मराठी अंताक्षरी

थ? अक्षर द्या की दुसर. त चालेल का

घ्या थ पाहिजे होता ना तुम्हाला. थेंबभर तुझे मन.. ओघळले माझ्यावर.. माझ्यापाशी मागत होते एक पाऊस, एक सर

रचिल्या ऋषिमुनींनी ज्याच्या ऋचा अनंत डंका विनायका रे झडतो तुझा दिगंत पैजारबुवा,

तुझ्यामाझ्या सवे कधी गायचा पाऊसही तुला बोलावता यायचा (?) पाऊसही

ही युगा युगांची नाती हळव्या प्रेमाची महती सागरही थांबे तेव्हा ह्या एका थेंबासाठी ठ घ्या.

अरेच्या दिवसातला दुसरा ठ आठवायला पाहिजे पैजारबुवा,

ठेउन हिम्मत मर्दा वाणी लाव सगळ्यांची वाट अरे तू लाव सगळ्यांची वाट हिम्मत कसली जिवात माझ्या झालीय ग घबराट घामही फुटला अंगालाया सुटलाय ग थरथराट, (थरथराट मधले लक्ष्याचे गाणे) पैजारबुवा,

ठाऊक नाही मज काही ! ठाऊक आहे का तुज काही, कशी होती रे माझी आई ?

जस्टीस करा आता पैजारबुवा. आता मी बास.

गोरी गोरी पान, फुलासारखी छान दादा मला एक वहिनी आण गोर्‍या गोर्‍या वहीनीची अंधाराची साडी अंधाराच्या साडीवर चांदण्यांची खडी चांदण्यांच्या पदराला बिजलीचा बाण वहिनीला आणायला चांदोबाची गाडी चांदोबाच्या गाडीला हरणाची जोडी हरणाची गाडी तुडवी गुलाबाचे रान वहिनीशी गट्टी होता तुला दोन थापा तुला दोन थापा, तिला साखरेचा पापा बाहुल्यांच्या परी होऊ, दोघी आम्ही सान दादा मला एक वहिनी आण

निर्गुणाचा संग धरिला जो आवडी तेणें केलें देशोधडी आपणियासी मायबापा पैजारबुवा

पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती रत्‍नकीळ फांकती प्रभा, अगणित लावण्य तेजःपुंजाळले न वर्णवे तेथींची शोभा, कानडाऊ विठ्ठलू कर्नाटकू, येणे मज लावियेला वेधू. ध घ्या

धुंदी कळ्याना धुंदी फुलांना शब्दरूप आले मुक्या भावनांना

नको देवराया अंत आता पाहू प्राण हा सर्वथा जाउ पाहे ह

लख लख चांदणं कोजागरीचं टपोरं डोळ्यांनी बघायचं रं, रातभर सजणा जागायचं रं र

राजा ललकारी अशी दे, साद दिली साद मला दे (असंच आहे ना ते?)

रूप पाहतां लोचनीं सुख जालें वो साजनी तो हा विठ्ठल बरवा तो हा माधव बरवा

दूरदेशी गेला बाबा गेली कामावर आई नीज दाट्ली डोळ्यात तरी घरी कुणी नाही

हसले आज कुणी तू का मी? हो तू का मी!

मी मज हरपून बसले गं, सखी मी मज हरपून बसले गं आज पहाटे श्रीरंगाने, मजला पूरते लूटले गं साखर झोपेमधेच अलगद प्राजक्तासम टिपले गं

मन तळ्यात मन मल्यात मन नाजूकशी मोती माळ तुझ्या नाजुकशा गळ्यात

गे मायभू तुझे मी, फेडीन पांग सारे आणीन आरतीला हे चंद्रसूर्यतारे बादवे, गाण्याच्या भेंड्या म्हणायचं सोडून अंताक्षरी हा हिंदी शब्द का वापरला जातोय?

रुणझुणू रुणझुणू रे भ्रमरा सांडी तू अवगुणु रे भ्रमरा (सर परत या. गाणं रिपीट झालं असल्यास क्षमस्व)

ऋतु हिरवा ऋतु बरवा पाचूचा मनी रूजवा पाचूचा मनी रूजवा हिरवा, ऋतु हिरवा ऋतु बरवा..

विकल मन आज झुरत असहाय हि चांदरात नीज नच त्यात विरह सखी मी कुठवर साहू नाही मज चैन क्षण क्षण झुरती नैन कोणा सांगू

गेले द्यायचे राहूनि तुझे नक्षत्रांचे देणे..

नकळत सारे घडले मी वळता पाउल अडले पैजारबुवा,

लख लख चंदेरी तेजाची न्यारी दुनिया झळाळती कोटी ज्योती या, हा हा !

