कारट्या ची शाळा एडमिशन . (ललित लेख )

नाट्यछटा समोर उभी राहिली...
बाकी शाळा प्रवेश ह्या विषयात मला काहीही अकल्पित वाटणे अलीकडे बंद झालेले आहे :D

प्रसंगाकडे पाहण्याचा तुमचा दृष्टिकोन आवडला. आणि छोटा सिंघम अजून धमाल करणार शाळेत - तेही पुढे लिहा, अशी विनंती. -- हेच म्हणते.
बाकी हे नेमक्या वेळी शून्यात नजर लावने - ३,४ वर्षाच्या चिमुकल्यांना कसे जमते हे मला न सुटलेलं कोडं आहे. :)

आवडलं. बाकी अशा पैसे उकळणार्‍या शाळा मालकांना (जर पाल्य शिक्षणात विशेष प्रगती करत नसेल तर) दणके द्यावेत असे माझे स्वच्छ मत आहे. जर दुकानासारखेच पैसे द्यायचे असतील तर दुकानासारखाच "माल" पारखून घेण्यात काहीही वाईट नाही. बाकी पुढचा फी वाढीचा राडा कधी होतोय वाट बघतोय. भाग घ्यायची विछ्छा आहे.

भारतात लोक कितीही गरीब असले तरी त्यांची लग्ने श्रीमंत असतात. तस्मात शाळा आणि गरीबी हे समीकरण जमत नाही.
जाता जाता---पुण्यात अजुनही २०-२५ हजार फी घेणार्‍या उत्तम ईंग्लिश मिडीयम शाळा आहेत. CBSE/ISCE नाहीत पण दर्जा ऊत्तम ....देवाचे आभार कशा कशासाठी मागवेत म्हणतो

दोन लाखांमध्ये इन्जिनिअरींगची चार वर्षं, कॉलेज, हॉस्टेल,

सेम हिअर! अन तो खर्च दोन लाखांपेक्षा अंमळ कमीच भरलाय. मास्टर्सला तर एक छदामही खर्च करावा लागला नै कारण फीच नव्हती.

काळ तर मोठा कठीण आला.....

असो. पण त्यां वर्गात २० पेक्षा जास्त मुले नसणारच. अगदी दहावी होइपर्यंत. म्हणुनच प्रत्येकाकडे वैयक्तीक लक्ष, सर्वांगीण विकास/शिक्षण वगैरे वगैरे व्यवस्थीत दिले जाणार. उत्कृश्ट वातावरण व सुरेख आणी दर्जेदार शिक्षक उपलब्ध्द हमखास असणार.

भारतात शिक्षणाच्या दर्जाबाबत काय बोलावे ? पोरगं हुशार असो वा ढ, डिग्र्या झाल्या तरी पोराला नोकरीची ३वर्ष जावी लागतात प्रोफेशनल प्रोडक्टीव आउटपुट द्यायला इतक रद्दड शि़क्षण असते(प्रश्न निर्माण व्हावा हे का शिकवले होते). अन आपण मात्र उगाच तिकडच्या लोकांनी कॉलेज अर्धवट सोडले अन कंपनी सुरु केली वा कॉलेजात असतानाच याहु/फेसबुकमधे जॉबला लागले असे काही वाचले की त्या बद्दल तोंडत बोटे घालतो हे कसे शक्य आहे ? पण याचे मुख्य कारण शिक्षणाचा अत्युच्च दर्जा होता/आहे हे मात्र सोयिस्करपणे विसरतो.

म्हणुनच पैसे जास्त जात असतील तरी हरकत नाही पण अशी अतिशय दर्जेदार शिक्षणाची व्यवस्था मात्र हवीच. शाळा म्हणजे कंटाळा वैताग न्हवे तरयासाठीव ज्ञानाचा स्त्रोत आहे यासाठी हा खर्च फार नाही.

अर्थात आज युट्युबर अगदी हार्वर्ड वगैरेची विवीध विषयांची लेकचर्स उपलब्ध आहेत ज्यात तुम्ही फक्त सर्वोत्कृश्ट आणी उपयुक्त एव्हडेच शिकु शकता. म्हणजे जर खर्च झेपत नसेल तरही पोराला आइन्स्टाइन घडवायचा मार्ग प्रत्येकाला उपलब्ध आहेच. मुद्दा फक्त पालक म्हणून तुम्ही किती कश्ट घेउ इछ्चीता एव्हडाच उरतो.

A for Apple

यातच Ap आणि App हे दोन्ही संदेश आलेत- मोबाईल अ‍ॅपद्वारे अन आपद्वारे अशा दोन्ही प्रकारे पैसा कमवण्याची सुचवणी केलीय बघा.

