पथनाट्य: बचत पाण्याची, समृद्धी जीवनाची!

कलाकारः सुत्रधार आणि दोन सहकारी कलाकार (दोघांकडे एक एक वाद्य असेल तर उत्तम.) (शक्य असल्यास पथनाट्य सादरीकरणाआधी स्थानिक जनतेच्या अवलोकनार्थ, वातावरण निर्मीतीसाठी पाण्याच्या अपव्ययाचे, दुष्काळाचे प्रातिनिधीक छायाचित्रे असलेला फलक लावावा.) एक सहकारी कलाकार (पाणीवाल्याच्या भुमिकेत ): पाणी घ्या पाणी, पाणी घ्या पाणी! दुसरा सहकारी (स्त्री भुमिकेत): अरे ए पाणीवाल्या कसे दिले पाणी? पाणीवाला: शंभर रुपयाचा एक ग्लास पाणी, पाणी घ्या पाणी. स्त्री: काय!

साधारण पावणे सात वाजले कि तो तयारीस लागायचा केसाचा झुपकेदार कोंबडा -जीन टी शर्ट -परफ्युम लावून आपली क्रुझर काढायचा मिनिटाच्या आत एक सिग्नल लागायचा तिथे तो थांबायचा त्याच वेळी ती पण होंडा वर यायची सुंदर होती दिसायला जीन टॉप मानेपर्यंत रुळणारे केस गोड्ड चेहरा सिग्नल सुटेपर्यंत ती त्याच्या कडे बघत असे त्याला खूप ऑकवर्ड व्हायचे असे वारंवार घडत असे त्याला वाटले ही आपल्या पाळतीवर तर नाही ना>? आणि नेमकी हि त्याच वेळी कशी येते ? - त्याने वेळ बदलायची ठरवले पाच वाजता तो निघाला -तेव्हा पण ती हजर त्याने अनेक वेळा वेळ ठिकाणे बदलली पण ती पाठलाग करतच होती - कोण असेल ती ? मीच का?

वन नाईट स्टयांड -आजचे वास्तव -------- चिन्मय चित्र एका मल्टि न्याशनल कंपनीत मोट्या हुद्द्यांवर काम करत होता बुद्धिमान व दिसायला स्मार्ट होता कंपनीच्या पाच ब्यांचं होत्या - बाणेरच्या ब्यांचं मध्ये काम असल्याने तो त्या ब्यांचं मध्ये गेला कामिनी प्रधान तिथे काम करत होती कामिनी ३५-३६ वर्षांची आकर्षक व्यक्तिमत्वाची ललना होती चिन्मय च तिच्या कडेच काम होते तो तिच्या सौंदर्या न घायाळ झाला होता कामिनी खूप आकर्षक होती दिसायला तुम्ही खूप सुंदर आहात दिसायला चिन्मय म्हणाला ती काहीच बोलली नाही योग् असेल तर भेटू पुन्हा एकदा ती काहीच बोलली नाही मात्र चेहे-यावर संमतीदर्शक हास्य होते - दोन महिन

शहराबाहेरचं ते तळं खूप शांत आणि गूढ असं वाटायचं. रोज कामावरून परत येताना रमेश थोडा वेळ आपली कार रस्त्याकडेला थांबवी आणि दुरूनच त्या तळ्याकडे पाही. दिवसभराच्या कंटाळवाण्या कामानंतर त्या शांत तळ्याकडे पाहताना त्याला खूप चांगलं वाटे. कधीकधी सूर्यास्ताच्या तयारीत असलेले पिवळे, केशरी आकाश तर कधी ताऱ्यांनी सजलेले काळेभोर आकाश, कधी कृष्णमेघ तर कधी निरभ्र निळं आभाळ त्या तळ्याच्या पाण्यात स्वतःला पाहायला धडपडे. एका शुक्रवारी रमेशनं घरी आल्यावर प्रीतीला तयार व्हायला सांगितलं. "चल आज मी तुला एका खूप वेगळ्या ठिकाणी घेऊन जाणार आहे. लवकर तयार हो." "आज काय विशेष? आणि कुठं जायचं आहे आपण? सांग आधी.

'लकडी की काठी काठी काठी का घोडा' हे गाणं न ऐकलेला माणूस विरळाच म्हणावा लागेल. लहानपणी रविवारी रंगोली मध्ये कित्येक वेळा हे गाणं ऐकलं होतं. तेव्हा त्यातलं त्यात उर्मिला मातोंडकर आणि 'घर से निकलते हि वाला' जुगल हंसराज होता इतकंच काय ते त्या गाण्याचं कौतुक होतं आणि विषय तिथेच संपत होता. कट टू : करंट जिंदगी गेले कित्येक दिवस 'मासुम' पहायचं डोक्यात होतं, पण कधी वेळ जमत नव्हती तर कधी अर्धवट पाहिल्या जात होता. सरतेशेवटी काल योग जुळून आला. १९८३ मध्ये आलेला मासुम 'शेखर कपूर' चा दिग्दर्शक म्हणून पहिला चित्रपट.

नवीन नात्यांना समजून घेण्यातली गरज! नाती म्हटलं की आपल्या मानत रक्ताची नाती उभी राहातात. पण ही रक्ताची नाती मुळात निर्माण होतात ती एका विश्वासाच्या नात्यामुळेच. पती-पत्नीचं नातंच मुळी केवळ प्रेम आणि विश्वास यावर उभं राहातं. अर्थात पुढे जाऊन त्यात प्रेम किती आणि विश्वास किती हे मोजणं अवघड जातं. अनेकदा अनेक जोडप्यांमध्ये लग्नाच्या काही वर्षांनंतर प्रेम किंवा विश्वास उरतोच असं देखील नाही. तर लग्नानंतर निर्माण झालेल्या अनेक नात्यांच्या गुंतागुंतीमुळे हे पती-पत्नीचं नातं सांभाळून घेतलं जातं किंवा टिकवलं जातं. सुरवातीच्या काळातले गुलाबी ढग संपता-संपता नवीन पाहुण्याची चाहूल असते.