मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव

प्रतिभा

अचुम् आणि समुद्र (भाग १)

डॅनी ओशन ·

भीमराव 06/09/2020 - 20:53
मिसळपावचा इतिहास लिहायला बसा कोणी तरी. किती आले, किती टिकले, किती परत परत येत राहिले, त्यामुळे किती दर्जेदार निघून गेले, किती स्वयंघोषित दर्जेदारांनी घालवले किती अनंतात विलीन झाले आणि शेवटी इथे काय राहिलं. ता. क. जेधे शकावली सारखी मिपा शकावली करता येईलच की वर्षातल्या प्रमुख लेख व घटनांची.

आनन्दा 06/09/2020 - 21:58
आयडीचं वय बघितलं तर 2 महिने. हा नक्कीच दुआयडी आहे. एव्हढं परफेक्ट टायमिंग आणि जजमेंट येण्यासाठी मिपाचा किमान 8 -9 वर्षाचा सहवास पाहिजे. बाकी छान लिहीत आहात, सगळं जरी डोक्यात शिरत नसलं तरी संदर्भ लागत आहेत. पुभाप्र.

प्रचेतस 06/09/2020 - 22:02
आणि तो आयडी नेमका कुणाचा आहे हे तुम्ही अचूक ओळखलंत तर तुम्ही मुरलेले मिपाकर आहात हे सिद्ध होईल. :)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 06/09/2020 - 22:07
मला समजले आहे, म्हणजे ८८.१२ % मी लेखकाला ओळखले आहे. पार्टी द्याल का ? बरोबर सांगितलं तर ? -दिलीप बिरुटे

सतिश गावडे 06/09/2020 - 22:52
स्वतः वात आणलाच आहे. आणि आता सोंग घेऊन हे धंदेही चालू केले :) ज्याने कुणी ही हाकलून लावलेली पीडा परत आणली त्याच्या बंदुकीच्या डबल ब्यारलमधून ऐन शिकारीच्या वेळी गोळ्याचं सुटणार नाहीत असा मी त्याला शाप देतो. ;)

टर्मीनेटर 06/09/2020 - 23:23
हत्तीच्या तिसऱ्या पायावर बेदाणा ठेऊन चंद्रप्रकाशात दाढी केल्यानंतर अचुम् आणि समुद्राच्या पहिल्या अध्यायाचे वाचन केले! “मिश्फुश्फुसक्फुस पार्भदभ्ध्बाब” स्थळी तपश्चर्यापूर्ती न घडल्याने संपूर्ण भावार्थाचे आकलन अन चर्मचक्षुंना ग्रंथातील प्रतिमांचे दर्शन झाले नाही. परंतु जे अर्धेमुर्धे सार हाती लागले त्यानेही छान करमणूक जाहली! अगाध ज्ञानाची अविरत बरसात करणाऱ्या ११८ भगवंताची आपल्यावर सदैव कृपादृष्टी राहो हीच प्रभो चरणी प्रार्थना!!! 😜

संजय क्षीरसागर 07/09/2020 - 00:50
इतकं भारी निरिक्षण दाद देण्याजोगं आहे ! बरेच ज्योक्स भारी जमलेत आणि काही तर खासच आहेत : १. नावेतल्या कपिला ह्या चर्चान्मध्ये आजिबात रस वाटत नसे. त्यामुळे पहीला त्याने नाकातून रक्त काढले, पण काय उपयोग झाला नाही. शेवटी त्याने शिडावर जाउन विष्ठा केली आणि सर्वान्ना पळवून लावले. मग त्याचे मित्र आणि ते त्यांच्या आवड्त्या विषयावर (केळी) चर्चा करु लागले. २. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, ३. यामध्ये कोम्यासोम्यागोम्या (कोसोगो) नावाची स्मृती पुढाकारात होती. कोसोगो या सगळ्या कलरवापैकी निम्मा आवाज एकटा काढत होता. कोसोगो आपल्या आवडणार्या तेजाच्या पुजार्यांविरोधात एक सुद्धा गोष्ट ऐकली तरी रागाने काळानिळा होत असे. अशा वेळेस “पैसे दिले आहेत, द्राक्षासव जास्त पिले आहे” असे तो काहीही बोलत सूटे. अशा वेळेस विटू सुध्धा त्याच्या सोबत असे. विटूला कोसोगो इतका उत्साह नसायचा. तो फक्त मधूनच कप्तानाकडे याला नावेतून टाका आणि त्याला नावेतून टाका म्हणण्यापूरता येई. ४. कोसोगो सोबत एक दुभंगलेला बाहुलामनुष्य (बाम) होता. त्याच्या खिशात एक कात्री असे. बाम दुभंगलेला का ? तर त्याला मनातून पटायचे कोसोगोचेच विचार. पण त्याला सतत आपण कोसोगो सारखे तर नाही दिसणार ना ? याची काळजी वाटत असे. त्यामुळे तो सुध्धा शावकासारखाच आपली प्रतिमा साम्भाळायचा प्रयत्न करे. या प्रयत्नात त्याची कात्री बहुमोल ठरे. कात्री सूक्ष्म कणांच्या विश्वातून आली असल्याचा दावा करे. कात्री इतकी वाक्चतुर होती की कोणतीही गोष्ट सूक्ष्म कणान्नी ती सिद्ध करु शकत असे. शेवट मात्र निश्चित चटका लावून गेला.

