फार्म हाऊस की नुसतीच हौस???????

दिवसाला २ धागे? कट्टा मानवला =))
आणि हो...मी पयला :)

फार्म हाउससारखेच "वीकेंड होम" यावर पण लिहा...माझ्या घरच्यांच्या डोक्यात खूळ शिरले आहे...आयुष्यात पहिल्यांदाच ढीगभर पैसे नसल्याचा आनंद झाला

पुरेश्या वेळे अभावी लेख वाचला नाही.
पण एका दिवसात चार पाच लेख .!?
शेतकरी लोकांना शोभत नै..
(ह घ्याल अशी अपेक्शा)

Farm / farm house and second home are 3 distinct catagories

खूप चांगला लेख.

फार्म हाऊस घेणाऱ्या लोकांना एकरी २-३ लाख रुपये महिना "करमुक्त" उत्पन्न येते. म्हणून लोक ते घेतात. मग त्या जागेत गवत किंवा तण माजलेले असेना का? सगळ्या सिने नटांची पनवेल कर्जत जवळ फार्म हाऊसेस आहेत. आणि तेथे उत्तम शेती होत असते आणि भरघोस उत्पन्न निघते असे आयकर विभागाच्या कागदपत्रांवरून समजते.

उत्तम आणि सत्यदर्शक लेखाजोखा. जियो मुवि.. !!!
पुरत्या तयारीनिशी शेतीत उतरणारे तुम्ही पहिलेच दिसलात. उत्तम...!!!

तीस लाखाला घर आणि अर्धा एकर जागा? फारच आतबट्ट्याचा व्यवहार आहे. मात्र वर चंपाबाई लिहितात त्याप्रमाणे शेती, फार्महाऊस आणि गुंतवणूक म्हणून दुसरे घर घेणे हे तीन वेगवेगळे प्रकार आहेत नक्कीच.

तो : साधारण पणे ३०,००,०००/- खर्च झाले.जवळपास अर्धा एकर जागा आहे.शिवाय त्यात आंबा,नारळ इत्यादी झाडे पण आहेत.

लेख जरी काल्पनिक असाला तरी, निदान महाराष्ट्रात कायदेशीरपणे अर्धा एकर जागेत फार्महाऊस बांधता येत नाही. कमीतकमी १ एकर शेतजमिनीची अट आहे व त्यावर जास्तीतजास्त १००० स्क्वे.फू. बांधकाम करता येते, शेतकरी असण्याची अट आहेच. शेतकरी नसलेंल्यांसाठी गुंठेवारी प्लॉट पाडून तेथे बंगले बांधून 'फार्महाऊस' म्हणून विकणारे व घेणारे भरपूर आहे. अशा जमिनीतून घेतलेले कोणतेही उत्पन्न हे करमुक्त नसते.

मुविंच्या शेतीची जाहिरात जोरदार झालीये ४ धाग्यांनी

नुकतच पुंजी पणाला लावून फार्म हाउस घेण्याच्या बायकोच्या प्रयत्नाला अपयश आणण्यात यशस्वी झालो. तिला लेख वाचायला दिला.
आम्ही आमच्या वडिलोपार्जित शेत्या विकल्या व गावकी आणि भावकी पासून दूर झालो. पुनर्वसनाच्या बोजा मुळे अजून ही नाव माझेच आहे शेतीवर. म्हणजे मी अजूनही शेतकरीच आहे.

या लेखाची लिंक मी अनेकांना फॉर्वर्ड केली. एकदा का हौसेला मोल नसते हे मान्य केले की उत्साहापोटी त्यात किती पैसे घालावे याचे तारतम्य रहात नाही. इतरांनी फॉर्म हाउस बांधावीत व आपण त्यात चार दिवस जाउन एंजॉय करावे. ज्यांच्याकडे अतिरिक्त पैसा आहे त्यांनी जरुर ती घ्यावीत. म्हणजे इतरांचाही फायदा. एकदम विन विन सिच्युएशन. मग कधी घेताय फॉर्महाउस? :)

