चांदणधुळ माळुनी केसात आजही तू तशीच दिसतेस सोडुनी आलो कळीला तरीही टवटवीत भासतेस ! उल्कापाताचे खडे आजही जपलेत कालचे कृष्णमेघ रूपेरी जाहलेत तशीच ओढ अजुनी आहे बरसण्याची शिशिरगोठल्या ओठी स्मित टेकविण्याची ! काळात हरवलेली सय पुनश्च मिलनाचे भय जाळीदार पिंपळपानापरी हृदयी कोरले पुन्हा आठवणींचे पुस्तक जोडले ! वळुनी जातानाची नजर हृदयी बंद आहे अत्तरकुपीपरी युगे लोटली अनेक साहवासाची उर्मी साठवली उरी ! फिरुनी आलीस तू सामोरी मनाची जाहाली भिंगरी देऊनी गेलीस बगल हलकेच पुन्हा तीच उरी शिरशिरी ! विजयकुमार................. 01 / 01 / 2009