रेखीव भृकुटी तुझ्या ललाटी 

मी चंद्रकोर सुबक नेटकी 

वसतो तुझ्या मृगनयनी मी 

गोड आनंदाश्रू मिलनी 

रसरशीत तुज गोड ओठात 

मी ऐन मोरपिशी यौवनात 

रेशमी तुझ्या धुंद श्वासात 

मी जन्मतो नव्याने सतत

शिंपूनी लाली तुझ्या गाली

मी विणतो तारूण्य मलमली 

मन माझे तुझ्या पावली 

जसा नाद नाजूक पैंजणी 

गुंफूनी गजरा तव कुंतलात 

मी रंगवितो बेधुंद रात 

गुंतूनी तुझ्या मादक यौवनी 

मी चेतवतो प्रणय अनादी 

पोर्णिमेचा चन्द्र मी आणि शुक्राची तू ग चांदणी

मराठीत बोलून पावे मराठी मनातून वाहून विश्वात ती उभी राहता हीच जीवंत पाठी नसे भ्रांत जन्मास या कोणती

महा होय राष्ट्र कसूनी मराठी फुलावीत शब्दे जगी जागती पुढे चालता हीच आधार काठी भटक्या मनाला दिशा दावती

जगण्यास लाभेल मत्ता मराठी कमाई घडे साथ येऊन ती कुटूंबास पोसून राहून गाठी समाजास संपन्न देऊन ती

असण्यास मिळून सत्ता मराठी स्वराज्यात मानात थाटून ती घुमूनी तिचा नाद दिशांत आठी स्वतःशीच विश्वास बाणून ती