बालपणीचा काळ सुखाचा असे जरि कुणी म्हणती काळ-काम-वेगाच्या गणिते तेव्हा छळिले किती ! मात्र अता "सद्गुरू" म्हणती की "काळ असे हो भास" ऐकुनी अमृतवाणी, सोडिला सुटकेचा निश्वास झंझट "काळा"चे गेले की "काम-वेग" मग उरे गणित गहन त्याचे सोडविण्या अहोरात्र मी झुरे काम-वेग गणिताची चर्चा कशी सदगुरूपाशी? (अध्यात्माच्या शिखरावर ते! का भ्रष्टावे त्यांसी?) अध्यात्मातील पेच नवा हा रोज अम्हाला छळतो रजनीशांचे ग्रंथ उशाशी घेऊनी सध्या निजतो!

का न धरावे मी मनी धैर्य | का न व्हावे मी स्वतःच सूर्य || धृ || अंधकार दाटला भोवती घोर अज्ञानाचा, काय करावे, काही न समजे मार्ग प्रकाशाचा, प्रज्ञाही ती कुंठित झाली या संग्रामात, काळालाही अखेर केला साष्टांग प्रणिपात, अशा समयी मनीमानसी बाळगावे स्थैर्य, का न मी बाळगावे स्थैर्य || १ || वाट पाहिली अनेक दिन मी, अनंत अन् रात्री, कितीदा तरी अन् संपून गेलो केवळ क्षणमात्री, हरवूनि बसलो कधी मी मला गूढ विचारात, आणि कधीतरी शोधित बसलो अपार निराशेत, अशा समयी अंतर्यामी जागवावे शौर्य, का न मी जागवावे शौर्य || २ || दिसता कधीतरी एक शलाका प्रकाश किरणाची, होते नकळत

खालील फोटो पाहून सुचलेली कविता: फोटो सौजन्य: फेसबूक पेज ऑफ ALDM Photography, Pune ढासळला वाडा ढासळला वाडा, पडक्या झाल्या भिंती उगवल्या बाभळी त्यातून काटेच पडती सरकले वासे, खिडक्यांनी जागा सोडल्या दरवाजे करकरूनी, कड्या कोयंड्या तुटल्या टणक होते जूनेर ल