मुलांसाठी पालक स्वतःचे भवितव्य पणाला लावतात हे कितपत योग्य आहे ???? >> लाखमोलाचा प्रश्न !!!!!!
कुणाच्या तरी डोक्यात माझ्याप्रमाणेच हा प्रश्न आलेला पाहून समाधान वाटलं. पालकांची पहिली जबाबदारी मूल हे काही अंशी मला मान्यच आहे, कारण पालकांच्या निर्णयानेच ते या जगात आले आहे. परंतु मुलाला सर्व काही मिळावे म्हणून उरस्फोड करत हिंडणारे पालक पाहिले की मला त्यांची दया येते, कधी रागही येतो.

नात्यात देवाणघेवाणीचा विचार नसतो हे ही मान्य, पण हे असे धावाधाव करून आपल्या सार्‍या इच्छा-आकांक्षा मारून ज्या मुलाला उभे केले ते पोरगं खरंच आईबापाबद्दल तेवढीच आस्था बाळगून राहील याची किती शक्यता राहील? तुम्ही पिठाच्या गिरणीत असणार्‍या बापाचे उदाहरण दिले आहे, मध्यंतरी दूरदर्शनवर एका चर्चा कार्यक्रमात एक भाजीवाला आपण कसे मुलाला बेष्टं इंग्लिश शाळेत घातले आहे वगैरे सांगत होता. उच्चशिक्षण वगैरे घेऊन बालिष्टर झालेलं त्याचं पोरगं किती अभिमानाने वा आत्मीयतेने बापाबरोबर राहणार आहे. लग्नानंतर प्रायवसी च्या नावाखाली किंवा तो ही वाईटपणा नको म्हणून परगावी वा परदेशी रोजगारास जाऊन तो झटकून टाकण्याची शक्यता किती? इथे मी त्या मुलाला सर्वस्वी दोष देत नाही. पालक-मुलाच्या राहणीमानात फरक पडला की विचारात पडतो आणि सहजीवन अवघड होत जाते. हे सर्वस्वी गैर आहे असे एकतर्फी विचार करण्याचे काहीच कारण नाही. तसा फरक पडू नये म्हणून मुलाने पालकांच्याच पातळीवर रहावे असा आग्रह धरणे तर चूक आहेच. परंतु नाते असले तरी मग ते असे एकतर्फी का असावे? मुलाच्या प्रगतीसाठी १००% श्रम करण्यापेक्षा ८०-२० किंवा ६०-४० अशी मुलासाठी-स्वतःसाठी केलेली काय वाईट. जसे मूल ही आपली जबाबदारी आहे तसे आपले आयुष्य चांगले असावे याची जबाबदारीही मुख्यतः आपली स्वतःचीच असते ना? स्वतःसाठी थोडे स्वत:चे असे आयुष्य राखून ठेवले तर त्याला स्वार्थीपणा का म्हणावे, पुढे जाऊन मूलही स्वार्थीपणाने वागणार नाही याची काय खात्री. तेव्हा पश्चात्ताप करण्यापरिस आधीच थोडे स्वतःसाठी राखून ठेवण्याचा निर्णय घेतला तर काय चूक? 'तुम्ही अमूक केले असतेत तर माझं असं नुकसान झालं नसतं' असं किरकिरणार्‍या कार्ट्याला 'माझी जेवढी कुवत होती तेवढं मी केलं, कदाचित तुझी कुवत कमी पडली म्हणून एवढ्यात तुला हवं ते मिळवू शकला नाहीस' असं ठणकावून सांगण्याचा कणखरपणा पालकांमधे असायला हवाच असं मला वाटतं. पण इथे मुख्यतः धाड्स कमी पडतं. त्यामुळे 'चार लोक काय म्हणतील' या अदृश्य भीतीला बळी पडणं नि शेजारपाजार्‍यांशी वा एकुण आपल्या वर्तुळात असणार्‍यांशी - त्यांच्या पोरांशी आपल्या पोराची - स्पर्धा करण्याच्या नादात सारासार विवेक केव्हाच खुंटीला टांगला जातो.

