अ‍ॅबॅकस् चा शोध कसा लागला - एक "कोट्याधीश" धागा ;-)

ब्रिटिश राज्य असताना एक गोरा साहेब प्रवासी रत्नागिरीत भ्रमंती करत होता. स्थानिकांशी खास परिचय व्हावा म्हणून काही दिवस त्याची राहण्याची सोय एका प्रतिष्ठित सुखवस्तू कुटुंबात करण्यात आली. एका सकाळी घरातल्या घरात इकडे तिकडे फिरताना तो एका लहानशा कोठीच्या खोलीत डोकावला. सोवळे मोडू नये म्हणून त्याला हात दाखवत दाराबाहेरच रोखून वत्सलाबाई रानडेआजी घाईघाईने आपल्या कैरीच्या मसाल्यात घोळवलेल्या फोडींवर कडकडीत करून नंतर गार केलेले तेल ओतू लागल्या. मग त्यांनी मिश्रण नीट मिसळले.

कुतूहलाने गोऱ्या साहेबाने मोडक्या तोडक्या मराठीत विचारले,"असा केल्यावर हे मँगो पिकंल काय?"

वत्सलाबाईंनी लगेच नाही नाही अशी आडवी मान हलवली.

परपुरूषाशी बोलणे प्रशस्त समजले जात नसल्याने त्या मनातच पुटपुटल्या, "गाढवच दिसतोय मेला. चिरून, फोडी करून, मसाला आणि तेल लावून आंबा कधी पिकतो होय?"

पण भारतीय मान हलविण्याच्या पद्धती पाश्चिमात्य लोकांना फारच गोंधळात टाकत असल्याने गोऱ्या साहेबाने त्याचा अर्थ हो हो असा घेतला आणि डायरीत नोंद केली.

तेव्हापासून इंग्रजीत लोणच्याला पिकल म्हणू लागले.

अब्बा! कसं करायचं हे इतकं अवघड गणित?
अब्बा! कसं करायचं हे अवघड गणित?
अब्बा! कसं करायचं हे गणित?
अब्बा! कसं करायचं हे?
अब्बा! कसं करायचं?
अब्बा! कसं?
अब्बाकसं?
अबाकस
अ‍ॅबॅकस्

गणिती प्रश्नाचे उतरत्या भाजणीतले हे उत्तर वाचून 'धमाल' चित्रपटात चढत्या भाजणीत आपले 'पेट नेम' सांगणाऱ्या विनय आपटेंचा धमाल प्रसंग आठवला 😀

अय्यर...
वेणुगोपाल अय्यर...
मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
लक्ष्मण शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
जयसूर्या लक्ष्मण शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
अट्टापटू जयसूर्या लक्ष्मण शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
श्रीपेरवर्धन अट्टापटू जयसूर्या लक्ष्मण शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...
प्रभाकरन श्रीपेरवर्धन अट्टापटू जयसूर्या लक्ष्मण शिवरामकृष्णा शिववेंकटा राजशेखर श्रीनिवासन त्रिचीपल्ली एक्य परमपिल पेरंबदुर चिन्नास्वामी मुथ्थुस्वामी वेणुगोपाल अय्यर...

साष्टांग दंडवत.

लवकरच भर टाकायचा प्रयत्न करेन.

बाचाबाची हा शब्द कसा बनला.

गुजराथी + मराठी

का

मराठी + मराठी

राम रावण युद्धात प्रभू श्रीरामांनी डागलेल्या अस्त्रांना घाबरून रावणाच्या अनेक सैनिकांनी लंकेतून पळ काढला आणि समुद्रमार्गे दूर दक्षिणेकडील एका विस्तृत पण नगण्य लोकसंख्या असलेल्या भूभागावर आश्रय घेतला. पण, वाया जातील ती श्रीरामाची अस्त्रे कुठली. ह्या अस्त्रांनी त्या भूभागापर्यंत त्या सैनिकांचा माग काढून त्यांचा संहार केला. प्रभू रामचंद्रांच्या अस्त्राने पावन झालेल्या त्या भूमीला लोक "अस्त्रालय" ह्या नावाने ओळखू लागले, ह्या नावाचे इंग्रजांनी पुढे आंग्लीकरण करून "ऑस्ट्रेलिया" केले.

फेटल एरर्स (fatal) येतात तो ॲप्लिकेशन फाडतो म्हणून त्याला फाटंल एरर असे आम्ही कोडगे म्हणायचो. 

पुण्यात एक गोरा साहेब आला होता. मुक्काम देशपांड्यांच्या वाड्यात. एका संध्याकाळी स्वयंपाकघरातून तळणीचा वास सुटला आणि साहेब दाराशी जाऊन उभा राहिला.

आत सुलोचनाबाई पिठाच्या पट्ट्यांत सारण भरून गुंडाळत होत्या. दाराकडे न बघता त्यांनी हात उगारला, "थांबा तिथेच. सोवळं आहे."

साहेबाने तिथूनच विचारले, "हे... भाकरी आहे काय?"

बाईंनी मान हलवली. म्हणजे नाही. साहेबाला ती "हो" वाटली. त्याने समाधानाने मान हलवली. बाईंनी ती पाहून दुप्पट जोराने हलवली. पुढची दहा मिनिटे दोघे दाराच्या दोन्ही बाजूंनी एकमेकांना "नाही" आणि "हो" सांगत राहिले. शेवटी बाई तव्यावरून नजर न हलवता स्वतःशीच म्हणाल्या, "भाकरी नाही रे, वडी आहे वडी. भाकरवडी."

साहेबाला फक्त "बाकर... वडी" एवढे ऐकू आले. त्याने डायरीत लिहिले, “Bakarwadi. A kind of bread.”

पुढे त्या डायरीवरून पुस्तक छापले गेले. त्यात "बाकरवडी" असे छापले होते आणि छापलेले खोटे कसे असेल? 

पुढे चितळ्यांनी तीच विकायला काढली. आज पुण्यातून निघणारा प्रत्येक पाहुणा पुडा घेतल्याशिवाय गाडीत बसत नाही. दुपारी दुकान बंद असते, हे सगळ्यांना माहीत असते. तरीही चार वाजेपर्यंत दारात उभे राहून "अजून उघडले नाही का?" असे विचारतात.

एक मुलगा स्वैपाक घरात काहीतरी नवीन प्रयोग करत होता.

त्याच्याकडून इडलीचे  भिजवलेले पीठ भरपूर प्रमाणात तव्यावर पडले. भरीत भर म्हणजे त्यावर चिरलेल्या कांद्याची परात सांडली.

घाबरून तो मुलगा वडिलाना उठवायला गेला.

तो वडिलाना हाका मारू लागला.

उठा अप्पा . उठा अप्पा उठा अप्पा.

वडील झोपेतून उठून स्वैपाक घरात येईपर्यंत तो पदार्थ तयार झाला होता.

मुलाच्या वडिलाना उठा अप्पा  हे शब्द उताप्पा असे ऐकू आले.