प्रश्न साधासाच होता,
त्याने उत्तर टाळले..
आणि अबोलीचे फूल
तिच्या केसात माळले.
त्याचा रोजचाच खेळ,
चार दाणे पक्ष्यांसाठी..
पाखरांच्या नकळत,
त्याने हक्काने पाळले.
क्षणभर विसावला
जीव बकुळीच्या खाली..
सडे अनाम दु:खाचे
तिने पायाशी ढाळले.
आहे सुखाचा पाऊस,
डोळे भरले कशाने?
वेडे मन तुझे का ग
मृगजळास भाळले?
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
5093
प्रतिक्रिया
16
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
सुंदर!
माय.. खूप सुंदर लिहितेस गो! निरतिशय आवडले.
यानिमित्तानं तुझ्या काही जुन्या कविताही वाचल्यात परत.. छान वाटले. लिहित रहा! :-)
माय म्हटलंत, भरून पावले.
In reply to सुंदर! by राघव
माय म्हटलंत, भरून पावले.
मनापासून धन्यवाद.
सुंदर !
सुंदर !
आह !
...हे अगदी खास !!
वाह
वाह, कविता आवडली.
अप्रतीम
अप्रतीम
भारी
आवडेश...
सुरेख जमली आहे
पैजारबुवा,
पैजारबुवा, अ.आ., स्नेहांकिता,
पैजारबुवा, अ.आ., स्नेहांकिता, आनंदयात्री, विशाल कुलकर्णी सर्वांना धन्यवाद.
सुंदर!
खूप सुंदर कविता!
छान.
आवडली कविता.
-दिलीप बिरुटे
प्रश्न साधेच असतात..
...फक्त त्यांची उत्तरं सापडणं दुरापास्त होत जातं काही वेळा..
सुरेख कविता...
पैताई, बिरुटे सर, माधुरी.....
पैताई, बिरुटे सर, माधुरी..... धन्यवाद.
अप्रतिम
शेवटचं कडवं खास
नाखु वाचकांचीही पत्रेवाला
आवडेश
आवडेश.
नाखु, मुवि. __/\__
नाखु, मुवि. __/\__
वाह्
अप्रतिम अगदी