संजय क्षीरसागर 07/09/2020 - 00:59
२. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, वरच्या स्वभाव दर्शनाला जोडलेल्या या काव्यपंक्ती ही सुरेख आहेत ! सूक्ष्म कण असो, अतिनील किरण असो, हे तर आमचे अस्त्र असे, शब्दांच्या गर्तेत खोलवर, पाहाता काहीही दडले नसे ! सूक्ष्म कणांचे ज्ञान तसेही, मिपालोकी वसत नसे, आपण दाबूनी करूया दावा, प्रतिसाद सहजची खपत असे !

ज्ञानोबाचे पैजार 07/09/2020 - 13:29
एवढ्यातच आभार? या अभ्यासपूर्ण लेखाचे अजून बरेच पदर उलगडायचे बाकी आहेत. त्यामुळे शेवटी एकदाच आभारप्रदर्शन करुन टाका पैजारबुवा,

भीमराव 06/09/2020 - 20:53
मिसळपावचा इतिहास लिहायला बसा कोणी तरी. किती आले, किती टिकले, किती परत परत येत राहिले, त्यामुळे किती दर्जेदार निघून गेले, किती स्वयंघोषित दर्जेदारांनी घालवले किती अनंतात विलीन झाले आणि शेवटी इथे काय राहिलं. ता. क. जेधे शकावली सारखी मिपा शकावली करता येईलच की वर्षातल्या प्रमुख लेख व घटनांची.

आनन्दा 06/09/2020 - 21:58
आयडीचं वय बघितलं तर 2 महिने. हा नक्कीच दुआयडी आहे. एव्हढं परफेक्ट टायमिंग आणि जजमेंट येण्यासाठी मिपाचा किमान 8 -9 वर्षाचा सहवास पाहिजे. बाकी छान लिहीत आहात, सगळं जरी डोक्यात शिरत नसलं तरी संदर्भ लागत आहेत. पुभाप्र.

प्रचेतस 06/09/2020 - 22:02
आणि तो आयडी नेमका कुणाचा आहे हे तुम्ही अचूक ओळखलंत तर तुम्ही मुरलेले मिपाकर आहात हे सिद्ध होईल. :)

प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे 06/09/2020 - 22:07
मला समजले आहे, म्हणजे ८८.१२ % मी लेखकाला ओळखले आहे. पार्टी द्याल का ? बरोबर सांगितलं तर ? -दिलीप बिरुटे

सतिश गावडे 06/09/2020 - 22:52
स्वतः वात आणलाच आहे. आणि आता सोंग घेऊन हे धंदेही चालू केले :) ज्याने कुणी ही हाकलून लावलेली पीडा परत आणली त्याच्या बंदुकीच्या डबल ब्यारलमधून ऐन शिकारीच्या वेळी गोळ्याचं सुटणार नाहीत असा मी त्याला शाप देतो. ;)

टर्मीनेटर 06/09/2020 - 23:23
हत्तीच्या तिसऱ्या पायावर बेदाणा ठेऊन चंद्रप्रकाशात दाढी केल्यानंतर अचुम् आणि समुद्राच्या पहिल्या अध्यायाचे वाचन केले! “मिश्फुश्फुसक्फुस पार्भदभ्ध्बाब” स्थळी तपश्चर्यापूर्ती न घडल्याने संपूर्ण भावार्थाचे आकलन अन चर्मचक्षुंना ग्रंथातील प्रतिमांचे दर्शन झाले नाही. परंतु जे अर्धेमुर्धे सार हाती लागले त्यानेही छान करमणूक जाहली! अगाध ज्ञानाची अविरत बरसात करणाऱ्या ११८ भगवंताची आपल्यावर सदैव कृपादृष्टी राहो हीच प्रभो चरणी प्रार्थना!!! 😜

