या कवितेचा रचयीता(शिघ्रकवी) मी नाही, तसेच तो कोण आहे हे देखिल मला माहित नाही. चु.भु.द्या.घ्या. ... मि रानात ............... तु वनात मि वनात ............... तु झाडात मि झाडात ............... तु फ़ांद्यांत मि फ़ांद्यांत ............... तु पानांत मि पानांत ............... तु फ़ुलात मि फ़ुलात ............... तु कळ्यात मि कळ्यांत ............... तु .. . . . . . . . . . . *तु बुचकळ्यात ...* :))))))

कशाला घरं तू नीटनीटकं सजवलं होतं कुंपणा बाहेरचं जग चिखलानं बरबटलं होतं का पाहतेस स्वप्न सुखी संसाराचे कालचं माझं एकीशी नातं जुळलं होतं का निरुत्तर पत्र धाडतो मी त्या पत्यावर तीने तर केव्हांच घर बदललं होतं का स्वातंत्र्याला मी स्वातंत्र म्हणू इथे इवल्याश्या फुलांना कालचं कुणी खुडलं होतं जरा हळू बोल असं साऱ्याने बजावलं मला बजावताना ते किती मोठ्याने किंचाळलं होतं का जिवापार संभाळ केलास माझ्या हृदयाचा कालचं मी माझं शरीर भंगारात काढलं होतं का माझ्यासाठी जमलात तुम्ही स्मशानात वेड्यांनो जाळण्या पूर्वी किंतींदा तुम्हीचं तर जाळलं होतं @सनिल पांगे

नुकतास मी नदीवर जाऊन आलो डोळ्यात साठलेलं एक तळं अगदी थेंब थेंब पिळून आलो वेळ होती ती किर्र रात्रीची तरी नदीला भरती आली तिलाच कळले नाही कोणाची वेदना वरती आली बांध तोडून काठाचा ती गावभर फिरू लागली माझा शोध घेण्यासाठी हरेक घरात शिरू लागली तिला ही पहायचं होते कोणाचे इतके दु:खी घर होते मीही नित्य मिसळते सागराशी पण कुठे त्याची पातळी वर येते माझ्या घरापाशी ती येताच एक थेंब माझ्या डोळ्यातून गळाला मी वाहिलेल्या तळयातील अवशेषांशी माझा गळलेला थेंब जुळाला ओळखलं तिने मला जागच्या जागी ती स्तब्द झाली नजर माझ्याशी मिळताचं स्व:तास म्हणू लागली अभागी म्हणाली, आजवर माझा समज होता जगातली सर्वात दु:खी मीच आह