खोड्या करून इतके दुर्दैव हासलेले पण गप्प राहण्याचे मी वचन पाळलेले हातांस काय ठावे मेंदीत रंगलेल्या गजर्‍यास काय ठाउक केसांत माळलेल्या कोठेतरी कुणावर खंजीर चाललेले... सनई नि चौघड्यांनी आहेत कान किटले दिसतेस तू तरी मी डोळे कधीच मिटले हृदयात आसवांचे मग सूर लागलेले... जपलेत घाव इतके - जणु मूल्यवान रत्ने या अक्षता म्हणू की फुटकी बिलोर स्वप्ने? होते कधी तुला मी सर्वस्व वाहिलेले... मेलो हजार मरणे, तरिही जगून होतो समिधा म्हणून काही स्मरणे रचून होतो होमात आज माझे आयुष्य पेटलेले... चिमटीत मावणारे सौभाग्य घे तुला तू विसरून जा मला अन् कर मोकळे मला तू झोळीत घाल माझ्या अस्तित्त्व फाटलेले...

सांब सदाशिव शंकर | नीलकंठ गौरीहर हे उमापती महेश | भूतनाथ गिरिजावर करि धारी त्रिशुल डमरु | हे नटवर शशिशेखर अंगि चिताभस्म लेप | सर्पमाळ व्याघ्रांबर मदन दग्ध करिसी तूच | हे त्रिनेत्र नंदीश्वर रौद्र तुझे तांडव ते | भीषण अन् प्रलयंकर शंभो कैलासनाथ | भालचंद्र गंगाधर तूच सत्य, शिव, सुंदर | करुणाकर, करुणा कर

आकाशाच्या खिडकीतुन सुर्य अलगद डोकवायचा, गर्भरेशमी त्याची किरणं आळसावलेल्या डोळ्यांनी मी टिपायचा. त्याच्या येण्याने आभाळाला लालसर झालर चढायची तीच पांघरुन माझी जाग ऊन्हे डोक्यावर येइतो झोपायची. ऊन्हं वितळायला लागली तेव्हा नकळत जाणवलं अरे..सकाळची कोवळीक आपण कधी अनुभवलीच नाही. विशाल

कृष्णसावळ्या केशांवरती कण वर्षेचा क्षण रेंगाळे , काजळडोही चमकता मोती पाहुनी चन्द्रही मनी जळे !! नागिणीसम तव बटा सळसळे कुठे पाहावे डोळा न कळे, उगाच लटका भाव नयनी जाणुनीया परि मनही चळे !! सखे तुझी ती मोहक कांती नवतीचेही मग भान गळे , पामर मी तव लावण्यापुढती प्रीत तुझी नच मला गमे !! तुझ्यात विरघुनी गेलो सखये विसरलो घटीका न पळे , कधीच गेलो हरवुनी नयनी प्रिये, माझे मला न कळे !! विशाल

निसर्ग माझा सोबती रममाण मी निसर्ग संगती डोंगर दर्‍या मने हिंडती तरंग लहरी मी नदी-सागरी माय बाप मज वृक्ष वल्ली फळे फुले ती सखे सोबती फुलपाखरे ती गोंडस हसरी कोकीळ स्वरात मज धुंदी मयुरासंगे तन डोलती पवन मुक्त मज छेडती वर्षा संगे स्वप्ने ओली दवस्पर्श तो रोमांचकारी ग्रिष्म वसंती आशा हिरवी शेत्-आगर ती अन्नदात्री विहीरी-तलाव तृष्णा भागती चंद्रचांदण्यांची दिपावली विजेची ती आतषबाजी सुर्य बिंबाचे तेज ललाटी संध्येची ती छाया अंतरी