फार्म हाउसच नव्हे तर सगळ्या मालमत्तांबाबत हीच तर्‍हा आहे. पहीले कर्ज काढुन मालमत्ता घ्यायची, मग अजुन पैसे घालत राहुन कधी विहिर, कधी कुंपण, कधी वीज्,रखवालदाराचा पगार, वावर नसल्याने अधेमधे होणार्‍या चोर्‍या किवा अतिक्रमणे,झाडे तोडणे हे नुकसान सहन करायचे आणि परतावा काय? तर वर्षात कधीतरी ४ दिवस तेथे जाउन राहायचे.फ्लॅट जरी घेतला तरी सोसायटीच्या कटकटी, मेन्टेनन्स, भाडेकरुच्या कटकटी, एजंट्चे ताप हे आहेच. थोडक्यात तुन्ही स्वतः रहाणार असाल तर कुठलीही मालमत्ता खरेदी करावी नपेक्षा मुविकाकांनी वर म्हटल्याप्रमाणे एफडीत नाहीतर म्युचुअल फंडात पैसे टाकुन सुखी असावे आणि वर्षाला एक परदेश दौरा करुन हौस भागवावी.

विकणे सहकाराशिवाय अशक्य.

वरती काही प्रतिक्रिया बघितल्या ....
फार्म हाऊस पेक्षा पैसे FD त टाकावे वगैरे वगैरे ...

स्वतःचे फार्म हाऊस असणे हा आनंदाचा भाग असतो .... मी तो मुक्तपणे अनुभवाला आहे ...
मित्रांबरोबर FD certificate बघत बसायचे का ?

ज्याला शक्य आहे त्याने जरूर फार्महाउस घ्यावे ... अर्थात त्यासाठी आर्थिक तसेच मानसिक ताकद लागते

बाकी काय लिहू ...

अंगी नाही बळ दारी नाही आड .... त्याने फुलझाडं लावू नये

हौसेला मोल नाही.आवड असेल तर व्यक्ती पैसे किती लागतील,फायदा होईल की नुकसान असला किरकोळ विचार करत नाही.
नाही तर कर्ज काढून कार घेणारे पेट्रोल चे दर वाढले म्हणून कार चा वापरच करत नाहीत.
आणि जे खरोखर हौसी आहेत ते असला हिशोब करत बसत नाहीत.
लग्नाची हौस आहे तर बायको वर किती पैसे खर्च होतील असा विचार करणाऱ्या लोकांनी ह्या भानगडीत पडूच नये.

हौस ही जास्तीच्या पैशांमधून करायची असते ...

जास्तीचा पैसा म्हणजे काय ?

१. रोजच्या खर्चाची सोय
२. liabilities कव्हर करायला लागणारा पैसा (यातच ऍसेट बनवण्यासाठी लागणारा पैसा पण आला )
३. आपत्कालीन निधी

ह्या तीन गोष्टी साध्य झाल्या कि उरलेला पैसा हा हौसेसाठी वापरायचा ...

तेंव्हा अशी किती रक्कम खरेच खर्च करू शकता ते बघा आणि शक्य असेल तर बिनधास्त पुढे जा ...

अनेकदा पुढील आयुष्याची तरतूद करायच्या नादात आज जगायचे राहून जाते ...

आमच्या खापरपणजोबा/पणजोबा/आजोबांची काही एकर जमीन होती म्हणे. १९४८ नंतर कुळाने ती धाक दाखवून बळकावली. परंतु सातबारा उताऱ्यावर आजोबांचे व त्यांच्या एका चुलतभावाचेच नाव होते. कालांतराने तिथे साखर कारखान्याची योजना येऊन आमची जमीन साखर कारखान्यासाठी राखीव झाली. साखर कारखान्याने जमिनीचे मूळ मालक शोधून त्यांना सभासद करून घेतले. त्यामुळे वडील व त्यांच्या चुलतभावाचे कुटुंब कागदोपत्री सभासद झाले. अनेक वर्षे कारखाना उभाच राहिला नाही. त्यामुळे शेवटी कारखान्यासाठी राखून ठेवलेली जमीन मूळ मालकांना परत दिली.

तोपर्यंत आमची अनेक चुलत घराणी वाढली होती. एकूण ७-८ वारस होते. त्यातील प्रत्येकाला १ ते ३ एकर जमीन मिळाली. काही वर्षांपूर्वी जमिनीवर नाव लावून घेण्यासाठी सर्व वारस प्रयत्न करीत असताना मी वडीलांना त्यात न पडण्याचा सल्ला दिला.

