मिसळपाव
कुणाच्यापुढे कोण झुकले बघा रे
कुणाच्यापुढे कोण झुकले बघा रे
कुणा बोलुनी कोण चुकले बघा रे
कुणी होत वाचाळ थयथय उगाच
कुणी शांत राहून ठेवीत जाच
कसे सिद्ध होईल श्रेष्ठत्व त्याचे
असे सैन्य नाठाळ ज्या राजियाचे
कृतीतून ठरते इथे कोण वाघ
मुखे बोंबलोनी करी काय सांग
एकीत असते रहस्य यशाचे
तुम्हाला महत्व न पटले अशाचे
तुम्ही स्वाभिमानात धन्य जहाला
तिथे एक चेहरा भुलवतो जगाला
असे वेळ हाती न वागा असे रे
कशाला करावे स्वतःचे हसे रे
इथे संधी सर्वांस आहे समान
भूतापरी हो जपा वर्तमान
जसा जन्मतः वाघ ना वाघ झाला
करोनीच हो दाखवा या जगाला
-अपूर्व ओक
ब्लॉग दुवा हा
जवळची होकाल कुरडी भासता, कारण
तेच्या डोळ्यातला कुसाळ दिसता
लांबची होकाल चोकट गमता, कारण
तेनी सोसलेला मुसळ म्हायत नसता
लांब आसतत तेव्हा सगळेच सगे-सोयरे
मदत करूची येळ इल्यार कुणी कुणाचे नायरे
म्हणूनच म्हणतात दुरून डोंगर साजरे
पण डोंगरात घुसल्यार दिसतत सगळे काजरे
हातातल्या काकणाक कित्या होयो आरसो?
म्हागडो गॉगल लावल्यान तरी डोळ्यान तिरसो
टिचभर तवशात हातभर
प्रेषक : Sanjay Uwach
विषय : विनोदी कथा.
भूssकंssप!!!!!
कोल्हापुरातील शिवाजी पेठेत आम्ही त्या वेळी राहत होतो. विशेषतः हा भाग 'वरुणतीर्थवेश' या नावाने प्रसिद्ध होता. त्या काळातील ती जुनी वाडावजा घरे म्हटली की कौलारू घरे, पुढे मोठे अंगण, त्यानंतर बैठकीसाठी असणारा सोपा, मग माजघर, त्यानंतर असणारे स्वयंपाकगृह, त्यात असणारी ती कोठीची खोली व मागे असणारी नहाणी, असा हा सगळा घरांचा प्रकार होता.