटून गेलं. रेवती

सुबक ठेंगणी, सरस आणि ठोस विचारांची पुरस्कर्ती आहे हे वाचून आनंद झाला. जपानी शाळांबाबत आमचे प्रबोधन त्या चित्रफितींच्या आधारे करायला मात्र विसरू नकोस ही अर्जी. गोष्ट बाकी सुरस आणि छान लिहीली आहेस. आवडली.

पॉशच लिहिले आहे हो ! ©º°¨¨°º© परकोचा ©º°¨¨°º© 'अनीवे' शिवाजी विद्यापिठातुन मिपा आणि मिपाकर 'यांछ्यावर' पी एच डी करण्याच्या विचारात असलेला. आमचे राज्य

सुठें ... नेहमीप्रमाणे छान, खुसखुशीतच लिहिलंय. पण त्याहीपेक्षा, ही कहाणी अवस्थ करून गेली. माणसाच्या मनातला उच्चनीचची भावना कधी कुठे कशी वर येईल काय सांगावं? रेवती म्हणतात तसं, इटालियन भाषेत पत्र आली तेव्हा थोडा असुरी आनंद झालाच मात्र. बिपिन कार्यकर्ते

हम्म्म्म्म्..छान बोलका अनुभव. :| पुण्याचे पेशवे एरवी सगळे कागद सारखेच. फक्त कागदाला अहंकार चिकटला की त्याचे सर्टीफिकेट होते. Since 1984

भारतीय नाऽऽ? ते तसलेच! त्यांना काय एव्हढी किंमत द्यायची? आणि मग इटालियनमधली पत्रं बसा अक्षरं लावत आणि डिक्शनर्‍या धुंडाळत! च्यायला, राग राग नाही का हो झाला तुमचा हे असं पाहताना? :( आजही अशी सापत्नभावाची वागणुक मिळते आपल्याला आणि मारे आपण मिरवतो "सॉफ्टवेअर सेवाक्षेत्रामधली जागतीक महासत्ता" म्हणुन! च्छ्या! डोकंच सरकलं हा अनुभव वाचुन. असो, माझं बापड्याचं हे वैयक्तिक, कोत्या बुध्दीतून आलेलं मत आहे. माफ करा जर ह्यामुळं रसभंग होत असेल तर. ---------------------------------------------------------------------------------------- एक गदारोळ प्रसवे ती स्वाक्षरी | गदारोळाचे कारण ते एक स्वाक्षरी || रे मना ऐसा खेळ ना करी | ज्या योगे वितंड मुळ धरी || ऐश्या कारणे रे धमु ना करावी स्वाक्षरी || सच्चिदानंद ! सच्चिदानंद !!

रूपक कथा लिहण्याची कल्पकता सहिच! चकली http://chakali.blogspot.com

बेष्टं !! सुबक ठेंगणी.. लेखण आवडले हो :) (जंगलातील कोल्हा) टारकोचा नको करू कुटाळक्या || धर पंथ हाय्,हॅलोचा || टार्‍या म्हणे आता || आय.डी.घे संत एकनाथाचा ||

मस्तच! अनुभव मात्र अस्वस्थ करून गेला. क्रान्ति ध्यानम् मूलम् गुरुमूर्ति, पूजामूलम् गुरु पदम् मंत्र मूलम् गुरुवाक्यम्, मोक्षमूलम् गुरुकृपा अग्निसखा रूह की शायरी