एक तर ती जमीन पुण्यापासून किमान १०० किमी दूर असलेल्या गावात आहे. वडील निवृत्त व काही आजार होते. जमिनीसाठी सतत तिथे जाणे खूप दगदगीचे होईल. ती जमीन अनेक दशके पडिक असल्याने लागवडीयोग्य नाही. मागील ३ पिढ्यांनी शहरात वास्तव्य केल्याने शेतीची शून्य माहिती आहे. वडिलांना निवृत्तीवेतन असल्याने पैशाची आवश्यकता नाही. नियमानुसार किमान १० वर्षे जमीन विकता येणार नाही. त्या ३ एकर जमिनीची किंंमत फारशी नसेल. परंतु जमीन मिळविणे व नंतर ती सांभाळणे यात प्रचंड दगदग आहे आणि आर्थिकदृष्ट्या त्याची गरज अजिबात नाही, हे वडिलांना पटले. जमिनीवर दावा करायलाच नको, म्हणजे पुढचे ताप होणार नाहीत हे सुद्धा पटले. परंतु इतर वारसांच्या प्रचंड आग्रहामुळे त्या गावात अनेक फेऱ्या मारून शेवटी जमीन मिळाली.

नंतर एक स्थानिक माणूस घरी आला. मी तुमची जमीन कसतो, दरवर्षी ठराविक उत्पन्न, धान्य वगैरे देईन असे आमिष दाखविले. ती जमीन पडिकच राहू दे असे मी वडिलांना सुचविले. परंतु भावाने त्या प्रस्तावात रस दाखविला. मी शहाणपण दाखवून मला त्या जमिनीत अजिबात रस नाही हे सांगून टाकले.

जमीन साफ करून लागवडीयोग्य करणे, विहीर खणणे, मोटार लावणे अशा कारणांंखाली त्या माणसाने सर्वांकडून बरेच पैसे उकळले. दर महिन्यातून एकदा भाऊ त्या गावाला चक्कर मारतो. मागील ५-६ वर्षात भावाने त्या जमिनीत भरपूर पैसे घालविलेत, पण एक रूपया सुद्धा परत मिळालेला नाही.

जे शहरात राहतात व भविष्यात शहरातच राहणार आहेत त्यांनी गावाकडील शेती, फार्म हाऊस वगैरे भानगडीत पडून पैसे अडकवू नये, हे माझे वैयक्तिक मत आहे.

मुविकाका
मला टेरेस फार्मिंग बद्दल काही माहिती हवी आहे. तुम्हाला व्य् नि करतो. कृपया मार्ग दर्शन करावे.

त्याची काही करणे देत आहे
१), बाजारात कोणी किती दावे केले तरी शुद्ध बी वापरून बिलकुल रासायनिक खत ,कीटक नाशक न वापरता अतिशय उत्तम दर्जा चे अन्न धान्य उपलब्ध नाही.
२) आपण व्यवहारीक विचार न करता(health is wealth) स्वतःच्या शेत जमिनीत आपल्याला जसे शुध्द अन्न धान्य हवं तसे उत्पादन घेवू शकतं
३) पैसे कमविणे शेती मधून हा हेतू ठेवून नाही करायचं
४) शेती मधून लाखो रुपये कमविणे खूप लोक आहेत (सर्व शेतकरी गरीब हे विसरा)पण त्या साठी आवड आणि कष्ट करण्याची तयारी हवी.
घरात एसी मध्ये. बसून ते शक्य नाही.
५) शहरात ठरवून पद्धती चे जीवन जगणाऱ्या लोकांनी त्या नादाला लागू नये.
नी स्वतः कोणता ही हिशोब न ठेवता वर्ष भर पुरेल एवढे ज्वारी,बाजरी,शेंगदाणे,हरभरा, मूग,उडीद,चवळी,घेवडा, मिरची,भात अगदी नैसर्गिक रित्या पिकवतो आणि तेच वापरतो .
जीवन जगण्यासाठी आर्थिक गरज नोकरी आणि व्यवसाय मधून भागवली जाते.
शेती फक्त आरोग्य वर्धक आहार साठी.

शेती पहावी करुन- श्रीनिवास पंडित

शहरी माणसांना खेड्याबद्दल, शेतीबद्दल एक अनामिक आकर्षण असतं. मोकळी हवा, मोकळा ढाकळा निसर्ग, संथ जीवनशैली, डोलणारी शेतं, शेतावरचं चंद्रमौळी घर, रात्रीचं पिठूर चांदणं अशा अनेक आकर्षणामुळे अनेकांना खेड्यात जाऊन राहावं, शेती करावी, शहरातील चाकोरी मोडून जगावं असं वाटत असतं. नोकरी-धंदा करून हाताशी जादा पैसा आला की, तीव्र होत जाते. पण शेती करणं हे काय दिव्य असतं हे बहुतेकांना माहीत नसतं.

