गेल्या आठवड्यातील गोष्ट, मुलाच्या शाळेतील बाई त्याची तक्रार सांगत होत्या. "तुमचा मुलगा ऐकत नाही. चित्रात मी सांगीतलेले रंग न वापरता दुसरेच रंग वापरतो. शीकवताना बोलत असतो, पण त्याच्या शेजारच्या मुली शांत असतात (मग हा बोलतो तरी कुणाशी?). मी सांगीतल्या प्रमाणे न करता, सर्व गोष्टी आपल्याला पाहीजे त्या पद्ध्तीने करतो." घरी आई सांगत होती, "सकाळी उठायचा कंटाळा करतो, खुप वेळ बाथरुम मध्ये बसतो, अर्धा तास लावतो नष्टा करयला. त्याला हवे तेच कपडे घालतो. स्वेटर/जॅकेट घालत नाही.

तात्यांना पाठींबा सध्या मिसळपाव वर जो आजची खादाडी या सदरावरून वाद सुरु आहे, तो मनाला अतिशय क्लेशकारक, आणि वेदनादायी वाटला. तात्या अभ्यंकर यांना मी व्यक्तीशः ओळखत नाही, मात्र गेल्या 3 वर्षाहून अधिक काळ मी त्यांचा वाचक आणि चाहता आहे. मिसळपाव च्या रूपाने त्यांनी आपल्यासमोर हे एवढे मोठे कार्य उभे केले आहे, ते निशितच कौतुकास्पद आहे. मराठीत अनेक वेब साईटस आहेत; मात्र मिसळपाव ची सर कोणालाही नाही. यात सदस्यांचा वाटा मोलाचा आहेच, मात्र तात्यांनी उपलब्ध करून दिलेल्या व्यासपीठामुळेच आपण स्वताला इतक्या मुक्तपणे आणि मनमोकळेपणाने व्यक्त करू शकतो; आणि ही बाब आपण कदापि विसरता कामा नये.

दहा-पंधरा वर्षांहून अधिक काळ आपण सातत्यानं भेटत असलेल्या व्यक्तीची पहिली भेट केव्हा झाली हे आठवायचं ठरवलं तर आठवेल? माझ्यापुरतं उत्तर "मुश्कील" असंच आहे. त्यात अशा आठवणी जाणीवपूर्वक पटलावर आणावयाच्या असतील तर आणखीनच मुश्कील. पण तरीही हा एक खेळ होतो. मनाशीच, मनाचा. या निमित्तानं चार मंडळी जेव्हा एकमेकाशी बोलू लागतात अन् त्यातून त्या व्यक्तीची एक नवीनच ओळख समोर येते तेव्हा हा अनुभव विलक्षण ठरत जातो. सुरवात साधीच होती. 'आंदोलन'च्या कार्यकारी संपादक सुनीती सु. र. यांचा फोन आला. "उद्या आपण एकत्र भेटतोय. सुहासचा वाढदिवस आहे, साठावा, त्यानिमित्त..." गेल्या पंधरा वर्षांहून अधिक काळ मी सुहासला ओळखतो.