शब्द झाले मोती...

हा तर खजिनाच सापडला. एक नुकतीच केलेली आणि धागा काढू काढू म्हणत राहून गेलेली कविता आता इथेच लिहतो. तशीही तिला कविता म्हणावी का नाही हा प्रश्न आहे. तुझ्या कवितेला माझी ओळख देऊ म्हणतेस? देऊया की.. पण आधी समजू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे शब्द तोलूनमापून मी म्हणजे शब्दांचा पसारा या पसार्यात कुठे तरी हरवेल तुझी कविता हरवू दे म्हणतेस? पण आधी सापडू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे लय, सूर तालाच भान मी म्हणजे मैफीलीतला चुकलेला ठेका त्यानं विस्कळीत होईल तुझी रचना होऊ दे म्हणतेस? पण आधी तुझी लय भिनू तर दे थोडीशी... तुझी कविता म्हणजे खोल खोल घाव सहन करण मी म्हणजे शब्दांच्या बुड्बुड्यात वेदनेच बीज पेरत राहणं कधी न कधी फुटून ते तुझी जखम उघडी पाड तील पाडू दे म्हणतेस? पण आधी तिला जरा खपली तर धरू दे ग... तुझी कविताही तुझ्याचसारखी गूढ न अलिप्त मी म्हणजे सगळ्यात गुंतून जाणारा तुझ्या सुटसुटीत कविताही गुंतून जातील माझ्याजवळ गुंतू दे म्हणतेस? पण आधी तुझं रहस्य कळू तर दे जरा..

आकाशात मळभ दाटुन येत असताना, मनातही तुझ्या आठवणींचे ढग दाटी करु लागतात... आणि बाहेर वाढत चाललेला अंधार मनात देखील परावर्तित होऊ लागतो! पावसासाठी धरेच्या ठायी असणारी व्याकुळता जणु मलाही व्याकुळ करते, आज तरी पावसाशी गाठ पडणार का ही तीची हुरहुर मलाही जाणवू लागते. ईतक्या लांबुन येणारा हा पाऊस जर तीला भेटलाच नाही तर? या विचाराने तो अंधार अजुनच गडद होऊ लागतो... गम्मतच आहे ना! अंधार परावर्तन! विज्ञानाला नाही जमायचे सिद्ध करायला हे! आणि मग अचानक ते बाहेरचे ढग गडगडाट करतात आणि मग कोसळु लागतात जलधारा... सगळी सृष्टी न्हाऊन निघत असताना मी मात्र कोरडाच राहतो त्या वाढणार्या पावसाकडे पाहात! वाट पाहात मनातल्या ढगांनी बरसण्याची, त्या पावसात भिजण्याची, वाट पाहात तु भेटण्याची...

माझ्या खांद्यावर माझेच मढे घेउन मी गुमान चाललो होतो, पायाखाली पडलेल्या मढ्यांना मी कधी उद्दाम पणे तुडवत होतो, तर कधि कधि मनातल्या मनात मी त्यांच्या साठी रडत होतो, ते निश्र्चल होते आणि माझा भार मी समर्थ पणे वहात होतो, शंढा सारखे जगणारे शंढासारखेच मरतात, त्यांचा अंत असाच होतो, मी शंढ नाही हे सिध्द करण्या साठी मी मात्र जीव तोडून चालत होतो, माझा खांदा दुखत होता, घसा कोरडा होता आणि पायही थरथर कापायला लागले होते, कोणास ठाउक माझा हट्ट पूर्ण करण्यासाठी मला अजून किती चालावे लागणार होते, माझा संयम संपला आणि धिरही सुटतो आहे हे माझ्या मढ्याने अचूक ओळखले होते, म्हणुनच खोटी सहानुभूती दाखवत आता माझे मढे माझ्याशी गप्पा मारु लागले होते, अरे शरण जा तो परम दयाळू आहे, तुला नक्की माफ करेल, माझे मढे मला सांगत होते, ज्याला आयुष्यभर नाकारले त्याच्या कडे मदत मागण्यासाठी माझे मन मात्र कचरत होते, पायाखालची वाट अंतहीन वाटत होती, ताकदही फार थोडी शिल्लक होती, नजरेच्या प्रत्येक टप्यावर जिकडे तिकडे पडलेली मुडद्यांचीच रास होती, पाठीला प्रचंड रग लागली होती , पण तरी सुद्धा मान माझी ताठ होती, जे जन्मभर बोललो, जसा वागलो ते सिध्द करयची हीच ती वेळ होती, माघार घ्यायच्या सर्व जागांवर माझ्या हाताने मीच पाचर मारली होती, पाचर ओढून काढली तर त्या जागेवर माझीच शेपटी घट्ट अडकणार होती, निराशेच्या गर्तेच्या सीमेवर असतानाच माझ्या खांद्यावर एक हात पडला, खांद्यावरचे मढे सारखे करुन त्याने पाण्याचा प्याला माझ्या पुढे धरला, पुढचा रस्ता अजूनच खडतर, खाचखळग्यांचा आहे, तो मला म्हणाला, चल माझ्या मागे मागे ये, असे म्हणुन तो भराभरा पुढे चालू लागला, भला दिसतोय, पण आहे तरी कोण? असा विचार माझ्या मनात आला, माझ्या मनातले समजल्या सारखा मागे वळून तो निर्व्याजपणे हसला, एक क्षण फक्त एक क्षण वाटून गेले.... हा बहुतेक देवच आहे, मग आठवले, देव नाही, हे तर आपणच सिध्द केलेले आहे, तो हसून म्हणाला, सगळे समजेल, धिर सोडू नकोस, थोडेसेच अंतर उरले आहे, थोड्यावेळासाठी तरी तू मला तुझा मित्र समजायला काहीच हरकत नाही आहे, आणि तुला म्हणुन सांगतो, मी पण तुझ्यासारखा एक नास्तिक आहे, तुझ्या सारख्यांच्या बरोबर चार घटका घालवणे हा माझा एकमेव विरंगुळा आहे , पैजारबुवा,

गणेशोत्सव संपल्यावर गणेशा प्रगटला म्हणून त्याच्या स्वागता साठी...

माझी प्रेमकथा... अर्थात एकतर्फी प्रेमाची गोष्ट

तिज कवेत घेण्या साठी, उतावळा मी दिनभर ती कुन्तल झटकून गेली, गुंतवळ उडती गावभर गावात जाहली चर्चा, आमच्या अनामिक नात्याची कोणी लोचट म्हटले मला, सय येई कुणा गाढवाची लग्नात तिच्या मी जेव्हा, वाढत होतो मट्ठा तिने हसून पाहिले मजला, अन केली थोडी थट्टा पण मी धीर सोडला नाही, नाउमेद झालो नाही पहात स्वप्ने तिची, मी इमले बांधत राही एके दिनी मला ती, एकटा घरी ये म्हटली बर्‍याच विरहा नंतर, तुझी फारच आठवण आली मज घरात घेउन तिने, दार लावले सत्वर शर्ट काढ म्हणाली अन, पँट काढ ती लवकर मी फेडताच वसनांते, ती मुलास ओरडून म्हणते, दुध नाही प्यायले तर, बघ कसली काया होते पैजारबुवा,