संजय क्षीरसागर 07/09/2020 - 00:50
इतकं भारी निरिक्षण दाद देण्याजोगं आहे ! बरेच ज्योक्स भारी जमलेत आणि काही तर खासच आहेत : १. नावेतल्या कपिला ह्या चर्चान्मध्ये आजिबात रस वाटत नसे. त्यामुळे पहीला त्याने नाकातून रक्त काढले, पण काय उपयोग झाला नाही. शेवटी त्याने शिडावर जाउन विष्ठा केली आणि सर्वान्ना पळवून लावले. मग त्याचे मित्र आणि ते त्यांच्या आवड्त्या विषयावर (केळी) चर्चा करु लागले. २. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, ३. यामध्ये कोम्यासोम्यागोम्या (कोसोगो) नावाची स्मृती पुढाकारात होती. कोसोगो या सगळ्या कलरवापैकी निम्मा आवाज एकटा काढत होता. कोसोगो आपल्या आवडणार्या तेजाच्या पुजार्यांविरोधात एक सुद्धा गोष्ट ऐकली तरी रागाने काळानिळा होत असे. अशा वेळेस “पैसे दिले आहेत, द्राक्षासव जास्त पिले आहे” असे तो काहीही बोलत सूटे. अशा वेळेस विटू सुध्धा त्याच्या सोबत असे. विटूला कोसोगो इतका उत्साह नसायचा. तो फक्त मधूनच कप्तानाकडे याला नावेतून टाका आणि त्याला नावेतून टाका म्हणण्यापूरता येई. ४. कोसोगो सोबत एक दुभंगलेला बाहुलामनुष्य (बाम) होता. त्याच्या खिशात एक कात्री असे. बाम दुभंगलेला का ? तर त्याला मनातून पटायचे कोसोगोचेच विचार. पण त्याला सतत आपण कोसोगो सारखे तर नाही दिसणार ना ? याची काळजी वाटत असे. त्यामुळे तो सुध्धा शावकासारखाच आपली प्रतिमा साम्भाळायचा प्रयत्न करे. या प्रयत्नात त्याची कात्री बहुमोल ठरे. कात्री सूक्ष्म कणांच्या विश्वातून आली असल्याचा दावा करे. कात्री इतकी वाक्चतुर होती की कोणतीही गोष्ट सूक्ष्म कणान्नी ती सिद्ध करु शकत असे. शेवट मात्र निश्चित चटका लावून गेला.

संजय क्षीरसागर 07/09/2020 - 00:59
२. सूक्ष्म जगताच्या नावाने कोणत्याही गोष्टीला सिद्ध करण्याची अचाट क्षमता असलेली आणि उत्तम मद्य बनवू शकणारी, आणि मूळ सूक्ष्म जगातील असणारी कात्री, वरच्या स्वभाव दर्शनाला जोडलेल्या या काव्यपंक्ती ही सुरेख आहेत ! सूक्ष्म कण असो, अतिनील किरण असो, हे तर आमचे अस्त्र असे, शब्दांच्या गर्तेत खोलवर, पाहाता काहीही दडले नसे ! सूक्ष्म कणांचे ज्ञान तसेही, मिपालोकी वसत नसे, आपण दाबूनी करूया दावा, प्रतिसाद सहजची खपत असे !

ज्ञानोबाचे पैजार 07/09/2020 - 13:29
एवढ्यातच आभार? या अभ्यासपूर्ण लेखाचे अजून बरेच पदर उलगडायचे बाकी आहेत. त्यामुळे शेवटी एकदाच आभारप्रदर्शन करुन टाका पैजारबुवा,

हे ठिकाण
संस्कृती
कला
इतिहास
बालकथा
विनोद
साहित्यिक
समाज
जीवनमान
तंत्र
kathaa
आईस्क्रीम
आरोग्य
इंदुरी
प्रतिक्रिया
शिफारस
सल्ला
चौकशी
प्रश्नोत्तरे
प्रतिभा
विरंगुळा

कथा - पोट

केदार पाटणकर ·

Gk 27/08/2020 - 17:07
तो डेली वेजीस वरचा कामगार होता, पण आज काम बंद म्हणून पगार नाही, त्याने पाणी व वडे दिले

Gk 29/08/2020 - 23:13
खाऊन राहिलेले देणे , सामान्य माणसासाठी हेच ठीक आहे, खुलभर दुधाची गोष्ट आहे की , आधी घरच्यांना द्या मग उरलेले धर्मकार्याला द्या. आणि कुणी सांगावे , आज भीक मागणारा उद्याचा पंतप्रधानही असेल

Gk 27/08/2020 - 17:07
तो डेली वेजीस वरचा कामगार होता, पण आज काम बंद म्हणून पगार नाही, त्याने पाणी व वडे दिले

