आज दिसेना द्रव ही नयनी (अनुवाद. कवी..गुलझार) अशीच संध्या आली असता अशीच ती जाईल बहूदा आज दिसे ना कुणी एखादा अशीच परतूनी जाईल बहूदा अशीच संध्या आली असता अशीच ती जाईल बहूदा आज दिसले नाही अश्रु आज दिसेना द्रव ही नयनी आज ही अशीच रिक्त रजनी होऊनी रिक्त जाईल बहुदा अशीच संध्या आली असता अशीच ती जाईल बहूदा अंधारलेली ही रात्र कुणी प्राप्त होऊनी दूर करेना आज दूरावा न झाल्याने उद्या फिरूनी ती येईल ना अशीच संध्या आली असता अशीच ती जाईल बहूदा हा अनुवाद लिहून झाल्यावर मला कवीवर्य मंगेश पाडगांवकरांचं ते बोलगाणं सुचलं,आणि त्यात काहीसा फरक करून लिहावं असं वाटलं.अर्थात श्री.पाडगांवकरांची क्षमा मागून. जशी गाय जवळ आली की वासरूं लुचूं लागतं तसं आपण विचार करूं लागलो की आपल्याला अनुवाद सुचूं लागतो. अनुवाद आपण मिपावर लिहूं शकतो अनुवाद आपण आपल्या ब्लॉगवर लिहूं शकतो. मिपावर लिहलं म्हणून कुणी मोठं नसतं ब्लॉगवर लिहलं म्हणून कुणी छोटं नसतं एक गोष्ट नक्की असते तिन्हीकाळ पक्की असते आपला अनुवाद आपल्याला पटला पाहिजे आणि त्यावर प्रेम करीत आपण तो रेखाटला पाहिजे. अनुवाद असा असला पाहिजे म्हणून आपल्यावर कुणाचं बंधन नसतं अनुवाद तसा असला पाहिजे म्हणूनही आपल्यावर कुणाचं बंधन नसतं कुठलीही कविता आपल्याला वाचता ये्ते त्याचा अनुवाद आपल्याला केव्हाही करता येतो एकटं एकटं चालताना विचार करता येतो कागद पेन्सिल घेऊन बसून विचार करता येतो. जेव्हा आपला मुड लागतो अनुवाद आपणच सुचूं लागतो एक गोष्ट नक्की असते तिन्हीकाळ पक्की असते आपला अनुवाद आपल्याला पटला पाहिजे आणि त्यावर प्रेम करीत आपण तो रेखाटला पाहिजे तुमचं आणि आमचं मन जुळतं तेव्हा दोघानाही अनुवाद कळतो माझा अनुवाद मग तुम्ही वाचूं लागता आणि माझ्याच आनंदात तुम्ही वाटेकरी होता. कधी अनुवाद दिठीचा कधी तो मिठीचा कधी अनुवाद एकाचा कधी तो एकमेकाचा अनुवाद हा अनुवादाचं मोल असतं अनुवादा पुढे बाकी सगळं फोल असतं फुटपट्टी घेऊन अनुवाद मापता येत नाही द्वेष करून अनुवादाला शापता येत नाही अनुवाद चमचम चांदीचा हिरव्या हिरव्या फांदीचा तो झुळझूळ वार्‍याचा ट्विंकल ट्विंकल तार्‍याचा एक गोष्ट नक्की असते तिन्हीकाळ पक्की असते आपला अनुवाद आपल्याला पटला पाहिजे आणि त्यावर प्रेम करीत आपण तो रेखाटला पाहिजे श्रीकृष्ण सामंत