अशुद्ध लेखनासाठी माफ करा, ऑफीस मधे क्विलपॅड उसे करावं लागतं.

========================

"So, are you from India" - तिने सुमधुर स्वरात विचारलं.
"Yeah, from quite far. So since when are you practicing this dance?" - संभाषण पुढे नेण्याचा आमचा प्रयत्न.

युरोपात प्रत्येक शहरात अशा काही जागा असतातच जिथे singles एकत्र जमतात.
अशाच एका बुचारेस्ट नावाच्या शहरातली एक जागा.

अमाप सुंदर पूर्व युरोपिअन मुलं-मुली. मद्य असं प्यायलं जातं जसं उद्या नाहीच.
एका हातात मद्याचा प्याला, दुसऱ्या हातात जळती सिगारेट. गोठवणारी थंडी, ओपन एअर पब.

इथे अँप्रोच करण्याचे नियम असतात. मुलं मुलींना अँप्रोच करणार. मुलीने जर तेवढ्यापुरतं उत्तर देऊन दुसरीकडे पहिलं तर ती इच्छुक नाही.
मुलीने बोलतांना जर केसांना हात लावला, मुलाच्या खांद्याला लावला, किंवा साध्या विनोदावर हसली जरी, तरी समजायचं कि भावना पोहोचल्या.
लाजण्याचा बहाणा नाही. उगीच ओठ दाताने दाबने नाही. "मी तुला कधी तसं पाहिलं नाही" नाही.

तारुण्याचा बेभाम सोहळा. शरीर सुखाच्या ओढीबद्दल अपोलोजेटिक नाही.
एक अशीही संस्कृती.

"I am practicing since a long time, I don't even remember!" - इति मेनका.

कुरळे रेशमी केस हवेने हलतात. ती हाताने त्यांना कानाच्या मागे अडकवते.

जसं संभाषण पुढे सरकत, आम्ही गर्दी पासून लांब सरकतो.

"only thing I know about my father is his name and the place he came from"

मला माझ्या आजोबांच्या मावस भावाची मुलगी कुठे दिलीये हे पण माहित आहे.

"Ohh, but nevermind, our kids will know their father well, rather too well to be healthy" - आमचा वातावरण लाईट करायचा प्रयत्न.

ती जोरात हसून खांद्यावर मारल्यासारखं करते.
उगी लाजण्याचा नको हा बहाणा.

मी सिगारेट पेटवतो. धूर आणि रात्र समोरून सरकत जाते.
हजारो मैल पलीकडे, आमच्या गावी, आजी झोपायला जाण्याआधी माझ्या फोटोवरून माझी दृष्ट काढते.

नखुल्या बाई नखुल्या, चांदण्याच्या टिकुल्या.