कधी कधी बान्ध भावनान्चे अचानक फुटतात पण अश्रू मात्र पापण्यान्तच गोठतात... अचानक येणारा पाऊस आणि नकळत येणार्या आठवणी सरता सरत नाहीत दोघेही चिम्ब भिजवून जातात शरीराला अन मनालासुद्धा... प्रेम व्यक्त करायला का असतात, शब्दान्ची बन्धने ?? पुरेशी नसतातच का कधी तुझ्या-माझ्या ह्रदयाची स्पन्दने ??

माझ्यापाशी सुरेख वारा आणि भोवती अक्षरधारा बोलायाचे कितीक आहे पण ओठातुन झिरपत नाही फुरफुरणारे बाहू माझे प्रचंड शक्ती आणि उसासे तोडायाचे बंधन जे जे आवेशातुन उतरत नाही थरथरणार्‍या स्वरात माझ्या कंपुन उठतिल भाव-भावना स्वच्छंदी गाण्यात परंतू तान मोकळी येतच नाही दहा दिशांच्या रिंगणातुनि क्षितीज सुद्धा उल्लंघिन मी एकवटाया सारे बळ परि मनगट ते सरसावत नाही रंग उषेचे हातामधुनि उधळित जाईन पानोपानी घेतो मी कुंचला तसा अन् विचार तेव्हा रंगत नाही मी वेडा आनंदासाठी धुंद मोकळ्या श्वासासाठी मन्मनात जे आता आहे अंतरातुनि बरसत नाही उगाच फिरतो पृथ्वीवरती शोधित जातो उजाड नाती मी माझ्याशी ठेऊन नाते माझ्याशीही बो

इथे आजकाल 'फॉल' (पानगळ) वर खूप कविता येत आहेत. म्हणून वाटले आपणही ही कविता प्रकाशित करावी.

असा गाफिल होऊन चालू नकोस हे बघ, फक्त रंग बदलतायेत माहितीये झाडांचे कसे पारे उडालेत वाटतं पार कायापालट झालाय असलं हे नेहमीचंच बरं-का चांगलं हिरवं भरलं रान असतांना रुसून सन्यासाची करायची सोंगं मिरवायचे जरा भगवे-तांबडे कपडे मग बर्फांचे फवारे लागले थंडीनी चांगली जरब आणली की येईल जरा डोकं ठिकाणावर हळूच चढेल पुन्हा खराखुरा रंग अरे सोंगं कधी टिकत नाहीत मी कधीच फसलो नाही, सांगतो तू ही जास्तं भाव देऊ नकोस त्याचं हे असं नेहमीचंच आहे...