एक शहरी माणूस आपल्या सर्व रोमँटिक कल्पनांसह शेती करू लागल्यानंतर काय काय घडतं, शहरी समज, कल्पना यांची कशी वासलात लागते? शेती करण्याच्या विचाराने हुरळून गेलेला माणूस नंतर कसा हबकून जातो ? या साऱ्या अनुभवाने त्यात काय बदल होतो? … लेखकाने संवेदनशीलतेने मांडलेला स्वतःचा अनुभव!

संगीत, साउंड डिझाईन: अक्षय वैद्य, रेकॉर्डिंग स्टुडिओ: युफोनी स्टुडीओ, पुणे

https://snovel.in/product-details/26/sheti-pahavi-karun

हा धागा वर आला वाटते ...

सध्या जीवनात फारच स्थैर्य आल्यामुळे परत एकदा फॉर्महाऊस घ्यायचा किडा मूळ धरू लागला आहे ..

बघूया काय होते ते...

"फक्त शेतजमीन घेउन त्यावर हौसेपोटी फार्महाउस बांधणे एवढेच अपेक्षित. त्यापासून कुठलेही उत्पन्न अपेक्षित नाही. हौसेला मोल नसतेचा मुद्दा" आणि "... धडाडीने काम करुन अजून काही कमवण्याची जिद्द असलेल्या ... " ह्यात विरोधाभास आहे.
९०% असेट १.५ कोटीच्या रो हाऊसमध्ये आहेत, आणि १०% (म्हणजे फक्त ~ १५ लाख ) सोने, ppf , FD ह्यात आहेत.
साठवलेले सगळे पैसे, दागिने खर्च करून आणि नातेवाईकांकडून पाच लाख उसने घेऊन जागा घेणार? त्यावर फार्महाउस बांधण्यासाठी आणखी पैसे कुठून आणणार? हे सर्व कुठल्याही उत्पन्नही अपेक्षा ना करता फक्त हौसेसाठी? फार्महाउस बांधून झाल्यावर त्यातून उत्पन्न नसेल तर नातेवाईकांचे पैसे कसे फेडणार? फार्महाऊसच्या मेंटेनन्स चे पैसे कुठून भरणार? आणि सगळे पैसे संपवून, वर कर्ज घेऊन, त्या फार्महाऊसमध्ये बसले असताना हार्ट अटॅक आला किंवा इतर गंभीर आजार झाला तर दहा एक लाखांना फोडणी बसू शकते. ते कसे निस्तरणार? एक capital gain देणारी गुंतवणूक म्हणून सुद्धा ही इतक्या लांबच्या आडगावची जागा येत्या १५-२० वर्षात mutual fund वगैरेंपेक्षा जास्त रिटर्न्स देईल असे वाटत नाही. आणि जरी देत असेल तरी, ह्या वयात आपले सर्व liquid assets खर्च करून, वर कर्ज घेऊन त्यात घालणे शहाणपणाचे नाही. काकूंचं कुणीतरी जबरदस्त ब्रेनवॉशिंग केलं असावं. त्याशिवाय तारतम्य इतके गमावणे कठिण आहे. I hope तुम्ही ह्यातून हात जास्त पोळून घेतले नाहीत.

