स्टराइल किड्स

एवढीच गोष्ट??

बरं मग?

क्रमशः टंकायचं राहीलं की काय बॉ??

काही काही पालिका , (त्यांत काही महापालिकाही होत्या)

आवडलं. पण लेख सुरू होता होताच संपला की वो! आणखी वाचायला आवडलं असतं.

ह्यानिमित्ताने एक जुनी आठवण जगी झाली ... आम्ही १०वीत असताना पुण्याला ट्रिप गेली होती , तेव्हा गुरु नावाचा एक पोरगा शिरवळला ओकला होता अन त्याघटने वर आम्ही कविता रचली होती "ने मजसी ने , परत सातार्‍याला , ड्रायव्हरा प्राण तळमळला ...मळमळला ...शिरवळला " =))

काय लिहायचे म्हणून काही लिहायचे का काय ?

एकदा शाळेच्या सहलीबरोबर गेलो होतो.

आणि मग एकदम...

"आई.., शी लागली"

सोहमला जोरात लागलेली , तरीही तेवढ्यात त्याची आई धावत पळत आलीच. ?? सहल शाळेची होती, का सोसायटीची ?

वि आर गोइंग टु क्लिन अवरसेल्वज टु डेथ! अस एकदा टिव्हीवर एक महाशय म्हणले होते ते आठवल.

शाळेच्या सहलीसोबत पालक जाण्याची प्रथा प्रथमच ऐकली. लेखातली भावना समजली. अतिस्वच्छतेच्या नादाने पोरांची किमान प्रतिकारशक्तीही अशक्त करुन टाकली जात आहे की काय असं वाटतं. का कोण जाणे पण हे समजत असूनही माझ्या पोराबाबत मीही स्वच्छतेबाबत असाच काटेकोर राहतो. माझ्या लहानपणी गल्ली क्रिकेटात गटारात मारलेले ओले बॉल हाताने बाहेर काढून मातीत घासून "स्वच्छ" करण्याचे आणि पुन्हा बॉलिंग टाकण्याचे दिवस आठवत असतानाही.. शाळेच्या सहली हा तर अप्रतिम विषय आहे. माझी शाळा आठवडाभराची मोठ्ठी सहल दरवर्षी काढायची, आणि तीही जवळच्या उद्यानात नव्हे तर कोंकणातून निघून एकाच ट्रिपेत अजंठा वेरुळ, पुणे, सिंहगड, कोल्हापूर तत्सम ठिकाणे कव्हर करणारी. मुक्काम शाळांमधे किंवा कार्यालयांमधे. रात्री करमणुकीचा कार्यक्रम.. त्यातले ते मुलींचे डान्स.. "जिमी जिमी.. आ जा .. आजा.." वाह.. वाह.. "प्रासंगिक करार"च्या बसमधून ड्रायव्हरकाका ड्रायव्हरकाका, पुढच्या गाडीला मागे टाका.. "हजाराचा ड्रेस पण डोक्यावर नाहीत केस.. कापेग?" "पाच सहा सात आठ.. अमुक हायस्कूलची कॉलर ताठ" असे कायच्या काय ओरडत दिवसदिवस प्रवास.. ती खरी मुशाफिरी. असो.. विषय स्वच्छतेचा आणि आम्ही भरकटलो... :)

माताय हा गवि दरवेळी नेमकं मनातलं लिहितो. :) तस्मात प्रतिसाद जास्त भावला.

एक होतं प्रासंगिक कराराच्या गाडीसाठी हे म्हणजे ड्रायव्हरला उचकवाय्चे काम "गाडी कशी चालते....चोरावर मोर.....चालविता गाडी सक्पाळ ड्रायव्हर थोर".... त्या ड्रायव्हरचे नाव अजुनही आठवतेय. सकपाळ डायवर म्हुन.

अशाच एका नवमहापालिकेचे किस्से सध्या ऐकत आहे. या मातेच्या सुपुत्राला ती दररोज बिसलरीच्या पाण्याने आंघोळ घालते. पुत्राचं वय आताशी आठ महिने. :-|

बिसलेरीचे पाणी मुलाचा पार्श्व भाग धुण्यासाठी वापरणारी NRI ( अमेरिकेतून सुट्टीसाठी आलेली) आई मी स्वतः हिरानंदानी रुग्णालयात काम करीत असताना २००८ साली पाहिली आहे.