Gk 29/08/2020 - 23:13
खाऊन राहिलेले देणे , सामान्य माणसासाठी हेच ठीक आहे, खुलभर दुधाची गोष्ट आहे की , आधी घरच्यांना द्या मग उरलेले धर्मकार्याला द्या. आणि कुणी सांगावे , आज भीक मागणारा उद्याचा पंतप्रधानही असेल
हरीश उठला. आज त्याच्या घरी कोणीच नव्हते. आईबाबा दूरच्या नात्यातल्या लग्नाला गेले होते. हरीशची तिथं फार ओळख नव्हती. तो नाही आला तरी हरकत नाही, असं म्हणून फक्त आई-बाबाच लग्नाला गेले. आता हरीशपुढे अख्खा दिवस होता. त्याने रेडिओ मिर्ची लावली. स्वैपाकघरात गेला. हरीशचं घर बैठं. स्वैपाकघराच्या खिडकीतून समोरची बांधकाम सुरु असलेली इमारत दिसत होती. हरीशच्या घराचं कुंपण ओलांडलं की रस्ता. काही अंतर सोडून इमारतीचं काम. आज तिथे सामसूम होती. विटा, सिमेंटची पोती असं साहित्य पडून होतं. आज कामगारांना सुटी दिली की काय, असं हरीशला वाटलं. तेवढ्यात मिलिंदचा फोन वाजला. “मॅच ठरवली आहे रे. ये लवकर.
वाङ्मय
प्रतिभा

कथा - पिवळा गुलाब

केदार पाटणकर ·

महासंग्राम 26/08/2020 - 17:01
या वरून आठवलं शाळेत असतांना फ्रेंडशिप डे ला एक मुलाने वर्गातल्या मुलीला बडीशेप देती का सारख " फ्रेंडशिप देती का ?" म्हणून विचारलं आणि खाडकन मुस्काटात खाल्ली होती.

नेत्रेश 28/08/2020 - 00:20
फ्रेंडशिपच तर मागीतली होती. मुलींना कुठेही एकटे फीरता येत नाही याचे कारणही त्यांच्या अशा वागण्यात असेल काय?

महासंग्राम 26/08/2020 - 17:01
या वरून आठवलं शाळेत असतांना फ्रेंडशिप डे ला एक मुलाने वर्गातल्या मुलीला बडीशेप देती का सारख " फ्रेंडशिप देती का ?" म्हणून विचारलं आणि खाडकन मुस्काटात खाल्ली होती.

नेत्रेश 28/08/2020 - 00:20
फ्रेंडशिपच तर मागीतली होती. मुलींना कुठेही एकटे फीरता येत नाही याचे कारणही त्यांच्या अशा वागण्यात असेल काय?
पिवळा गुलाब रवी कॉलेज पोर्चमधे पोचला. पोचताक्षणी कोप-यावरच्या गुलाबांनी रवीला वातावरणाची जाणीव करून दिली. कोप-यातल्या टेबलवर गुलाब विकायला एक तरूण बसला होता. रवी मुख्य आवारात पोचला. पहिला तास सुरु झाला. दुसरा संपला, तिसराही संपला. तासांना त्याचं लक्ष नव्हतं. आज वर्गात ब-यापैकी गर्दी होती. सगळे तास संपले. आज जेव्हा रवी वर्गात शिरला तेव्हा मनालीने त्याच्याकडे पाहिलं होतं. रवीनेही तिच्याकडे पाहिलं होतं. प्राध्यापक कॉमन रुममधे गेले. मुलंही बाहेर पडली. सगळ्यांची गर्दी त्या गुलाब विकणा-या माणसापाशी झाली. मुलं येत होती, गुलाब घेत होती.
कथा
प्रतिभा

एक संध्याकाळ.. कृष्ण-राधा समवेत!

राघव ·
दुपारची उन्हं जरा कलत नाहीत, तो सगळ्या गोपिका नटून थटून पुन्हा यशोदेकडे हजर. जणू यांची घरची सगळी कामं कृष्णाला बघण्याच्या ओढीनंच लवकर आटपायची. घरात कोणीही असो, त्या कोणतंही काम करत असोत, मनाचा एक भाग कृष्णाचं चिंतन करतच राही. घरच्यांचंही काही फार वेगळं होतं असं नाही. सगळ्या गोकुळाचंच त्याच्याकडे सतत लक्ष लागलेलं असायचं. एका अद्वितीय अशा प्रेमाच्या रेशीमधाग्यानं ते सर्व जणू बांधल्या गेलेले होतेत. त्यांच्या लेखी कृष्ण म्हणजे सर्व आणि सर्व म्हणजे कृष्ण! पण आज कृष्णाचं काहीतरी बिनसलं होतं खास. अगदी वेळ झाली तरी हा आपला तयार झालेलाच नव्हता.
कथा
प्रकटन
अनुभव
प्रतिभा

खिडकीबाहेरचं जग!

