राखून ठेव दुधाचे थेंब तू मज पाडसा पाजावया रक्त माझे शोषलेस काही नाही त्यास द्यावया घास देई तू मजप्रती दुध देते मी म्हणोनि अर्थ नाही, व्यर्थ आहे जीवन शिंगे असोनि कामधेनु, गोमाता नावे मज अनेक ती भाकड पैदा होता खाटीकास विकती निचाहूनी नीच तू तुझ्यासम कुणी नसे धर्माचे स्तोम फक्त अंतरी आत्माच नसे विकशील का मुलीला ? वांझ जर असेल ती जरा खरचटता तिला झोपही उडेल ती वळू नको, भाकड नको दुभती गाय पाहिजे माग तू याच जन्मी मग नरकात जायचे (( सिद्धेश्वर विलास पाटणकर ))

हे विठ्ठला माझे मस्तक तुझ्या चरणी झुकू दे | माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||धृ|| त्यांच्याच आधाराने झाले लहानाची मोठी | खंबीरपणे उभे राहिले सतत माझ्या पाठी || त्यांचच बोट धरुन मी चालायला ही सिकाले | म्हणूनच तर आतापर्यंत कधिच नाही थकले || हे विठ्ठला त्यांच शेत मोत्यावानी पिकू दे | माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे ||1|| जुनी पुरानी कपडे त्यांनी शिवून शिवून घातली | माझ्यासाठी प्रत्येक वेळेस नविन फ्रॉक घेतली || एकच जोडी चपल ते सांधुन सांधून घालायचे | माझ्यासाठी पायघड्या ते काट्यांवरून चालायचे || त्यांच्याकडुन मला पण काही तरी शिकु दे | माझे बाबा माझ्या कन्यादानापर्यंत टिकू दे |