हटातटाने पटा रंगवुनि जटा धरिशि कां शिरी, मठाची उठाठेव कां तरी वनांत अथवा जनांत हो कां मनांत व्हावे परि, हरीचें नांव भवांनुज तरी पैजारबुवा,

रवी मी हा चंद्र कसा मग मिरवितसे , लावित पिसे त्या जे न साधे गगनी , गमे ते साधेची , तव या वदनी अबलाबल नव हे भासे

सांग कधि कळणार तुला.. भाव माझ्या मनातला...

लवलव करी पात डोळं नाही थार्‍याला एकटक पाहु कसं लुकलूक तार्‍याला पुन्हा ल ;)

लपविलास तू हिरवा चाफा सुगंध त्याचा छपेल का? प्रीत लपवुनी लपेल का? पैजारबुवा,

लाल लाल पागोटे गुलाबी शेला पिंट्या दादा गेला जीव झाला वेडा.. (नक्की शब्द माहित नाहीत)

डोंगरकाठाडी ठाकरवाडी , ठाकरवाडीला हुल्लडहोळी आमची ठाकरवाडी

डाव मांडून भांडून मोडू नको डाव मोडू नको

का रे दुरावा कारे अबोला अपराध माझा असा काय झाला.

लाजून हासणे अन हासून ते पहाणे मी ओळखून आहे, सारे तुझे बहाणे

नाविका रे वारा वाहे रे डौलाने हाक जरा आज नाव रे

रंगात रंग तो शामरंग पाहण्या नजर भिरभिरते कून तान विसरन भान ही वाट कुणाची बघते तया सपतसूराचया लाटेवरूनी साद ऐ!कूनी होई राधा ही बावरी, हरी ची,राधा ही बावरी

रिमझिम पाऊस पडे सारखा यमुनेलाही पूर चढे ............. गेला माधव कुणीकडे

डोल डोलतंय वार्‍यावं बाय माझी डोल डोलतंय वार्‍यावं मी डोलकर डोलकर दर्याचा राजा

जय जय महाराष्ट्र माझा, गर्जा महाराष्ट्र माझा

झिणिझिणि वाजे बीन, सख्या रे, अनुदिन चीज नवीन कधि अर्थाविण सुभग तराणा , कधी मंत्रांचा भास दिवाणा सूर सुना कधि केविलवाणा शरणागत अति लीन सख्या रे, अनुदिन चीज नवीन, पैजारबुवा

नाच रे मोरा, आंब्याच्या वनात नाच रे मोरा नाच ढगांशी वारा झुंजला रे काळा काळा कापूस पिंजला रे आता तुझी पाळी, वीज देते टाळी फुलव पिसारा नाच

चिउ चिउ चिमणी चारा खाते पानी पीते भुर्र उडून जाते ;)

तुझ्या कांती सम रक्त पताका पूर्व दिशी उजळती अरुण उगवला प्रभात झाली उठ महागणपति पैजारबुवा

तू सुखकर्ता, तू दुःखहर्ता, तूच कर्ता आणि करविता

तव नयनांचे दल हलले ग, पानावरच्या दंवबिंदूपरी त्रिभुवन हे डळमळले ग तारे गळले, वारे ढळले दिग्गज पंचाननसे वळले गिरि ढासळले, सूर कोसळले ऋषि-मुनि-योगी चळले ग, पैजारबुवा

गारवा.. वार्‍यावर भिर भिर भिर पारवा नवा नवा

वाट इथे स्वप्‍नातिल संपली जणू थांबवितो धारांनी सावळा घनू, ग बाई पैजारबुवा

इतकेच मला जाताना सरणावर कळले होते मरणाने केली सुटका जगण्याने छळले होते....

तू बुद्धि दे तू तेज दे नवचेतना विश्वास दे जे सत्य सुंदर सर्वथा आजन्म त्याचा ध्यास दे पैजारबुवा

दिस नकळत जाई, सांज रेंगाळून राही क्षण एक ही ना ज्याला तुझी आठवण नाही भेट तुझी ती पहिली लाख लाख आठवतो रूप तुझे ते धुक्याचे कण कण साठवतो वेड सखी साजणी हे मज वेडावून जाई दिस नकळत जाई, सांज रेंगाळून राही... ह

हात तुझा हातात धुंद ही हवा रोजचाच चंद्र आज भासतो नवा

वादळ वारं सुटलं गं वार्‍याने तुफान उठलं गं भिरभिर वार्‍यात पावसाच्या मार्‍यात सजणाने होडीला पाण्यात लोटलं

लटपट लटपट तुझ चालण ग मोठ्या नखर्याच बोलण ग मंजुळ मैनेच नारी ग

गोऱ्या गोऱ्या गालांवरी चढली लाजंची लाली गं पोरी नवरी आली सनईच्या सुरांमंदी चौघडा बोलतो दारी गं पोरी नवरी आली..

लागते अनाम ओढ श्वासांना येतसे उगाच कंप ओठांना होई का असे तुलाच स्मरताना

नाच नाचूनी अती मी दमले थकले रे नंदलाला

लाजून हासणे अन हासून ते पहाणे मी ओळखून आहे सारे तुझे बहाणे घ्या आता ण