तुमची चिडचिड झाली असणं स्वाभाविक वाटतं. भारतीय (आणि त्या भूखंडाच्या आसपास म्हणजे पाकिस्तानी, बांगला, श्रीलंकन इ.) माणसांकडे बघण्याचा इतरांचा दृष्टिकोन हा एक मोठा विषय आहे. पश्चिमेकडून आलेलं सगळं चांगलं हा गंड घालवणे हाही एक मोठा अडसर आहे. परंतु तुम्हाला वाटलेली सखेदाआश्चर्याची, सात्विक संतापाची भावना इतक्या छान रूपकातून मांडण्याचं तुमचं कसब आणि सकारात्मक विचार मला आवडले! त्याबद्दल तुमचं खास अभिनंदन!! :) (जरा अवांतर - मागे काही वर्षापूर्वी ग्रीन हाऊसचे काम करीत असताना हॉलंडचे इंजिनियर्स आले होते त्यांच्या ऑटोमेशन सिस्टिममधले प्रॉब्लेम्स मी सोडवून दिल्यावर ते असेच आश्चर्याने बघत राहिले की भारतासारख्या 'यःकश्चित देशातही' डोक्याने बरी माणसे असतात तर ;) ! मग तो सगळा ऑटोमेशनचा प्रॉजेक्ट मीच पूर्ण केला! :) ) चतुरंग

खुसखुशीत शैलीत अनुभव लिहिला आहे. मस्त. (पण रूपककथा इसापाच्यासारखी मितभाषी झाली असती तर अधिक मजा आली असती.)

छान. लेखन सुरेख.. अनुभव... काय बोलू ह्या विषयी वरील सर्व प्रतिसाद माझ्याच मनातील भावना आहेत असेच समजा... असुरी आनंद मला ही झाला ;)

छान अनुभव आणि रुपकही. आमच्या इथे जपानी गाड्याना सप्लाय करणार्‍या छोट्या मोठ्या बर्‍याच जपानी कंपन्या आहेत. त्यामुळे transfer होऊन आलेल्या जपानी लोकांचे एक तरी मुल माझ्या मुलाच्या वर्गात असते. असे मूल माझ्या मुलाशी शक्यतो बोलतही नाही मात्र गोर्‍या मुलाशी मैत्री करायला धडपडते. मात्र preschool पासून माझ्या मुलाबरोबर असलेले त्याचे मित्र हा प्रकार लक्षात येताच त्या मुलाला एकटं पाडतात. गेल्या वर्षी असं वागणार्‍या एका जपानी मुलीला माझ्या मुलाच्या मैत्रिणीने खुप छळले. या उलट प्रकार कंपन्यांतून. देशी असाल तर अगदी डोक्यावर घेतात. त्यातून metallurgist असाल तर बघायलाच नको.

फारच सुंदर रूपक आहे. वर दिलेल्या प्रतिक्रियामध्ये म्हटल्याप्रमाणे आणि तुमच्या लेखात व्यक्त केल्याप्रमाणे जपान्यांच्या (सगळया नाही, पण बराचश्या) भारताविषयीच्या भावना पाहून वाईट वाटलं. ह्या ठिकाणी उदाहरणं देउन काही मुद्दे मांडावेसे : १. 'जिओपार्डी' हा कार्यक्रम एका स्थानिक वाहीनीवर कालच पाहात होतो. लहान मुलांचा सहभाग असलेल्या कार्यक्रमात त्यांना काही व्यक्तिगत प्रश्ण विचारले गेले. त्यातली एक मुलगी चिनी भाषा (खरेतर, 'मंदारिन' ) शिकते, हे ऐकल्यावर सुत्रधाराने त्याच कारण विचारलं. त्यावेळी "मागचं शतक अमेरिकेचं होत आणि हे शतकं चीनचं असेल, असं माझे वडिल म्हणतात", हे तीचं उत्तर होतं. २. 'येल' विद्यापिठाच्या अध्यक्ष्यांची मुलाखत पाहण्याचा कालच योग आला. त्यावेळी, 'येल' आता चीनमध्येही शि़क्षण देणार आहे, हेही(व्यक्तिस्वातंत्र्य आणि मुक्त विचार स्वातंत्र्याचा उदोउदो करत का होइना?) त्यांनी मान्य केलं. म्हणजेच, इतर देश चीनकडे दुर्लक्ष करू शकत नाहीत. मला वाटतं, ह्यात चीनी लोकांच्या उद्योगीवृतीचा आणि समाज/राष्ट्र म्हणून एकसंध राहण्याचा फार मोठा हात आहे (साम्यवादाशी ह्याचा काही संबंध नाही). भारतीयांनी जर मोठी उद्दिष्ट ठेवून ती साध्य केली तर आपल्यालाही कोणी दुर्लक्षीत करणार नाही. एक समाज आणि राष्ट्र म्हणून आपण नक्कीच ह्यात कुठेतेरी कमी पडलो आहोत. अवांतरः सॉफ्टवेअर उद्योगात महासत्ता होण्यासाठी भारताला अजूनही खूप मोठा पल्ला गाठायचा आहे. २०१५ पर्यंत जागतिक पातळीवर ५०० बिलियन डॉलरच्या एकूण उलाढालीत भारताचा वाटा ९.५ ते १२ बिलीयन पर्यंत वाढेल, असा 'नॅसकॉम' चा अंदाज आहे. चीनचा आजच्या घडीला ह्या क्षेत्रातला वाटा १० बिलीयनपेक्षा जास्त आहे. तेव्हा 'दिल्ली बहोत दूर है!' असेच म्हणावे लागेल.

