का म्हणून दिवसेंदिवस प्रौढच बनत जावे ? का म्हणून आपणच सारं खांद्यावर वाहावे ? थोडं मागं वळून बघा , कोरी पाटी नि पेन्सिलचा तुकडा दिसेल ती हातात घेऊन बसलेला एक छोटा बाबू दिसेल एक दिवस तरी लहान बाबू बनून बघावे दुद्धु दुद्धु म्हणून ओरडावे वाटेल तिथे फतकल मारून बसावे दिसेल त्याचे केस उपटावे आडवंतिडवं पडून त्रागा करावे बाबू जे जे करतो ते ते मनापासून करावे हमसून हमसून रडावे घरातल्यानी पण तोंडात बोट घालावे इतके साऱ्या घरभर लोळावे रांगत रांगत चड्डीवर फिरावे मम् मम्, यम यम करत मिचक्या मारावे एखादा कोपरा बघून हळूच मोकळे व्हावे का फक्त प्रौढवानी संडासातच करावे बाबू बनावे अन

दिलासा ..... भरती असो कि ओहोटी सगळं काही वाहून न्यावं लागत कुणाला दिलासा देऊ ? त्या लाटांना, ज्या कधी थांबू शकत नाहीत कि त्या किनाऱ्याला, जो कधी चालू शकत नाही !

अनोळखी वाट घनदाट वनी मला नेते निब्बरल्या तनामना नितळ सावली देते हिरव्या रंगाच्या छटा पानोपानी अगणित सळसळ लहरते वार्‍यासंगे अविरत विजनात दूरवर घुमतसे घुघुत्कार पसरती अंधाराचे पडसाद रानभर पाखरांनो घरट्यात पिले हळूच जोजवा लखलख काजव्यांचा झाडाझाडावर दिवा