शिवाय इतके सारे पुढे पुढे करून, बाह्य कुबड्यांचा आधार देत पोराला उभे करायचा प्रयत्न केला तर ते पोरगं अधिकच परावलंबी वृत्तीचे होईल ही एक शक्यता राहतेच. मुळात इतके सुरक्षित आयुष्य त्याच्या भोवती उभे केले तर पहिल्या संघर्षाच्या प्रसंगी ते मोडून पडण्याची शक्यता अधिक, कारण 'दोन द्यावे दोन घ्यावे' च्या खुल्या जगात त्याला पाय रोवून उभे रहावेच लागणार आहे, पडत, उठत त्यातून शिकत पुढे जावे लागणार आहे. तिथे या रेडिमेड चौकटीचे आयुष्य जगणार्‍या मुलांना आवश्यक ती स्किल्स विकसित झालेली असणार आहेत का? की ती स्किल्सही आधीच ठरवून त्या चौकटीत बसवून देणार आहेत, आणि असल्यास कशी?हा स्वार्थत्याग वगैरे मुख्यतः घरच्या बाईच्या प्रगतीच्या मुळावर येतो. दुर्दैवाने 'मुलाचं सुख ते आपलं सुख' वगैरे बाष्कळ कल्पनांच्या ब्रेन-वॉशिंगमुळे अनेकींना त्यात काही गैर आहे असे वाटत नाही हे अलाहिदा. अर्थात विचारपूर्वक, सारा साधकबाधक विचार करून जर त्यांनी मुलासाठी आपले वैयक्तिक आशा-आकांक्षा बाजूला ठेवल्या तर त्या निस्वार्थ भावनेचं कौतुक आहेच फक्त तो निर्णय जाणतेपणे घेतलेला असेल तरच, केवळ परंपरेच्या वा सामाजिक दडपणाखाली - आणि अर्थातच घरातील दडपणाखाली - घेतलेले असेल तर नव्हे. परंतु दुर्दैवाने हा पीअर प्रेशरचा भाग मातेवर अधिक परिणाम करतो असा अनुभव आहे. माझं पोरगं 'सग्गळ्या मुलांत नि सग्गळ्या विषयात' हुश्शार वगैरे करण्याचा आटापिटा - मुख्यतः उच्चशिक्षित स्त्रियांमधे - अनुभवाला येतो. एकाच वेळी महागडं शिक्षण - जे चांगलं असतं असं गृहितक आहे - एक्स्ट्रा क्लासेस, वर पोरगं चतुरस्र वगैरे असावं म्हणून गाण्यापासून क्रिकेटपर्यंत आणि मुलगी असेल तर नाचापासून कराटे-तायक्वोंदोपर्यंत (सेल्फ डिफेन्स नको का शिकवायला) सग्गळं त्या पोराला नाचायला लावायचं नि स्वतःही नाचायचं... खरंतर धावत रहायचं. सगळं एकदम करण्यापेक्षा एकामागून एक करणं शक्य नाही का? पण तसं नाही. ऑलराउंडर पाहिजे पोरगं. म्हणून मग सगळं थोडं थोडं नि कुठलंच खोलात न शिकवणारे एम्बीए चे अभ्यासक्रम हे आमचे टार्गेट असते, कारण पैसाही दाबून मिळातो. पाचवी पासून 'तुला हे एंजिनियरिंग्च्या अभ्यासाला उपयोगी पडेल' हे ठसवणार्‍या आया आसपास पाहतो आहे. तेव्हा जसा बापाने मुलाला सारं सारं देण्यासाठी उरस्फोड करणं विकृत तसंच आईचं त्याने सग्गळं सग्गळं शिकावं नि इतर पोरांपेक्षा लै भारी असावं म्हणून त्याला सतत धावतं ठेवत त्याचं बालपण हिरावून घेणंही.

;)

त्यापेक्षा सरळ शीबीएसीइ चा अभ्यासक्रम असलेल्या तुलनेने स्वस्त शाळाही उपलब्ध आहेत.

बाप तसा बेटा. छोटा हुषार आहे.

:)
माझं M Sc. पर्यंतचं सगळं शिक्षण जितक्या पैशात झाले तितके मुलाच्या मोन्तेसोर्रीलाच गेले..

अभिनंदन ह्या चक्रातून सुटण्याबद्दल... पण आम्ही लवकरच ह्या चक्रामध्ये पुरते भरडून निघणार असे दिसते आहे... :(

काही शाळांमध्ये आजीआजोबांचेही इंटरव्ह्यू होतात असे ऐकले आहे. आता आमच्या एका नातेवाईक आजींना वय वर्षे ७०, इंग्रजी येत नसल्याने त्यांच्या नातीला जवळच्या शाळेत प्रवेश मिळाला नाही व लांबच्या शाळेत जावे लागले (तिथे ही अट नसावी). आणखी एका मुलीच्या आजीला वाचनापुरते इंग्रजी येत असल्याने नातीला शाळेत प्रवेश मिळाला. या दोघी आज्या, आजोबे नातवंडांचा अभ्यास घेणे राहू द्या पण जवळ रहातही नाहीत, वेगळ्या गावांना राहतात, कधीमधी येतात.
तुमचा अनुभव वाचून एकदम हे आठवले. कित्येक संबंध नसलेल्या गोष्टींचा बाऊ करतात शाळा. तुमच्या मुलाला अ‍ॅडमिशन मिळाली ते चांगले झाले.