श्रद्धा, भक्ती, आत्मीयता, विश्वासाचा अर्थ काय? जिथे माथा टेकवावा, तिथे मातीचेच पाय! मंदिराची शोभा न्यारी, मूर्ती मात्र भंगलेली वैभवाची ऐट हंड्या-झुंबरात टांगलेली देवाच्याच दारी होई देवाचाच निरुपाय मांगल्याची, पावित्र्याची चंद्रभागा का आटली? सुकला स्तब्ध अश्वत्थ, इंद्रायणीही गोठली पापभार सांभाळून झिजले देवाचे पाय कशी, किती जोजवावी माया ममतेची नाती? त्याग राहिला गहाण लालची स्वार्थाच्या हाती कधी देव, कधी दैव, सारे थकले उपाय!

मित्रांनो.... आत्ता पर्यन्त तुम्ही माझ्या ' प्रेम कविता ' वाचल्यात... त्यांना खुप छान प्रतिसाद दिलात.... आता मी ... ही भक्तिरचना... तुमच्या पुढे सादर करित आहे..... || श्री गजानन महाराज || गजानन नाम... ज्याच्या मुखातुन... [२] चित्ती समाधान.... लाभतसे.... [२] गजानन नाम .... || धृ. || शेगावी प्रगट्ला.. उद्धारण्या जगा प्रेमरुप झाला... भक्तांसाठी... मनोभावे, मुखी घ्यावे.. [२] गणी गणात बोतें.. गजानन नाम .... || १ || काया-वाचा-मने... चित्त एक झाले जीव-शिव तत्व ... एकरुप झाले .. नामा संग, झालो दंग..[२] अंत पार झाला.. गजानन नाम ...

दुर का रे असतो दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु || दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु ||

बहु असोत कणगीभर संपत्ती ही अहा प्रिय अमुचा खाबुगिरी एक धर्म हा॥ गगनभेदी माया तरी पडते ती उणी लोभाच्या सीमाही वाढती झणी चटक एक रे पदाची सोडी ना क्षणी माल मिळे म्हणूनी मी ही राजकारणी मंत्र्यासी अटक गमे जेथ दु:सहा ॥ १॥ प्रासाद हा हवा अन हवी स्वमंदीरे कार्यकर्त्यांची हीच भव्य भांडारे रस्ता वा चौकासही नाव मम पुरे "भेट"-गाठ हीच साफल्य-धून ठरे शुद्ध नसे वर्तनही पण नसे मज तमा॥२॥ जात, धर्म आणि पंथ किती हव्या मिती 'फोडा अन राज्य करा' हीच तर निती धर्म, न्याय याची नसे कधी अम्हा क्षिती शक्ती, युक्ती एकवटूनी डाव साधती पसरे मम भीती अशी विस्मया वहा॥३॥ गीत राजनीतीचे हे श्रवणी, मुखी असो लक्ष्मी, कीर्ती, सत्

कशाला? नि:शब्द भावनांचे इमले फुका कशाला? नसतेच अमृताची गोडी कधी विषाला या भाबड्या जिवाला केलेस तू निराश ऐश्वर्य अन् सुखाची सुरई तुझ्या उषाला ! जाणून घेतले कां कधी सांग प्रेम माझे? नांदीशिवाय सांग , ही सांगता कशाला? काळीज पत्थराचे , चेहेरा जरी झकास बेशर्म त्या जिवाचा शृंगार हा कशाला? हृदयांत कंडलेल्या भावनांचा निखारा फुकतोय येथ आता , राखेमधे कशाला? कधी वाचशील का गं , तू आर्त ही कहाणी? शब्दांत गुंफलेल्या कविता इथे कशाला? जे एकदांच मरती , त्यांच्या परी उदास मी सारखाच मरतो , अश्रू मला कशाला? ढाळू नकोस आता अश्रू मढ्यावरी या ते पेलणार नाही , आता , सखे खिशाला !