मराठी अंताक्षरी

लाभले अम्हास भाग्य बोलतो मराठी जाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठी धर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

तेच स्वप्‍न लोचनांत रोज रोज अंकुरे पाहतो नभात मी धुंद दोन पाखरे शरद चांदण्यातली भेट आठवे मला गुपित सांगता तुझा अधर मात्र रंगला रास संपला तरी भास अंतरी उरे -दिलीप बिरुटे

रंगात रंग तो श्यामरंग पाहण्या नजर भिरभिरते ऐकून तान विसरून भान ही वाट कुणाची बघते त्या सप्‍तसुरांच्या लाटेवरुनि साद ऐकुनी होई - राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !

रम्य हि स्वर्गाहुन लंका तुझ्या प्रितीच्या सागर लहरी वाजविती डंका

काजळ रातीने ओढून नेला सये साजण माझा..

झुक झुक झुक झुक अगीनगाडी धुरांच्या रेघा हवेत काढी पळती झाडे पाहूया मामाच्या गावाला जाऊया

ये गो ये ये मैन पिंजडा बनाया सोनेका पिंजडा बनाया सोनेका ताला लगाया चांदीका...

कानडा राजा पंढरीचा च

चांदोबा चांदोबा भागलास का लिंबोणीच्या झाडाखाली लपलास का.. लिंबोणीचे झाड करवंदी मामाचा वाडा चिरेबंदी

दत्ता दिगंबरा या हो दयाळा मला भेट द्या हो

ही नवरी असली ही मनात ठसली

लिंबलोण उतरू कशी, असशि दूर लांब तू इथून दृष्ट काढिते, निमिष एक थांब तू एकटाच मजसी तू उभ्या जगात लाडका तूच दुःखसागरी, उभविलीस द्वारका सर्वभार घेतला, असा समर्थ खांब तू शीणभाग संपला, तृप्त माय जीवनी आयु उर्वरीत ते, सरेल ईश चिंतनी लाभले न जे कुणा, असे सुदैव भोग तू

तरुतळी आहेत गं खुणा भेटीच्या हृदयात असतील खोल सयी प्रीतीच्या य घ्या

या डोळयांची दोन पाखरे फिरतील तुमच्या भवती पाठलागही सदैव करतील असा कुठेही जगती..

ये रे घना, ये रे घना न्हाऊ घाल माझ्या मना

तरुण आहे रात्र अजुनि राजसा निजलास का रे?

ने मजसी ने परत मातृभूमीला सागरा प्राण तळमळला तळमळला सागरा..

रूपे सुंदर सावळा गे माये, सावळा गे माये वेणु वाजवी वृंदावना वृंदावना गोधने चारिता हे सावळा गे माये पैजारबुवा,

या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे चंचल वारा, या जलधारा, भिजली काळी माती हिरवे हिरवे प्राण तशी ही रुजून आली पाती फुले लाजरी बघून कुणाचे हळवे ओठ स्मरावे या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे..

येइओ विठ्ठले माझे माउली ये निधलावरी कर ठेउनी वाट मी पाहे...

रिपीट नका करू राव मागे कोणती गाणी झाली ती एकदा बघायची आणि मग गाणं लिहायचं. -दिलीप बिरुटे

हिरवा निर्सग हा भवतीने, जीवन सफर करा मस्तीने मन सरगम छेडा रे जीवनाचे गीत गा रे गीत गा रे, गुनगुनारे

हिरवा निर्सग हा भवतीने, जीवन सफर करा मस्तीने मन सरगम छेडा रे जीवनाचे गीत गा रे गीत गा रे, गुनगुनारे

रात्र काळी, घागर काळी, यमुना जळें ही काळीं वो माय, बुन्थ काळी, बिलवर काळी, गळा मध्ये मोती काळी वो माय पैजारबुवा,

या बाई या बघा बघा कशी माझी बसली बया. ऐकू न येते हळू हळू अशी माझी छबी बोलते.

तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे, सगुण-निर्गुण एकु गोविंदु रे गोविंदु रे, अजी गोविंदु रे, तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे, अनुमाने ना अनुमाने ना, श्रुति नेति नेति म्हणती गोविंदु रे तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे, पैजारबुवा,

त्या तिथे पलीकडे माझ्या प्रियेचे झोपडे

डोळे कशासाठी? कशासाठी? तुला साठवून मिटून घेण्यासाठी आला भरुन पाऊस, नको एकटा जाऊस आरे सरी कशासाठी, तुला बिलगून भिजून जाण्यासाठी पैजारबुवा,

ठरला जणु मत्सर राजा, वृद्धतरूण बांधिती पूजा ॥ होत सहज सुख तरुणपणाला, वृद्धदशा सोडी सुखलीला सह्य तरिच परि विभव मनाला, हाचि नियम विलया अजि गेला ॥

लाय्‌ लाय्‌ लाय्‌ लाय्‌ लायेकरनी पोरी लायेकरनी वाकड्या शेंड्याच्या गोयेकरनी वाशी नी कुर्ला वरलीकरनी पोरी वरलीकरनी सफेद परकर्या मुंबईकरनी भिंगरी ताई ती वरची कविता संपुर्ण टाका ना मस्त वाटते आहे या आधी ऐकलेली नाही. पैजारबुवा,

द्रौपदी नाटकातली आहे. एव्हढीच दिसते आहे. (कदाचित संगीत नाट्य असेल,घोळून घोळून म्हणत असतील) संगित नाटकाचे ज्ञान नसलेली 'भिंगरी'

नाते जुळले मनाशी मनाचे

चल रं शिरपा, देवाची किरपा झालीया औंदा छान रं छान गाऊ मोटं वरचं गानं पैजारबुवा,

निसर्गराजा ऐक सांगते गुपित जपलंय रे कुणी माझ्या मनात लपलय रे.

रेशमाच्या रेघांनी लाल काळ्या धाग्यांनी कर्नाटकी कशिदा मी काढीला... हात नका लाऊ माझ्या साडीला