बहावा -------------------------------------------------------------------------------------- घोस लगडले सोनसळी मन खुलते या तरुतळी वसंताची बहार ही झाली टपोर मनकळी की पांघरला पिवळा शेला की सोनसाज याला केला रूप देखणे याचे वरती सोन झळाळी तो करतो कसा नजरबंदी सोनपिवळी गारुड धुंदी सय कवळ्या प्रेमाची देई शहाणा कवळी ----------------------------------------- बिपीन

नाजूक, हळूवार गुलाब पाकळ्या संथ, शांत, तरंगत येतात जवळ, हलकेच् माझी सुन्दर रेशमी त्वचा नितळ, मऊशार, निरागस दुधासारखी छोटं का असतं सौदर्य? का बोलावं लटीकं फुकाफुकी? सुन्दर क्षण नाहीत निसटत कधीच गळून पडतात त्या आठवणी आणि ध्यास भाबड्या स्वप्नांचे मी बसूनच असते पाय सोडून पाण्यात, माश्यांशी खेळत ओंजळी ओंजळीने त्याच्या बांसुरीचे स्वर का बरं खुणावतात? आणि काय बरं सांगत असतात... हळूवार - ओठाओठी? मग पाणी होत जातं सोनेरी आणि आकाश होतं वही चित्रकलेची पावलं परतत असतात, वाळू उडत असते मी डुंबत असते, स्तब्ध नि:शब्द आनंदी तंद्रीप्रदेशात लांब कुठूनची मंद वार्‍याची झुळूक सुखावते सर्व जाणिवा मी रहाते तशी

पेरणा अर्थात हळू हळू एकेक करत उलगडत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो तारा आता कितीतरी मागे पडला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं दाखवत दाखवत आईने दुधभात भरवला दररोज नव्याने प्रकाशमान होणार्‍या सत्याला मी तर्काच्या कसोटीवर जोखत राहतो आणि मनातल्या मनात विचार करत रहातो उद्या कोणती नवी जाणीव उलगडेल ! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड मोहराने गच्च बहरले होते त्याचा मंद सुवास आसमंत दरवळत होता आता लवकरच ते मधुर फळांनी लगडलेले असेल या विश्वाच्या पासार्‍यातली एकेक

धून वाजवी बासरीवाला ------------------------------------------------------------------------------------------ धून वाजवी बासरीवाला रास रंगला यमुनेच्या काठाला पुनव प्रकाशी सारे नाहले दंग नर्तनी सारे विसरले भिडे टिपरी कोणाची कोणाला धून वाजवी बासरीवाला जळात लहर अंगात बिजली मी तू पणाची भावना विझली असीम शांतता मनाच्या तळाला धून वाजवी बासरीवाला आता राधा हरी अन हरी राधा गाठ जिवाशिवाची हि भलतीच बाधा स्वर्गीय नाद तो पोचे टिपेला धून वाजवी बासरीवाला बिपीन Bip499@hotmail.com

हळू हळू एकेक करत हरवत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो ताराच आकाशातून नाहीसा झाला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं बघत बघत आम्ही निश्चिंत झोपी जायचो... नाहीशा होणाऱ्या प्रत्येकाला मी खिडकीतून पहात राहतो आणि मनातल्या मनात चरकतो उद्या मी ही असाच नाहीसा झालो तर! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड कुठेच दिसत नव्हते ना ही कुठला पक्षी या पृथ्वीवरून हळूहळू एकेक गोष्टी हरवत चालल्याचे दिसत आहे जो मुलगा मोकळ्या मैदानात खेळायचा तो ही आज कुठे दिसत नाहीये, की त्या मुलाबरोबरच ते खुले मैदानही गायब झाले असेल.... गोष्टी नाहीशा होणे ही सरत्या

बातमी :पंढरपुरात आता दोन विठ्ठल, बडवे समाजाने उभारले स्वतंत्र मंदिर https://www.loksatta.com/maharashtra-news/another-vitthal-temple-built-… बातमी वाचून मनात विचार आला..... जुडवा विठ्ठल !! जुडवा विठ्ठल बडवा विठ्ठल । खरा बा विठ्ठल जीवभाव ॥१॥ येणें त्यांचे मन जालें हांवभरी । परती माघारीं घेत नाहीं ॥२॥ बंधनापासूनि उकलल्या गांठी । देतां येईल मिठी सावकाशें ?॥३॥ तु का म्हणे देह भारिला विठ्ठलें ? दामक्रोधें केलें मन रीतें ॥४॥