मन्या ऽ ·
खिडकीबाहेरचं जग! ती आपले पाणीदार डोळे किलकिले करुन खिडकीबाहेरच जग बघण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करत होती. शाळा-ऑफिसात जाणार्यांची गडबड,रस्त्यावरची वर्दळ, फेरीवाले हे सारं तिला एकदातरी जगता यावं. असं वाटे; पण बाहेरच्या दुनियेत मात्र तीच अस्तित्व नव्हतं.. ती आजही नेहमीप्रमाणे किरणची वाट बघत होती.
कथा
प्रतिभा
विरंगुळा

निसटणं आणि टिकणं (लघुकथा)

लेखनवाला ·

विजुभाऊ 27/06/2020 - 07:33
हरकत नाही. कथेच्या आशयाबद्दल मी काहीच बोललेलो नाहिय्ये. जे बोललो नाहीच त्या बद्दल कशाला चर्चा . इतकी बाळबोध कथा कोणी इतरत्र प्रकाशीत करेल याची तुम्हाला चिंता का वाटतेय इतकेच विचारले. त्याचे उत्तरच नाही.

लेखनवाला 27/06/2020 - 15:43
तसं लिहण हे “शास्त्र असत ते” आणि आता कोण पब्लिश करेल यांची का वाट बघत बसायची. All Ready Kindle वर प्रकाशित झालंय. Check this out: दुपारची झोप आणि अन्य कथा (Marathi Edition) https://www.amazon.in/dp/B084GJ7WHG/ref=cm_sw_r_wa_awdo_t1_PQ4oEbRSQ9GHK जमलं तर विकत घ्या नाहीतर SHARE करा याशिवाय https://www.matrubharti.com/novels/13691/lazyism-four-pieces-and-one-joint-hand-by-ll येथे हि वाचता येईल.

विजुभाऊ 27/06/2020 - 07:33
हरकत नाही. कथेच्या आशयाबद्दल मी काहीच बोललेलो नाहिय्ये. जे बोललो नाहीच त्या बद्दल कशाला चर्चा . इतकी बाळबोध कथा कोणी इतरत्र प्रकाशीत करेल याची तुम्हाला चिंता का वाटतेय इतकेच विचारले. त्याचे उत्तरच नाही.

लेखनवाला 27/06/2020 - 15:43
तसं लिहण हे “शास्त्र असत ते” आणि आता कोण पब्लिश करेल यांची का वाट बघत बसायची. All Ready Kindle वर प्रकाशित झालंय. Check this out: दुपारची झोप आणि अन्य कथा (Marathi Edition) https://www.amazon.in/dp/B084GJ7WHG/ref=cm_sw_r_wa_awdo_t1_PQ4oEbRSQ9GHK जमलं तर विकत घ्या नाहीतर SHARE करा याशिवाय https://www.matrubharti.com/novels/13691/lazyism-four-pieces-and-one-joint-hand-by-ll येथे हि वाचता येईल.
तलावाच्या शहरातल्या तलावापैकी हा एक तलाव, अगदीच छोटेखानी, त्यांचे खोलवरचे सगळे पाण्याचे झरे विरत चालेले, हल्लीच तलावाच्यावरुन एका उडडाणपूलाचं बांधकाम झाल्यापासून तर तिथल्या पाण्यात सूर्यकिरणं यायला वावच राहिला नव्हता, या असल्या वातावरणात तिथं तंग धरु शकतील असे वनस्पतीजीव, जलचराचं मात्र यामुळे फारच हाल होतं होते.
कथा
प्रतिभा

बटाट्याच्या चाळीतला लॉकडाऊन

कुमार जावडेकर ·

जेम्स वांड 13/06/2020 - 07:53
पुलंनी महाराष्ट्राला दिलेल्या बटाट्याच्या चाळीने टाईम लॅप्स पद्धतीने मारलेली जंप आवडली.

सोत्रि 20/06/2020 - 07:01
दिस इझ हंबग! साला ह्या लाॅकडाऊनने पापलेट खायचे वांदे झाले. आय टेल यू, ते गच्ची गिच्ची सोड अन् ते पापलेट कुटे मिळेल ते बघ न साला... - (त्रिलोकेकर) सोकाजी

सौंदाळा 20/06/2020 - 23:48
जबराट, बटाट्याची चाळ वाचून खूप वर्षे झाली तरी तुमचा लेख वाचताच कालच पुलंची बटाट्याची चाळ वाचून संपली आणि आता त्याचा पुढचा भाग वाचतोय असं वाटलं. यातच लेखाचं यश आलं. असामी असामी मधले धोंडोपंत आता निवृत्त झाले असतील, नाथा कामत अजून अविवाहित आणि एकाकी असेल का? शंकऱ्या, शरी, नूतन काय करत असेल, गारंबीचा बापू, राधा, त्यांचा मुलगा बाळ, दळवींची महानंदा, तिची मुलगी नवरा, तुंबाडच्या खोतांकडील मंडळी, लव्हाळीतला सर्वोत्तम सटकर आणि त्याची मुले अर्चिस आणि मेदिनी काय करत असतील? अशी अनेक कॅरॅकटर्स अत्यंत जवळची आहेत. तुमच्यासारख्या प्रतिभावंत लेखकाने त्यांना परत जिवंत केले तर खूप मज्जा येईल वाचायला.

