मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

राम राम मंडळी! काय मग? कशी काय झाली दिवाळी? झाले का फटाके उडवून? फराळाचं चापून गंडलेली पोटं आली का जागेवर? :D मंडळी, हा धागा मी काढलात तो आहे मदत मागण्यासाठी. मोबाईलजगतात अगदी क्रांती म्हणता येईल अशी परिस्थिती निर्माण करणार्‍या अ‍ॅन्ड्रॉईड प्रणालीवर आमचा नुकताच जीव जडलाय बघा. :) पण...आम्ही पडलो एकतर विंडोज मोबाईलवाले गरीब वापरकर्ते, आणि एकुणच तंत्रज्ञान, प्रणाली(Operating System) ह्या विषयातले तद्दन ढढ्ढोबा! गेला आठवडाभर झाला, सॅमसंगच्या अ‍ॅन्ड्रॉईड फोनशी खेळतोय खरा, पण त्यातल्या सोयी आणि एकुणच अ‍ॅन्ड्रॉईडबद्दलचं कुतुहल काही गप्प बसू देईना बॉ! मग म्हणलं, करावं तरी काय?

फटाके ..... उडवायपेक्षा .. आपल्याला बुवा बघायलाच आवडतात .. त्यान पैसेहि वाचतात !

मा. श्री. धनंजयराव गाडग़ीळ, श्री वैकुंठभाई मेहता आणि पद्मश्री विठ्ठलराव विखे पाटील यांनी सहकाराच्या माध्यमातुन उद्योग क्षेत्राचा पाय रचला. १९४९साली प्रवरा सहकारी साखर कारखान्याची सुरवात झाली. दुष्काळी भागातील लौकीकार्थानी अशिक्षीत शेतक-याने महाराष्ट्राला नव्हे देशाला वेगळी दिशा दाखवीली. अनेक वर्षे या सहकाराच्यामाध्यमातुन ग्रामीण भागाचा कायापालट व्हायला सुरवात झाली. सहकाराच्या माध्यमातुन जोडव्यवसाय असलेल्या दुधाच्या धंद्याला महेसाणाच्या सहकारी डेअरीने वेगळ्याच पातळीवर नेउन ठेवले.

कालच्या धाग्याच्या निमित्तानं काही जणांनी वृत्तपत्रातले किस्से लिहायला सांगितले आहे. असे किस्से लिहायला माणूस फिल्डवर, किमान संपादकीय विभागात काम केलेला असावा लागतो. कारण पेपरची भवती न भवती त्याच विभागात होते. मी मात्र माझ्या पहिल्या नोकरीत जाहिरात विभागाचा भाषांतरकार होतो.

नावडतीचे मीठ अळणी!
‘नावडतीचे मीठ अळणी’ म्हण सहज आठवली... पुरुषांना एक आवडती तर दुसरी नावडती असे असते. निदान खाण्याच्या बाबतीत तरी. एक आई व दुसरी पत्नी. पैकी कोणीतरी आवडते असेल तर दुसरे नावडते ठरते. एकीचा स्वैपाक मिळमिळीत तर दुसरीचा चवदार वाटतो. नावडतीने कितीही मनलाऊन पदार्थ बनवला तरी त्यात काहीतरी उणे काढले जाते असे म्हण सुचवते. असो. तीच गोष्ट अन्य ठिकाणीही लागू होते असे व्यवहारात दिसते. एखाद्या गोष्टीचा तिटकारा निर्माण झाला की त्याला नावे ठेवण्यासाठी मनात कल्पना विस्तार सुरू होतो. नाडी ग्रंथांना असेच नावडतेपण सहन करावे लागते.

साहित्यः-१)२०-२५ बोटपेडवे. २)खवलेलं खोबरं. ३)हळद. ४)लाल तिखट. ५)एक चमचा धणे. ६)चिंच. ७)२-३ हिरव्या मिरच्या. ८)एक चमचा बारीक चिरलेलं आलं.(आवडत असल्यास जास्त घतलं तरी चालेल) ९)३-४ हळदीची पाने. १०)१०-१५ तिरफळं. ११)मिठ. कृती :-प्रथम बोटपेडवे साफ करून त्याला मिठ लाऊन ठेवावे.मिक्सरच्या भांड्यात खवलेलं खोबरे घेऊन त्यात हळद्,लाल तिखट,धणे,चिंच व थोडे पाणी घालून जाडसर वाटून घ्यावे.नंतर त्यातच तिरफळं घालून एक फेरा फिरवावा.एका भांड्यात हळदीची पाने पसरून लावावी व त्य

प्राजुच्या दिवाळीच्या कवितेचं मागल्या वर्षी विडंबन केलं होतं. यंदाही प्रयत्न करतो आहे! म्हटलं तर विडंबन म्हटलं तर निराळी कविता. कसंही.

