रातराणी सूर्य अस्ताला गेल्यावर, अंधाराच्या साम्राज्यात, प्राणिमात्र विसावतात आपापल्या खुराड्यात ! राऊळे होतात रीती, अस्तित्व नाकारुन परमेशाचे. तुझ्या लालदिव्याच्या माडीचा आसमंत मात्र उजळतो लख्ख, अन रस्ते ओसंडून वाहू लागतात अंधाराचे साम्राज्य नाकारुन ! रात्र मंदावतांना, अंधाराच्या साम्राज्यात, तू घेतला असतो वसा. अखंड सौभाग्यवतिचा, रातराणीचा , अनुभवण्या बलात्कार हक्कांचे, टिचभर पोटाच्या खळग्यासाठी ! असहाय्य वृद्ध मायबाप, अन तान्हुल्याचा आक्रोश, आदळत असतो कानावर, करकरत्या खाटेवरच्या कोंदट सम्भोगात ! ! ! निरंजन वहालेकर अलीबाग