3

अजून किती राती काढू सखे अश्या झुरत .... झुरत ? घे तुझे हे साठवलेले सगळे क्षण साभार .... परत आता नाही उरले त्राण ... आठवणीत रमायला आता नाही उरले प्राण ... ओवाळून टाकायला उरले फ़क़्त वास्तव भेसूर, अन उरला रितेपणा सरल्या सगळ्या इच्छा, अन सरला जीतेपणा नका तीर्थ ओतू .. नका ठेऊ तुळस, वेळ आली जाण्याची अशीच निरंतर राहूदे चव, तिच्या हातच्या पाण्याची

आस्तिकतेची भीती बाळगून ओढून ताणून नास्तिक मी खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ... समाजातले स्थान टिकविण्या चढतो तुझी पायरी चुकवीत डोळा मग तुझ्यावरच करतो मनसोक्त शायरी ... तुझ्या पुढ्यात मनातली हुरहूर अन चिंता वाढत जात नकळतच मग, शरीर जोडते हात अन मन सोडते हात ... पितोही मग ओंजळीतून मी तुझ्या चरणीचे तीर्थ दाटून येतो घशाशी तेव्हा अवघा जगण्याचा अर्थ ... भक्तांच्या गर्दीमधल्या नास्तिकतेच्या ढोंगाचे प्रतिक मी खरे तर तुला भेटण्या अत्यंत आतुर अन अगतिक मी ...

दर्या किनारी फिरत होतो काल रात्री किंचित सा चिंतितच होतो मी कुणास ठाउक का? एकटाच होतो मी.. न पुढे कोणी, न मागे सावली होती सोबत न माझी इतुका एकटा मी... ऐकत होतो लाटांचे गीत पायाखाली तारकांच्या वाटा रात्री च्या अंधारात असा काही बघत होतो लांब जणु दिसत होते सगळे - लपलेले नव्हे......हरवलेला मी !!! खरं सांगु? मज आठवता मी तु ही आठविलीस मला न आठविली असतीस तर कुठे आदळल्या असत्या त्या लाटा? आहोटी चा भरती नं धरला होता हाथ जाता जाता... त्या थंड-ओलसर हवे नं नुसता गार पडलो होतो मी... जरुरीचेच होते तसे म्हणा... इतुके भाजले होते मनास त्याचा गुन्हेगारच ठरलो होतो मी.. चालत होतो पुढे... अन मागे पाउले उमट