जे झालं ते काही चांगलं झालं म्हणता येणार नाही. पण दुसऱ्या बाजूने विचार केला तर तुमच्या एकूण asset पैकी फक्त १०% asset ह्यात गुंतले होते. इतका चढ उतार तर mutual fund मध्ये गुंतवलेल्या रकमेत सुद्धा येऊ शकतो. नशिबाने तुम्हाला दुसऱ्या ठिकाणी जागा मिळाली आहे. उलट मी तर म्हणेन की त्या जागेत बांधकाम वगैरेवर खर्च करायच्या आधीच तुम्ही थोडक्यात सुटलात. आता ती दुसरी जागा लवकरात लवकर विकून जितके पैसे हातात येतील ते घ्या, बुडलेले अक्कलखाती गेले असे समजा, अगदी सगळे गेले तरी हरकत नाही. आणि शेत, जमीन वगैरे बाबतीत कानाला खडा लावा.
तुमचे रो हाऊस हा अतिशय उत्तम asset आहे. ती जागा नुसतीच विकू नका. ती जागा redevelopment ला दिली तर बिल्डरकडून तुम्हाला त्या जागे एवढेच चार फ्लॅट तरी मिळतील (माझा अंदाज चु भू दे घे) . त्यातले दोन विकून,त्या रकमेचे व्याज, आणि इतर दोन फ्लॅटच्या भाड्यावर तुम्ही अगदी चैनीत आणि भविष्याच्या चिंतेविना जगू शकाल. त्यामानाने हे वीस लाख म्हणजे दर्यामे खसखस.
पुण्याच्या रचना रानडे बाईंचे financial planning चे youtube व्हिडिओज चांगले असतात. त्यांना भेटून किंवा त्यांच्याकडून कुठल्या चांगल्या financial advisor (जो फक्त सल्ल्याचे पैसे घेतो, त्या धनदा सारखा तुमचे पैसे स्वतः घेऊन गुंतवत नाही) चा contact घेऊन त्याला भेटा.
वैवाहिक सहजीवनात दोघांकडून कुठल्या ना कुठल्या चुका होतातच. विल स्मिथ च्या बायकोने आणि हिलरी क्लिंटनच्या नवऱ्याने भलभलत्या चुका केल्या होत्या तरी ते एकत्र आहेत. त्यामानाने ही financial चूक काहीच नाही. वेळ आली असेल तर अंदाज पार गंडतो, भूल पडते, बुद्धी उलटीच चालते. हे भल्याभल्यांच्या बाबतीत होतं. मागे वळून बघताना आपण हा असा विचार केलाच कसा असं वाटतं. पण त्यावेळेला तसे होणे ह्याला पर्याय नसतो. हा निर्णय एक बौद्धिक/ मानसिक अपघात समजा आणि पुढे व्हा. तुमच्या वैवाहिक आयुष्याची नौका ह्यातून व्यवस्थित तरून पुढचं आयुष्य मजेत एकत्र जगाल अशी शुभेच्छा!

तुमच्या वैयक्तिक बाबतीत शिरत नाही. पण एक विचारसरणी म्हणून भांडवलवादी विचार काही गुन्हा नाही. मेहनत आणि बुद्धीचा वापर करून कर्तृत्त्व गाजवणे, कायदेशीरपणे भरपूर पैसे कमावणे आणि त्या पैशाचा उपभोग घेत सुखात राहणे ह्यात काही चूक नाही. एखाद्याला निष्क्रिय बसून गरीब राहण्यापेक्षा उद्योग करून श्रीमंत होऊन मजेत राहावेसे वाटत असेल, आणि त्या motivation मुले तो कष्ट, उलाढाली करत असेल तर it is a healthy mindset . पण motivation आणि greed आणि recklessness ह्यातली सीमारेषा पुसट, आणि व्यक्तिसापेक्ष असू शकते.
ह्याउलट माझ्या माहितीतले गांधीवाद, classless society, oppression, bourgeoise वगैरे बाता मारणारे लोक आपल्या कर्तृत्त्वशून्यतेला समाजवाद, साधी राहणी उच्च विचारसरणी वगैरे मुलामा देतात. रेल्वेत AC डबा किंवा विमानात बिझनेस क्लास फ्री अपग्रेड मिळत असेल तर टुणकन घेतात! एक वास्तुपुरुष म्हणून मराठी सिनेमा आला होता. त्यात सदाशिव अमरापूरकरने केलेलं पात्र बघण्यासारखं आहे.
असो. हा एक मूळ विषयापासून tangential फिलॉसॉफिकल फाटा झाला.

तुमचे हे लेख आधी वाचले नव्हते. आता वाचले. छान लिहिले आहे.
>>समाजवादी विचारसरणी ही सुरवातीच्या आयुष्याचे एक मूल्य म्हणून होते ही वस्तुस्थिती फक्त मी मांडली आहे. तीच कशी बरोबर व इतर चूक असे मी म्हटले नाही.
>> "समाजवादी विचारातून भांडवल वादी विचारांकडे अत्यंत वेगाने प्रवास झाला." ह्यातला "प्रवास" म्हणजे जणू तुम्हाला अधःपात वाटतो आहे असा माझा (चुकून) समज झाला. म्हणून मी विचारसरणी बाबत प्रतिक्रिया लिहिली. पण तुमचं बरोबर आहे. तुम्ही कुठल्या विचारसरणीला बरोबर/चूक असे म्हटले नाही.