डोक्यातल्या अकलेपेक्षा जास्त पैसे खिशात आले की बिस्लरीने ** धुणे सुरू होते असे आमचे मत आहे. तसेही पूर्वी दुधाने आंघोळ वगैरे करणार्‍या सुंदर्‍या होत्या असे ऐकून आहोत. पण आजकाल टीव्हीवर जाहिराती पाहून पाहून यांच्या अकलेला किटाणूंचं किटण चढलेलं असतं. सो 'सॅनिटायझर'. आता त्यातले आयसोप्रॉपिल अल्कोहोल किती विषारी असते हे कोण सांगणार यांना? ते समजलं तर मग 'हर्बल' सॅनिटायझर्स.. निरुपयोगी वस्तू ५ पट किमतीला विकत घेणे म्हणजे स्वच्छता नव्हे, हे डोक्यातल्या अकलेपेक्षा खिशात पैसा जास्त, याचेच लक्षण, हे यांना कोण सांगणार? :(

सुदैवानं माझ्या पाहण्यात असे कोणी आले नाहीत पण असतीलच. निरिक्षणशक्ती कमी पडली असावी. ;)

आमाला बा एव्हडे हायजिनिक राहणे जमत नाय। आम्ही आपले आठवड्याच्या शेवटी घेतो ते सेनेटायझर पाणी टाकून पोटातुन… :)

शाळेच्या सहलीबरोबर पालक आम्हीबी पहिल्यांदाच ऐकून राह्यलो. बाकी, बीसलरीनं आंघोळ, बिसलीनं अमुक अमुक ध्वायच्या पद्धती, वगैरे हे सर्व माहितीपूर्ण आहे. अजून येऊ द्या. -दिलीप बिरुटे

आय्ला मिपाने दो बिछडे दोस्तो को मिला दिया वगैरे असे काही आहे की काय हे. सहीच,,

उलट्या होऊ नयेत म्हणून गोळ्या घेण्यामधे खरंच काय वाईट आहे? माझं सगळं लहानपण असं काढलंय माझ्या बिचाऱ्या आईबाबांनी. सर्व बसप्रवास. प्रवासाचा एक दिवस असा आठवत नाही की मी बॊक बॊक करून कपडे खराब केले नाहीत, मुलीला उलटी होतेय बस थांबवा असा पुकारा माझ्यासाठी करावा लागला नाही. आधी ती पोटात ढवळण सुरू होते. दुनिया हास्यविनोद करत असते आणि आपले तोंड बिघडलेले. जाम चिडचिड. मग उबळ आल्यावर हातात असेल तर प्लॆस्टिकच्या पिशवीत ओकायचे आणि पुढच्या वेळेला बस थांबेतो ओकरे तोंड तसेच, ती पिशवी हातात असे बसून रहायचे. तो भीषण वास. सगळेजण आपल्याकडे बघणार. कुणी काही म्हणलं नाही तरी विनाकारण आपल्याला गिल्टी वाटणार... शी भीषण. जेव्हा पहिल्यांदा ती एवोमिन घ्यायला परवानगी मिळाली आणि शाळेच्या ट्रिपला मी ती घेतली. ती ट्रिप अविस्मरणीय होती माझ्यासाठी. पहिल्यांदाच न ढवळता, बसमधे मैत्रिणींबरोबर दंगामस्ती खिदळाखिदळी करत प्रवास केला होता. काय सुटका झाल्यासारखे झाले होते. :)

उलट्या होऊ नयेत म्हणून अशा वेळी गोळ्या घेण्यात काहीच चूक नाही. खरंतर वैद्यक शास्त्राचा मूळ हेतू हा सर्वसामान्य माणसाचे आयुष्य कष्ट रहित आणि सुकर करणे हेच आहे. मी कित्येकदा तरुण मुलीना पाळीच्या वेळेस अतिशय त्रास सोसताना पाहतो कारण उगाच औषधे घ्यायची नाहीत हा पालकांचा दुराग्रह असतो.थोडासा त्रास सहन करणे इतपत ठीक आहे पण अंथरुणाला खिळवून ठेवणे आणि गोळ्या न घेणे यात काय साध्य होते कोण जाणे ?