जेम्स वांड 13/06/2020 - 07:53
पुलंनी महाराष्ट्राला दिलेल्या बटाट्याच्या चाळीने टाईम लॅप्स पद्धतीने मारलेली जंप आवडली.

सोत्रि 20/06/2020 - 07:01
दिस इझ हंबग! साला ह्या लाॅकडाऊनने पापलेट खायचे वांदे झाले. आय टेल यू, ते गच्ची गिच्ची सोड अन् ते पापलेट कुटे मिळेल ते बघ न साला... - (त्रिलोकेकर) सोकाजी

सौंदाळा 20/06/2020 - 23:48
जबराट, बटाट्याची चाळ वाचून खूप वर्षे झाली तरी तुमचा लेख वाचताच कालच पुलंची बटाट्याची चाळ वाचून संपली आणि आता त्याचा पुढचा भाग वाचतोय असं वाटलं. यातच लेखाचं यश आलं. असामी असामी मधले धोंडोपंत आता निवृत्त झाले असतील, नाथा कामत अजून अविवाहित आणि एकाकी असेल का? शंकऱ्या, शरी, नूतन काय करत असेल, गारंबीचा बापू, राधा, त्यांचा मुलगा बाळ, दळवींची महानंदा, तिची मुलगी नवरा, तुंबाडच्या खोतांकडील मंडळी, लव्हाळीतला सर्वोत्तम सटकर आणि त्याची मुले अर्चिस आणि मेदिनी काय करत असतील? अशी अनेक कॅरॅकटर्स अत्यंत जवळची आहेत. तुमच्यासारख्या प्रतिभावंत लेखकाने त्यांना परत जिवंत केले तर खूप मज्जा येईल वाचायला.
बटाट्याच्या चाळीतल्या 'लॉकडाउन'ची सुरुवातच गच्चीचं कुलूप उघडण्यानं झाली! चापशीनं पुढाकार घेऊन मेंढेपाटलांची परवानगी आणली; पण नेमका किल्ली हरवून बसला! वास्तविक ते कुलूप, कडी आणि दार इतके मोडकळीला आलेले होते की ते उघडण्यासाठी टाचणी, पिना, हातोडी, लाथ असं काहीही चाललं असतं. त्यानं आपल्या कानावरच्या बॉलपेनानं त्या कुलुपाची कळ फिरवली आणि चाळकऱ्यांची कळी खुलली. चाळकऱ्यांचं 'लॉकडाउन' यामुळे होऊ लागलेल्या 'अप-डाउन'मधून मार्गी (?) लागलं. 'निदान गच्चीतली हवा आणि ऊन तरी खायला मिळतील,' अशा समजातून ते मेंढेपाटलांना दुवा देऊ लागले.
विनोद
लेख
प्रतिभा
विरंगुळा

समाज आणि काम

लेखनवाला ·

निनाद 28/05/2020 - 10:23
भीख हा हिंदी शब्द आहे. मराठी भाषेत भीक असाशब्द आहे. लेखाच्या सुरुवातीलाच असे खडे लागले की पुढे वाचायला मन उडून जाते. त्याशिवाय दोन चार वाक्या मागोमाग येणारे तीन चार पूर्णविराम पण डोक्यात जातात.

लेखनवाला 17/06/2020 - 10:39
मराठी भाषेचे लाड करणं बंद करा, भाषा ही सतत विकसित होत राहयली तर प्रभावी होईल. आणि ते तीन चार पूर्णविराम नाहीयत, कथेची गरज म्हणून ते आलेत, डोक्यात जातात तर तुमचा मेंदू कमजोर आहे त्याला काय करू शकतो.

योगी९०० 28/05/2020 - 11:36
गोष्ट आवडली. पण असले प्रश्न इतक्या सहज सुटतात का? बाकी एकच गोष्ट खटकली ते मध्ये येणार्‍या शिव्या.. कथेची जरी मागणी असली तरी शिव्यांच्या जागी *** वापरले असते तर बरे असे वाटले.

आनन्दा 28/05/2020 - 12:03
लेखनशैली आवडलीय नाही. पण कथाबीज इतके दमदार आहे की कथा आवडली नाही असे म्हणू शकत नाही.. पण overall 50 50. कथा परत परत वाचली जाणार नाही, पण आशय खूप वेळ मनात रेंगाळत राहणार!

