ती अनोळखी भावना कागदावर उतरत नाहीये हा मनातला गुंता सूटता सूटत नाहीये प्रश्न राहिले आहेत अनुत्तरित माझे पण तो अस्पष्ट चेहरा पुसला जात नाहिये शांत हृदयाचे तार छेडले गेले की भरलेल्या जख्मा उघड्या पडल्या प्रेमाचे का हे सुर जे हृदयी वाजतात का वेदना पुन्हा माघारी वळल्या परिवर्तन अनिवार्य आहे परंतु क्षणभंगुर कसे काय होते कोरडे दुष्काळी हृदय माझे भरूनी लगेच रीते कसे होते का वाटा पुन्हा पाउलाखाली याव्या जिथे मी एकटाच घुटमळत उभा का मग असावी जाणाऱ्याला सोडूनी पुन्हा परतन्याची मुभा .....…........................RDK

आज पुन्हा आज पुन्हा जगाच्या पायाशी पडलो आणि दुःखाभोवती लोटांगण घातले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले त्या उगवत्या प्रेमाचे किरण दुःखाची झोप मोडणारच होते पण भ्रमनिरासेच्या थंडीत कडक मन माझे पुन्हा घोरत पडले होते या मोठेपणाच्या गदारोळात खोट्या माझ्यातले बालक पुन्हा रुसले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले जीवन माझी धर्मशाळा येथे पांथस्थ येतात आणि जातात कुणी आठवणींची देणगी देतं तर कुणी भिंतींवर ओरखडे पाडतात कमकुवत झालेल्या भिंतींमुळे दुःखाचे छप्पर पुन्हा कोसळले कोरडे ठणठणीत पडलेले डोळे पुन्हा नकाराच्या पावसात न्हाले तो लोपलेला आत्मसन्मानाचा सूर्य ज

जरी तुटले आतून काही, तरी नकोस ओळख देऊ जाताना थांबून थोडे, तू नकोस मागे पाहू दिसतील अनाहूत इथल्या, सावल्या गडद होणाऱ्या हुरहुरत्या संध्याप्रहरी, पावलांत घुटमळणाऱ्या खोरणात तेवत असता, फडफडेल इथली दिवली मग उरेल काजळमाया, शोषून स्निग्धता सगळी ते वादळ येईल फिरुनी, पण सावर तोल जरासा ओठींचे स्मित लपवूदे, श्वासातील खोल उसासा ते विसर उमाळे इथले, पुसताना प्राक्तनरेषा उलगडेल अवचित अवघी, मग रमलखुणांची भाषा.....

धावत्या पायास माझ्या लाभु दे आता विसावा भाबड्या माझ्या मनाला श्रावणाचा साज यावा अंतरी आहेत ज्याही वेदना जाव्या विरुनी लाभुनी हळुवार माया घावही यावे भरुनी शोधतो आहे निवारा त्या रुपेरी काळजाचा वाटते यावा जरासा गारवा आता सुखाचा अंतरी वाहे झरा जो माझिया ह्रदयामधुनी अमृताचा गंध त्याला ओंजळीने घे भरुनी उगवु दे सूर्यास पुन्हा जाळुनी अंधार सारा संपण्या आता उन्हाळा बरसु दे श्रावणधारा सोसुनी चटके हजारो वाट मी चाले कधीचा शमविण्या ये तू खरोखर दाह माझ्या अंतरीचा - शार्दुल हातोळकर