पाणी-प (गद्यविडंबन)
(काही दिवसांपूर्वी मी सुभाष अवचटांचं "खिडकी" या नावाचं पुस्तक वाचलं. त्यातिल काही कथा मला आवडल्या.
शब्दांच्या, रानातल्या गप्पा!
"दादा, तुमची ही कविता जरा समजून सांगाल का. म्हणजे, हे निसर्गचित्रण आहे का यात काही रूपकात्मक शृंगार दडला आहे जो मला नेमका दिसत नाहीये." आणि मग त्यांनी पुढे जे काही त्या कवितेतल्या चित्रणाबद्दल सांगीतले ते ऐकून/समजून माझ्या लक्षात आले की, आपण अजून कविता बुद्रूकलाही जाऊन पोचलो नाहिये, कविता खुर्द हे गाव तर लांबच!
कविता होती, "जाळीवरती वाळत लुगडे, उभा हसे जरतारी काठ...." आणि कवि अर्थातच, महाराष्ट्राचे 'शेतकवी', कवि ना. धो. महानोर!
रविवार दि. १०/४/२०१६ रोजी त्यांच्या राहत्या घरी म्हणजे अजिंठ्याच्या जवळ पळसखेड्याला त्यांना भेटायचा सुवर्णयोग आला होता.
भेटतील का नाही? भेटतील तर कुठे? कसे?
शब्द प्रेम!
लेखकाच्या जीवनातले शब्दांचे महत्त्व:
शब्द हेच शस्त्र, शब्द हेच अमूचे अस्त्र
शब्द हेच युद्ध, शब्द हीच शांती
शब्द हीच नीती, शब्द हीच अमुची मिती
शब्द हेच कर्म, शब्द हेच फळ
शब्द हेच दैवत, शब्द हेच अमुचे वैभव
शब्द हीच दृष्टी, शब्द हीच सृष्टी
शब्द हेच जग अमुचे, शब्द हेच जीवन अमुचे
शब्द हेच अमुचे प्रेम - पहिले आणि शेवटचे!
-स
तुझ्या ओल्या केसांचा गंध
करीत नाही मला धुंद-
शॅम्पू का बरे लावतेस?
तुझे डोळे तसे अगदी
गहिरे वगैरे आहेत-
लेन्सेस का वापरतेस?
तुझ्या ओठांची लाली
थोडी कडू बघ लागते-
लिपस्टिक कसलं लावतेस?
तुझ्या गोब-या गालांना
कुस्करणं मला आवडतं-
त्यांना क्रीम का फासतेस?
कितीदा तुला सांगितले
नटू नकोस उगाचच तू-
अशीच मला आवडतेस!
काव्यरस
बळी
(अमेरिकेच्या वायोमिंग राज्यातील अगदी ग्रामीण भाग. एक छोटंसं शहर. सन 2016. गावापासून थोडंसं लांबच असलेलं एक उदासवाणं, काळोखं दिसणारं जुनाट पद्धतीचं घर.)
दारावरची बेल वाजते. श्री. स्टीफन्सन जाऊन दार उघडतात. समोर एक हसतमुख, उमद्या व्यक्तिमत्वाचा डिलीव्हरी बॉय उभा आहे. तो त्यांच्या हातात तत्परतेने एक पार्सल देतो. श्री. स्टीफन्सन यांना अपेक्षित वस्तु पोहोचलेली आहे. त्याला पाहून ते मंदस्मित करतात. डिलीव्हरी बॉय पावतीवर त्यांची स्वाक्षरी घेतो आणि लगेच माघारी वळतो. लगोलग श्री. स्टीफन्सन घरात येतात आणि त्या वस्तूला लावलेली वेष्टणे अधीरपणे फाडून टाकतात.
चाहुली...(चित्रपट गीत लिहिण्याचा छोटासा प्रयत्न)
काळजी वाटी मजला
तुज्याच प्रीतीने-2
चाहुली दाटी भोवती
तुझ्याच प्रीतीने-2
तुज्या वीन राहु कसा
गीत हे गाऊ कसा
स्वप्न हे पाहू कसा
तुज्याच प्रीतीचे
काळजी वाटी मजला
तुज्याच प्रीतीने-2
चाहुली दाटी भोवती
तुझ्याच प्रीतीने-2
भास सारे हे छळती
भाव मजला न कळती
साद का ऐकू येते
सांग ना रे......
का कुठे मी हरवतो
मीच मजला मिरवतो
चाहुली का पुन्हा या
सांग ना रे
परतुनी ये तू ग पुन्हा...
सांग वेडे माझा गुन्हा
ये पुन्हा...तू प्रिये...वाट बघते ही मीठी...
आज बेधुंद वारा
साथीला गार गारा
भान नाही मनाला
साजणी ग...
स्पर्श पुन्हा करुदे
हात हाती धरुदे
आज मिटूदे अबोला
सजणी ग....
जिव माझा आतुरला
ध्यान नाही माझे मला...
ऐक
माझी पण मिपा सूक्ष्मकथा
बाकी सगळे सूक्ष्म कथा टाकत असताना मी तरी का मागे राहावे म्हणून मी देखील एक सूक्ष्मकथा टाकत आहे. गोड मानून घ्या ही विनंती.
--------------------------------------------------------------------
-- त्याने मिपावर प्रवेश केला.. मुख्य पान पाहिले, आणि "गमन" वर क्लिक करता झाला..
-- आले मोठी आमची बाजू घेणारे
-- चपला पाहिल्या आणि त्याने तोंडाला कुलूपच लावले.
-- आज काय टाकू?
-- पुचुपुचु
शतशब्दकथा : दहशत!!
मध्यरात्रीची वेळ .मित्राबरोबर दुकानाच्या पायरीवर गप्पा मारत बसलेलो. दुरूनच एक पांढरी स्कॉर्पिओ येताना दिसली."जरा जास्तच वेडीवाकडी चाललीये " मित्राला बोललो तोवर खाड ..माझ्या गाडीचा बंपर उखडून स्कॉर्पिओ पुढे गेलीसुद्धा.ताडकन उठून मित्राच्या बाईकला किक मारली आणि एकदोन चौक टाकून स्कॉर्पिओ गाठलीच. बाईक आडवी लावली आणि ड्रायव्हरला एकदोन शिव्या हासडल्या.तेव्हढ्यात मागची काच खाली झाली आतमध्ये एक दाढीवाला ,सफेद कपडे ,हातात,गळ्यात जाड चेन घालून ,तो पण फुल टाईट. "कोण रे? काय पायजे? " जरा फाटलीच .
वास्तुरचना
सध्या टिव्हीवर एक मालिका चालू आहे. त्यातील एका प्रमुख पत्राच्या तोंडी सतत एक वाक्य दिले आहे “ परंपरेशी तडजोड नाही”. ह्या सीरिअलमध्ये आपल्या पूर्वजांनी किती विचारपूर्वक काही नियम,चालीरिती आखून दिल्या आहेत आणि त्या पाळणे किती गरजेचे आहे वगैरे गोष्टी सांगितल्या आहेत. गंमत म्हणून ती सीरिअल पाहताना जाणवले की, खरच आपल्या पूर्वजांनी प्रत्येक गोष्टीचा किती सखोल विचार केला होता. पण दुर्दैवानी त्या मागील शास्त्र आपण समजून न घेता परंपरेच्या नावाखाली आंधळेपणाने त्याला नको तो अर्थ देत आहोत.
कॉलेजमध्ये असताना आम्हाला climatology किंवा ऋतुचक्र / हवामानाबद्दल लेक्चर्स असायची.
मिसळपाव