हिरव्यागर्द झाडीत, जुन्या चबुतऱ्यावर उन्ह पाऊस झेलीत, उभी आहे दगडी छत्री पायथ्यात विसावलेल्या कोण जाणे कुणाची महानिद्रा सांभाळीत, वखवटातात जीवनाच्या तिच्या आजुबाजुला, निर्मितीचा नंगा नाच चालू आहे अव्याहत, मरणाच्या एकटेपणावर हिरवे काळे बुळबुळीत लिंपण लावीत जीवनाने पाय रोवले आहेत छत्रीच्या माथ्यावर उडणारे पक्षी मधूनच कधी टेकतात अस्वस्थ माना वळवून शोधतात शोधतात मागे राहिलेल्या कुणाला तळात छत्रीचा कुणीतरी, नेहमीसाठी जवळ. हंबरत येवून एखादी गाय पळभर विसावते छत्रीच्या दगडी चबुतऱ्याशी घासून मान थोडी शमवते रुखरुख तो शांत आतमधे, नाही कसलीच बोच कॅमेरा रोखून कोणी प्रवासी घेतो फ़ोटो खांबाशी रेलत्या हस

त्या दिवशी संध्याकाळी पाऊस भुरभुरत होता, भान विसरून मी मनानं पावसात भिजत होते तेवढ्यात तू आलास. " छे, काय हा पाऊस! वैताग नुस्ता चिकचिक, चिखल, बाप रे" मी पाहीलं तुझ्याकडे, नवलाने. "तुला नाही आवडत पाऊस? झिमझिमणारा पाऊस, भुरभुरणारा पाऊस, कोसळ्णारा पाऊस..... "हं, त्यात काय आवडायचं? समुद्राच्या पाण्याची वाफ होते, ती आकाशात जाते, तिथे त्याचं हे होतं, ते होतं, आणि पाऊस पडतो. मी हसले, दुखावून "तुझी नावड ही ठीक आहे, मला तरी कुठे आवडतात, पावसाची शास्त्रिय कारणे? तू एकदम गप्प झालास. जाताना टेबलावरचा चाफा उचलून म्हणालास, "ही नेऊ?" मी पाहीलं तुझ्या डोळ्यात, तुला पाऊस आवडायला लागला होता. ...........