१. अर्थातच ही कविता पूर्णपणे काल्पनिक आहे. २. कुणालाही आक्षेपार्ह वाटल्यास उडवून लावली तरी चालेल. अल्फा असो वा याहू!

संध्याकाळची वेळ होती.नदी खळाळत वहात होती.वीजा चमकत होत्या.राजा-राणी पल्याड जायला आतूर होती. पल्याडला त्या वटवृक्षाखाली त्यांच घरकूल होतं.आत्तांच परत येऊ अशा समजूतीने ती दोघं मुलाना एकटच सोडून नदीच्या अल्याड आली होती.

शाक्त पंथीय साधक साधिकांची शक्ति उपासना नरमुंड धारी, कालिके,स्यय:म उर्जा स्त्रोत,तु शक्ति असे. आम्हि वामाचारी,शाक्त पंथीय, माते, तुज आमुचे वंदन असे. हे नाग नंदिनि,कालिके,चंद्र सुर्य ,तुझे अलंकार असे जरी वाटे भयभित तुजे रुप,त्यातच आम्हा ममता दिसे योनितत्व प्राशुनि,साधक साधिका अराधनेस माते सज्ज असे हे मातंगी,भुवनेश्वरी,महालक्ष्मी,आम्हि स्वेछ्याचारी तुझे दास असे "म"कार साधक आम्हि,मद्य,मास,मुद्रा,मत्स्य,मैथुन,चे उपासक आहे, तव प्राप्तिसाठी बगलामुखी देवि,घट्कंचुकी विधी अनुष्टीत आहे उघडले उघडले द्वार,ईडा,पिंगलेचे,तव उर्जा आत शिरली आहे माते धन्य धन्य हा साधक, मा कुंडलीनि जागृक झाली आहे. लागली बघ

डोरियन ग्रे "बिग बॉस मधून एकाचे पलायन" कॅमेराच्या झगझगाटात प्रश्नांची सरबत्त्ती.. सेलेब्रिटी उभी आपल्याच धुंदीत तिथेच आशाळभूतपणे उभी असणारी झिपर्‍या केसाची, पोट खपाटीला गेलेली मुले .. कुणालाच दिसली नाहीत? नेहमी सुंदर दिसण्याचा, असण्याचा आणि बघण्याचा हट्ट वाढतोच आहे... एक कॅमेराचा झोत गेला की मागे उरलेल्या अंधारात अनेक जण सामावतात.... अगदी किमान एकास शंभरच्या प्रमाणात निवडक काहींना कधी कळणार? कधी कळणार आम्हालाही? की ..