कसे पारिजातास सांगू सख्यांनो जरा आवरी रे गंधा तुझ्या
सखी मोगरीही धुंदावली बघ विसरून अस्तित्वगंधा तिच्या
नको देखणे ते सडे सोनपुष्पी, नसे रातराणी ध्यानीमनी
प्राजक्त दारी ओघळावा, दरवळ रुजावा मुग्ध मातीतुनी
फुलावे किती सडे मौक्तिकांचे जणू प्रित तुजवर मोगरीची जडे
कधी सांडती आंसवे दोन, पाठी कधी थाप ती कौतुकाची पडे
इथे आज शब्दांत घडे आगळे शिल्प सुखे मोहरे ताज स्वप्नांतला
नसे शाश्वती श्वास कुठवर टिकावा? फुले नित्य प्राजक्त दारातला .
विशाल कुलकर्णी
काव्यरस
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
2693
प्रतिक्रिया
14
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
अहा!
अहा! उन्हाळ्याच्या तलखीत एकदम थंड वाटलं!
मससस्त!
मससस्त!
या
विशाल्याला चोपा रे कूणी तरी !!!
जीवघेण्या कवीता रचून राहलाय !!
मिपावच्या कडक उन्हाळी धाद्यातही झुळकीने हरकलेला नाखु
कसचं कसचं नाखुकाका ;)
In reply to या by नाखु
कसचं कसचं नाखुकाका ;)
वाह्ह...
वाह्ह...
मदनबाण.....
आजची स्वाक्षरी :- ए सनम आँखों को मेरी खुबसुरत साज दे... :- रंगा पतंगा
सही विशाल दा
सही
विशाल दा
अप्रतिम!!
अप्रतिम!!
ब-याच दिवसांनी विकुंची कविता आलेली आहे
आणि वातावरण एकदम सुगंधित, प्रफुल्लित झालेलं आहे!
नको देखणे ते सडे सोनपुष्पी,
कातिल..
सुंदर.........
सुंदर.........
""इथे आज शब्दांत घडे आगळे शिल्प सुखे मोहरे ताज स्वप्नांतला
नसे शाश्वती श्वास कुठवर टिकावा? फुले नित्य प्राजक्त दारातला .
""
इथे कवितेने कळस गाठला.........
_/!\_
In reply to सुंदर......... by निशदे
_/!\_
धन्यवाद मंडळी.
धन्यवाद मंडळी.
अतिशय
अतिशय सुंदर रचना...
सुगंधी कविता आवडली.
सुगंधी कविता आवडली.