बळेच शब्दा वेठीस धरूनी भाव नाना वाकवितो असामान्य वा असो अमान्य बसुनी कविता कवि वितो बुध्दीची मम झेप नवी ही नेते बरं का दिगंतरी पाहून तिजला भरेल धडकी प्रिय मित्रा तव हृदंतरी ग्रहगोलांची अगणित सूत्रे अणुरेणूंची पण तशीच ती विश्वाच्या व्यापाहून भयंकर जीवघेण्या त्या मात्रांची रे प्रिय मित्रा हितगुज करण्या मार्ग नवा मी अनुसरला झटापटीने कविता करता शुद्ध कशाची नुरे मजला व्याकरणाची फिकीर नसे पण प्रासासाठी व्याकुळता काकुळतीने पणास लावी पणजोबांचे(*) पुण्य आता * माझे पणजोबा कै. विठ्ठल सीताराम गुर्जर हे मराठीतले जुन्या पिढीतील नामवंत साहित्यिक होते. कै. राम गणेश गडकर्‍यांचे ते जीवश्च कंठश्च मित्र.

लपवणे ते झाले सुरू, माझेच माझी यातना राम न उरला काही, आरंभीच संपली कथा ! नसे अभंग नामयाचा, नच विरहिणी मीरेची साकळली वेदना सारी, मी रचितो माझी गाथा ! विसरल्या सार्‍या श्रुती, अश्रुत भिजल्या आर्या जखमा सार्‍या ओल्या, मी घोकतो जुन्याच संथा ! ना स्मरे मंत्र आता, ना आठवते मज हरिनाम वेदनांचे हे वेद माझे, विसरल्या त्या जून प्रथा ! हे भोग मम प्राक्तनीचे, नकोत पळवाटा नव्या संपते जिथे दु:ख जुने, जन्मा येते नवी व्यथा ! विशाल.

आस्वाद घ्या!

आठवते का सारे सारे?