वीणा३ 18/06/2020 - 02:31
उत्तम लेख. नशीब सामाजिक कार्यकर्त्याने तरी दोघांच्याही बाजू समजून घ्यायचा प्रयत्न केला. सगळेच अडकलेले :(, प्रत्येकाला किती वेग-वेगळ्या समस्या असू शकतात याची कल्पना पण नाही करू शकत.

निनाद 28/05/2020 - 10:23
भीख हा हिंदी शब्द आहे. मराठी भाषेत भीक असाशब्द आहे. लेखाच्या सुरुवातीलाच असे खडे लागले की पुढे वाचायला मन उडून जाते. त्याशिवाय दोन चार वाक्या मागोमाग येणारे तीन चार पूर्णविराम पण डोक्यात जातात.

लेखनवाला 17/06/2020 - 10:39
मराठी भाषेचे लाड करणं बंद करा, भाषा ही सतत विकसित होत राहयली तर प्रभावी होईल. आणि ते तीन चार पूर्णविराम नाहीयत, कथेची गरज म्हणून ते आलेत, डोक्यात जातात तर तुमचा मेंदू कमजोर आहे त्याला काय करू शकतो.

योगी९०० 28/05/2020 - 11:36
गोष्ट आवडली. पण असले प्रश्न इतक्या सहज सुटतात का? बाकी एकच गोष्ट खटकली ते मध्ये येणार्‍या शिव्या.. कथेची जरी मागणी असली तरी शिव्यांच्या जागी *** वापरले असते तर बरे असे वाटले.

आनन्दा 28/05/2020 - 12:03
लेखनशैली आवडलीय नाही. पण कथाबीज इतके दमदार आहे की कथा आवडली नाही असे म्हणू शकत नाही.. पण overall 50 50. कथा परत परत वाचली जाणार नाही, पण आशय खूप वेळ मनात रेंगाळत राहणार!

वीणा३ 18/06/2020 - 02:31
उत्तम लेख. नशीब सामाजिक कार्यकर्त्याने तरी दोघांच्याही बाजू समजून घ्यायचा प्रयत्न केला. सगळेच अडकलेले :(, प्रत्येकाला किती वेग-वेगळ्या समस्या असू शकतात याची कल्पना पण नाही करू शकत.
वाशी नाकावरच्या मेन रस्त्यावर ती म्हातारी मागच्या दोन दिवसांपासून भीख मागत बसली होती, राहायची चेंबूरला…. म्हातारीचा नवरा वारला बाई जवानीत असताना, एकुलता एक मुलगा मस्त सिंधी कॉलनीजवळच्या सरळ रेषेत असलेल्या म्हाडाच्या ब्लिडिंगच्या शेवटच्या टोकाला लागून पसरलेल्या वीस-पचवीस घराच्या बैठया चाळीपैंकी एका घरात राहतो, एकच रुम त्यात पडदा टाकून किचन आतल्या बाजूला, सलग मोरी, तरी ही म्हातारी इथं अशी रस्त्यावर का? अशी दीनवाणी…. अंगावरचं लुगडं ते तसचं, दोन दिवस झाले….. अंगाला पाणी नव्हतं….
कथा
प्रतिभा

कडं २

जव्हेरगंज ·

योगी९०० 19/05/2020 - 08:47
मस्त रंगतेय कथा... मी लिहीलेल्या शशक कडं ची आठवण आली... भाऊश्या ते कडं मिळवतो. तो बॅकेत शिपाई असतो. रोज लोकलमध्ये जाता-येता एक मुलगी त्याला लाईन देत असते. खरं म्हणजे ती पोलिस असते. ती त्या कड्याच्या मागावर असते. ती हळूच त्याची माहिती काढते आणि त्याला आत टाकते. भाऊश्या पोपटासारखा बोलतो आणि बाकी सर्व खूनांचा तपास लागून सगळे जेलात जातात.

तुषार काळभोर 19/05/2020 - 17:47
पहिल्या भागाच्या प्रतिसादात पहिल्या बॉलवर षटकार असं नको लिहायला पाहिजे होतं. आता काय लिहिणार? तेव्हा चौकार लिहिलं असतं तर आता लिहिलं असतं, क्रीजच्या बाहेर पाऊल टाकून long ऑफच्या डोक्यावरून उत्तुंग षटकार!! पण नको तसं. पुढच्या भागात अजून काय प्रतिसाद देणार..?

