दोन मैत्रिणी वरती बघती डब्बे उंच रुळावर फ़िरती नागमोडी रांगांतुनी खाली गर्दी बघते उत्सुकलेली भय इथले संपतच नाही एक बोलली भयांकीतशी सखी तिची ऐकेना काही धीर देऊनी तिजला नेई गोलगोल रुळांवर फ़िरुनी चहुबाजुला रम्य पाहुनी वेगाची बहु नशा घेऊनी परी सम झाल्या दोघीजणी मी तुला म्हटले नाही? भिऊ नको मुळीच बाई धिटावली आता पहीलीही म्हणे काय मस्त मजाही भराभरा उंचावर नेई क्षणात खाली झोकून देई ओरडणे हसणेही काही धडधडाटी विरून जाई रूळ तिरके कोनात मांडले उंच उंच चढ चढू लागले खडखड गडगड डबे चालले शिखर बळे गाठून थबकले

रोंरावत आला वारा उधळीत धुळ धूराळा वटव्रुक्ष ही गळूनी पडले आकांत पेटला सारा मी सान कळी इवलीशी अजिबात हलले नाही झेलुनी वादळ सारे मी किंचित फुलले नाही तू अजस्त्र असशी मोठा मी सान कळी इवलीशी धैर्याने ट्क्कर देते तू अखंड मी अविनाशी तू ज्ञानवंत अधिकारी परि तुज अहंपणाचा शाप स्वार्थ साधण्या प्रज्ञा तव जळुनी झाली राख रे ठावूक नाही तुजला सत्याची अमोघ शक्ती सत्तेच्या कैफाहूनही श्रेष्ठच ठरती भक्ती जा अहंपणाला तुझिया मी मूळीच मानत नाही मज आदर असे ज्ञानाचा मी गर्व जुमानित नाही फुलविण्यास रे मजला एक नाजुक फुंकर बास हे जीवन म्हणजे वेड्या एक मस्त मोकळा श्वास