फुलपाखरांमागे धावताना, कधी झोक्यावर हिंदोळताना पावसात भिजून आणि ओल्या मातीत खोपे करताना दगडधोंडे उचकताना अन् काट्याफुफाट्यात हिंडताना कळलंच नाही की तो आहे आणि हळूच कानी म्हणतो आहे "भिऊ नकोस ... पण मी तुझ्या पाठीशी आहे." नवी नव्हाळी फुटताना, सगळं जग फुलताना नवी शिखरे चढताना, सागर पालथे घालताना छातीने पर्वत फोडताना अन् लाथेने पाणी काढताना दुर्लक्ष केलं उद्दामपणे जरी कळलं तो म्हणतोच आहे "भिऊ नकोस ...

धुराच्या ढगात वेढलेला, आणि चारी बाजूनी घोंगावणा-या चारचाकी यंत्राच्या गोंगाटात, डांबराच्या तापलेल्या रस्त्यांवरच्या करड्या मळकट पट्ट्यांना ओळख देत तल्लीन झालेला तो रंगारी… त्यांनी ह्याला कि ह्यानी त्यांना बेदखल केलंय, हे ओळखण तसं कठीणच. जपणा-या माणसांपेक्षा मुकाट खपणा-या बिन हृदयाच्या यंत्रांची जंत्री वाढली कि हे अस व्हायचंच…

स्वतापुरते लढायचे बळ तेवढे आता गाठीशी आहे ... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." तुझ्या ह्या आश्वासनाने केले होते भितीना दफन ... अन उभा ठाकलो लढाया जगाशी बांधून डोईवर कफन माहित नव्हते माझी लढाई नशिबाच्या काठीशी आहे .... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." लढलो अनेक समरे काही जिंकलो काही हरलो लढता लढता लोटली वर्षे, परंतु मागे नाही फिरलो ... हरलो शेवटी वयाकडून, माहित नव्हते गाठ साठीशी आहे ... आठवते म्हणाला होतास "भिऊ नकोस मी तुझ्या पाठीशी आहे ..." गळाले सगळे बळ, अन गळाल्या सगळ्या आशा आलास समोरून चालत अन दिलास पुन्हा दिलासा ... दाखवलास मज आरसा माझ्याच भ