योगी९०० 19/05/2020 - 08:47
मस्त रंगतेय कथा... मी लिहीलेल्या शशक कडं ची आठवण आली... भाऊश्या ते कडं मिळवतो. तो बॅकेत शिपाई असतो. रोज लोकलमध्ये जाता-येता एक मुलगी त्याला लाईन देत असते. खरं म्हणजे ती पोलिस असते. ती त्या कड्याच्या मागावर असते. ती हळूच त्याची माहिती काढते आणि त्याला आत टाकते. भाऊश्या पोपटासारखा बोलतो आणि बाकी सर्व खूनांचा तपास लागून सगळे जेलात जातात.

तुषार काळभोर 19/05/2020 - 17:47
पहिल्या भागाच्या प्रतिसादात पहिल्या बॉलवर षटकार असं नको लिहायला पाहिजे होतं. आता काय लिहिणार? तेव्हा चौकार लिहिलं असतं तर आता लिहिलं असतं, क्रीजच्या बाहेर पाऊल टाकून long ऑफच्या डोक्यावरून उत्तुंग षटकार!! पण नको तसं. पुढच्या भागात अजून काय प्रतिसाद देणार..?
तपकिरी रंगाचं बांड कुत्रं ते. इवल्याशा झुडपाच्या सावलीत अंग चोरून बसले होते. दुपारचं लाही लाही करणारं ऊन. रानवटीचे खुरटे झोंबरे काटे. वारा सुटला तरी तापलेल्या झळया लाग्याव्यात. वाळलेली कुसळं आणि सुदूर पसरलेल्या येड्या बाभळी. चढउतार असलेला खडकाळ प्रदेश. पहावे तिकडे मृगजळेच दिसावी. लखोबाची वाडी अशी भरदुपारी शांत निवांत सुस्तावून जायची. भरगच्च जेवलेल्या ढेरपोट्या म्हाताऱ्यासारखी. बांड्या कुत्र्याचा डोळा लागणारंच होता की भरधाव वेगानं एक गाडी त्याच्या पुढून निघून गेली. कुत्रं थोडं भांबावलं. आणि आयतीच नामी संधी शोधत गाडीच्या मागे तुटून पडलं. जोरजोरात भुंकत गाडीच्या मागे धाव धाव धावलं. मग थकलं.
कथा
प्रतिभा

कडं

जव्हेरगंज ·

गणेशा 16/05/2020 - 09:04
जव्हेरगंज भाऊ, काय सुंदर लिहित आहात.. वाचून एकदम खिळवून ठेवणारे लिखान.. रात्रीचे वर्णन.. साधे साधे प्रसंग पण त्यांचे खुलवून सांगण्याचे कसब, क्या बात.. हा पहिला भाग दिसला आणि पटकन वाचायला घेतला, सुटकेस सारखे नको उगाच. पुढील लेखनास शुभेच्छा.. खुप छान सुरुवात आजची.. तुमची हि आणि या दिवसाची हि

योगी९०० 17/05/2020 - 18:41
छान सुरूवात... पण खून केल्यानंतर कोणी इतके सहजपणे संवाद करत असतील असे वाटत नाही..

गणेशा 16/05/2020 - 09:04
जव्हेरगंज भाऊ, काय सुंदर लिहित आहात.. वाचून एकदम खिळवून ठेवणारे लिखान.. रात्रीचे वर्णन.. साधे साधे प्रसंग पण त्यांचे खुलवून सांगण्याचे कसब, क्या बात.. हा पहिला भाग दिसला आणि पटकन वाचायला घेतला, सुटकेस सारखे नको उगाच. पुढील लेखनास शुभेच्छा.. खुप छान सुरुवात आजची.. तुमची हि आणि या दिवसाची हि

योगी९०० 17/05/2020 - 18:41
छान सुरूवात... पण खून केल्यानंतर कोणी इतके सहजपणे संवाद करत असतील असे वाटत नाही..
मध्यानरात्रीच्या काळोखात ते टुमदार फार्महाऊस भयाण भासत होते. आजूबाजूची मोठाड झाडे सळसळ करत हलक्या वाऱ्यात झुलत होती. हॅलोजनचा एक बल्ब पोर्चमध्ये जळत होता. मधूनच सुरु झालेल्या धप्प धप्प आवाजाने आता तिथली शांतता भंग पावत होती. टिकाव हातात धरून घामाने डबडबलेला सुरेंद्र जरा वेळ थांबला. त्याला धाप लागली होती. मान वर करून त्याने छातीत हवा भरून घेतली. कोपराच्या बाहीने त्याने घाम पुसला. खड्डा आता चांगलाच रूंदावला होता. "बस झाला एवढाच" मिनल खड्ड्यात वाकून बघत म्हणाली. तिच्या हातात टॉर्च होता. आणि म्हटलं तरी तीही आता थकली होती. "नाही.." मान हलवत सुरेंद्र म्हणाला. त्याच्या आवाजातही धाप जाणवत होती.
कथा
प्रतिभा
Subscribe to प्रतिभा
© 2026 मिसळपाव