आमची प्रेरणा प्रसन्न शेंबेकर यांची सुरेख रचना पाहतो श्वासात कोठे.. लागतो काही सुगावा आजही श्वासात आहे लागतो काही सुगावा काल तू होतीस प्याली सांगतो आहे पुरावा अंगणापर्यंत आता वारुणीचा वास जातो काल मी बहुतेक गेलो ह्याच वाटेने असावा? ही दुहेरी रीत एका माणसाला शोभते का? "सोड दारू" ही म्हणावे ग्लास ही हाती धरावा ती म्हणाली "माग ना रे... तू, मला सोडून काही" (ग्लास तू भरशील तेव्हा चेहरा माझा दिसावा!

मी लावलं होतं एक स्थावर मालमत्तेचं झाड त्याला कर्जाचं पाणी टाकून, वाढवत होतो हळूहळू. खूप निघत होता व्याजाचा घाम चालू होतं हप्त्याचं ठिबक सिंचन आणी रिकामी होत होती सेविंगची टाकी वाट बघत होतो अशा एका पावसाची ज्याने ओसंडून वाहील पण होत नाहीत अशा गोष्टी अचानक झाडाला पालवी फुटली तरारुन वाढलं एवढं की मला झोप येइना बंद केलं ठिबक सिंचन बास झाला घाम आता फक्त आराम आणि तेवढ्यात ती आली मंदीची साथ अगदीच अनोळखी रोग झाड कोमेजलं होत्याचं नव्हतं झालं सगळं पाणी वाया गेलं आता पुन्हा हिंमत नाही ते झाड ते पाणी आणि ते ठिबक सिंचन.

या गर्द नील नयनी... ! काही दिवसांपुर्वी प्राजु ने एक कविता पुर्ण करायला सांगितली होती.. मला त्यावर जे सुचले ते मी लिहीलेय.. या गर्द नील नयनी.. दाटून मेघ आले.. का मोर पापण्यांचे.. मिटवून पंख बसले... क्षण एक का असेना.. आस हिच.. तु दिसावी.. परि प्रिया न आली माझी..ओठांत गीत रुसले.. [१] सखये स्मृतीत तुझिया.. बावरा भ्रमर मी झालो.. भिरभिरलो तुज शोधाया.. विरहात श्वास तुटले.. [२] हा मंद धुंद वारा.. अन गंधीत रातराणी... हा चंद्र हेच तारे... मज छळावयास उरले... [३] व्याकुळल्या मनाला... आता तुझीच आस... ओठी तुझेच नांव.... चित्ती तुलाच स्मरले...

परवा कुणीच्या (कुणा मुलीच्या ;) ) खिडकीबाहेर चुरगाळलेल्या कागदावर ही कविता मिळाली. जुन्या विनोदाला फाउंड कवितेचा मुलामा. --लिखाळ.

पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का जाळून काळजाला झरतो अजूनही का ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का जयश्री अंबासकर

गदीमांची क्षमा मागून 'रंगू बाजारला जाते' च स्वैर विडंबन कोंबडी भुंकाया लागली भूंकू द्या अंडी इकाया नेते इकू द्या कोंबू डुलत डुलत चालते गोऱ्या हातात लेखनी हालते लेखन चोरावी एकदा वाटते, वाटते, वाटते, नको बा जरा थांबून बोल ग कोंबू (माझ्या डोस्क्यातल) तुझ्या डोक्यात कसं ग कोंबू ? माजी कलेजी तुटते, तुटली तर , इकूया कोंबू ओळख आहे मी कोण ? माझ्या हातातला लेखण ! मी मनातल मनात ठेवते, ठेवते, ठेवते, ठेवु द्या तुझा पाठलाग कोंबू करीन अशी मुरडून कान मी धरीन तुझं खानपट थोडं फोडते, फोडते, फोडु द्या केली थट्टा अंगाशी आली लाज कोंबूची माझ्या गेली कोंबू थाटात कवन पाडते, चालते ?

नि:शब्द होते मी तेंव्हा, कवयत्रीही नव्हतें, प्रतिसादाला तुझे उत्तरही नव्हतें ! भावनांचे थवे मनी दाटले होते, प्रेमाचे काव्य तेंव्हा पटलेच नव्हतें ! अनोळखी धुक्यातून वाट शोधत होते, काळाच्या लहरींवर आशेची साथ देत होते ! प्रेम मिळत होते तुझे पण माझेच म्हणून खासही नव्हतें, चार चौघांचे प्रेम पाहून माझे मन जळत होते ! पण धुके आता सरले आहे आशेने साथ निभावली आहे भावनांनी दाटलेल्या थव्यांनी भरारी घेतली आहे शब्द सारे कविता गुंफत आहेत प्रेम काव्य मिच आता रचत आहे कवितेला माझ्या तुझा प्रतिसाद मिळत आहे मी तुझ्यासाठी आता खासच आहे माझे प्रेम चारचौघांपेक्षा हटकेच आहे अनोळखी काळाच्या गैरसमजूतीचे निर्माल्य