काव्यरस

हास्य

कंटाळा आला म्हणुन संध्याकाळी सहज तळ्याकाठी बसलो होतो. हातानं सहजच चाळा म्हणुन सध्याचा भारताचा राष्ट्रीय खेळ ‘दगडफ़ेक’ करत होतो अर्थात तळ्यातच. रस्त्याचे डांबरीकरण झाले असल्याने दगडही मुबलक होते. बहुतेक याच कारणाने पुर्वीचे रस्ते मातीचे असतं, दगड मिळालाच नाही तर फ़ेकणार कसा? असो तर माझा खेळ रंगात आलेला असताना सहज म्हणुन मी एक दगड उजव्या बाजुला भिरकावला, आणि खळ्ळ ...... काहीतरी फ़ुटंलं पण ते कुणाचं डोकं नसावं नाहीतर कानातुन रक्त येईल अश्या शिव्या ऐकायला मिळाल्या असत्या. हे ही आजकाल कॉमन आहे. मुलं आई म्हणायच्या आतच ‘च्यायला’ म्हणायला शिकतात.

तेव्हा आम्ही इचलकरंजीमध्ये दि. डेक्कन को-ऑप स्पिनिंग मिल इथे रहात होतो. बाबा तेव्हा दि. डेक्कन स्पिनिंग मिल मध्ये नोकरीला होते. डेक्कन मिल चा उल्लेख तेव्हा इचलकरंजीमध्ये 'डेक्कन' असाच व्हायचा. म्हणजे, 'तू कुठे राहतेस?' असं विचारलं की, 'डेक्कनला' इतकंच उत्तर पुरे व्हायचा. डेक्कन हा सीटीबस चा स्टॉप होता. तमाम टांगेवाल्यांसाठी घोडातळ(वाहनतळ तसं घोडा तळ) होता. म्हणजे डेक्कनला लोकं घेऊन आलेला टांगेवाला तिथे घोडा सोडून, त्याला चारापाणी वगैरे करायचा. तर असं हे डेक्कन. तेव्हा माझे तीन मामा इचलकरंजीतच रहात होते. काकाही गावभागात रहायचा. पण ही चुलत, मामे भावंडं 'उद्या डेक्कन ला येतो आम्ही' असं म्हणायची.

नेहमीच येतो मी इथे रमणीय तळ्याकाठी इथली खास शांतता अनुभवण्यासाठी विस्तिर्ण काठाचं हे तळं मला नेहमीच वेगवेगळ्या रुपात भासतं काठाच्या दाट शेवाळी पाणवनस्पतीवर सतत चमचमणार्‍या पाण्याच्या रेघा त्यावरून डौलाने चालणारे बगळे मध्येच डुबकी घेणारे पाणपक्षी, बेडूक आंत पाण्याच्या मोठ्या तुकड्यावर अमाप छोटी गुलाबी कमळं असतात त्यावर दिसतात फुलपाखरं, चतुर ह्यांच्या भरार्‍या हे तळ्याचं नेहमीचं रुप पण हिवाळ्यात काही काळ हे बदलतं अचानक एके दिवशी तिथे येतात देशांतरीत पाहुणे गुलाबी, पांढर्‍या रंगाचे कलकलाटांनी तळ्याची अभिजात शांतता भंग करीत. पानथळीजागेवर पानापानातून त्यांची मायेची घरटी वसतात. नवी वीण घालतात. हवी

काव्यरस

शांतरस

Subscribe to

मदतः अ‍ॅन्ड आय ड्रॉईड :)

दिवाळीचे फटाके

सहकार क्षेत्राविषयी पुनर्विचार करायची वेळ आली आहे का?

पेपरातलं काम

नावडतीचे मीठ अळणी!

बोटपेडव्याचा मोटला.

(सौंदर्याचे प्रौक्षण करुनि)

मी आणि जिनी !

गणपती.. एक असाही!

नातं