छान अनुभवलेखन ! तुम्हाला असा अनुभव आल्यावर फक्त चिडचिड करून सोडून न देता रूपकामध्ये शब्दबद्ध केल्याबद्दल कौतुक वाटलं. -सुप्रिया देहरुप गावाहून रामरुप गावाच्या प्रवासात रामनाम हीच उत्तम शिदोरी होय.

जपान्यांना वेगळे कशाला गणायचे? मानवी स्वभावावर प्रकाश टाकणारी रूपक कथा आवडली. व्यक्तिगत पातळीवर काय किंवा देशपातळीवर काय? 'खोबरं तिकडं चांगभलं'! आपण भारतीय तरी कुण्या टांझानिया किंवा इथियोपियाच्या लोकांशी स्वतःहून मैत्री करण्यासाठी धडपडतो? (हे देशपातळीवर, व्यक्तिगत ज्याचे त्याने पहावे...;)) आपल्यालाही अनुक्रमे सौदी, कुवेत, सिंगापूर, ऑस्ट्रेलिया, युरोपीय देश आणि संयुक्त अमेरिका या देशांना चढता प्राधान्यक्रम द्यावा असे वाटते. ब्राझील, रशिया, अर्जेंटिना हे देशही अजून आपल्या फेवरेट लिस्टमध्ये नाहीत. तेव्हा घरोघर मातीच्याच चुली.

सहा एक महिन्यांपुर्वीचीच गोष्ट. मी दोहा,कतार इथे होतो. माझी तिथे बरिच मोठी आंतर्राष्ट्रीय टिम तयार झाली होती. ब्रिटिश, अमेरिकन,युरोपिअन,अरबी, फिलिपाइन्स,चीन, मलेशिया असे बरेच जण होते. अर्थात भारत पाहिलेला तिथे एकजण पण नव्हताच. मी सुट्टिकरीता भारतात परत येणार होतो. अशाच गप्पा रंगल्या होत्या अन मी सहजच प्रश्न टा़कला की तुमच्या करीता भारतातून येताना काय आणू? तिघांकडून उत्तर आले " येताना आमच्या करीता "साप" घेउन ये" मी क्षणभर अंतर्मुख झालो. अभिज्ञ. -------------------------------------------------------- पॉझिटिव्ह थिंकिंग....? अजिबात जमणार नाहि.

प्रतिसादांबद्दल, आपले बरेवाईट अनुभव इथे सांगितल्याबद्दल, आणि महत्वाचं म्हणजे माझी चिडचिड, उद्वेग काही अंशी हलका केल्याबद्दल धन्यवाद! आता कसा (ब्रिटिशच्या मिथन्यावानी) मोकलं मोकलं वाट्ताय! ;)

ताटवाट्यांचे रूपक आवडले. अगदी चपखल. असे अनुभव घडोघडी येतात, आणि आपण सावध नसलो तर आपल्या हातूनही घडू शकतात हा धडा प्रतिक्रियांतून शिकले. :-)