प्रवास खडतर, सापडेना वाट ती. वाटसरु नवे, हरदिवस भेटती. रोज नवा प्रश्न उभा समोर ठाके, थांब जरा, घे उसासा मन माझे सांगे. जुळता बंध नात्यांचे, कधी हेच धागे गुंतता, बाकी निसटून जाती एक सांधता साधता. वाटे व्हावे फुलपाखरू, मनमोकळे हुंदाडवे. स्वप्नांचे ओझे डोईपरी हलके व्हावे. विशाल आसमंत फिरुनी यावा एकदा, भरारीला बळ मिळावे मग पुन्हा एकदा. भुईचा भूचर कधीतरी पाखरू व्हावा, निर्भय, निश्चिंत, स्वच्छंदी, अनंत तो उडवा. वाटे द्यावे झुगारून सारे बंध. निखळून जावे साखळदंड. हुंदडणाऱ्या अल्लड मनास... मिळावे एक मुक्तपीठ....

सर्वसामान्य जनता भावूक असते राजकारण्यांना ती मुभा नसते.. समोर होणारा अपघात बघूनही चाकरमानी पळतात.. लेटमार्कच्या भिती पुढे हृदय गहाण ठेवतात! त्यांच्या असहाय्यतेचे कौतुक होते... राजकारण्यांच्या उशीराचे वाभाडे निघते... हृदयशून्य... भावनाहीन... राजकारणी असतात... जणूकाही त्यांच्याकडे मनं नसतात! निवडून दिलंय तुम्हाला... तुमच्या प्रत्येक क्षणावर हक्क... कराच तुम्ही चूक... अपमानाचा चाबूक तुमच्यावर! म्हणतात ना हृदयशून्य... मग तसंच जगावं... तुमची मुलं... तुमचं कुटुंब... प्रायोरिटी कधीच नसावं.... म्हणून वाटतं माणसाने राजकारणी नसावं... किमानपक्षी राजकारणात भाऊक नसावं!!

तुझी आठवण, साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली गंध मनाचा उडाला नभी थेम्ब बनुनी खाली कोसळली तुझी आठवण साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली झिजूनी काय मिळवले, माउली ? चूल मोकळीच राहिली हात जरी असले मदतीस हजार तुझी चव मात्र आतच राहिली उत्तरे न मिळती कोड्याची सर्व दडले या अंतरी मनी साठले भंगार सारे अंगार बनुनी जाळी जीवा ज्वाला जिथे तिथे पोहोचली तुझी आठवण, साठवणींच्या कोंदणात अशीच पडून राहिली चूक घडली , क्षमा नाही , अक्षम्य अपराध हा आम्ही काशी नाही दाविली उभी हयात चिंतेत गेली चितेवरी ती लोपली गेली मित्रा, सोडूनि आम्हा कायमची माझी माउली सिद्धेश्वर विलास पाटणकर