(चाल : आजीच्या जवळी घड्याळ कसले..) कवितेचा कालावधी - सन 1996 नासाच्या जवळी यान कसले आहे चमत्कारिक पुढे पुढे ते जाते अचूक कोणास कसे ठावुक त्याची पीरपीर चालते कधीतरी त्रास फार टाकते परंतु मोठ्या ग्रहाजवळ जाऊनी माहिती ते आणते गॅलिलिओ नाव ठाऊक असे मला तयाचे गरगर फिरत स्वताभोवती माहिती सारखे पाठवते तीन दोन एकच्या तणावात उडते ते पृथ्वीवरून सरसर उंच जाऊन विराजते चंद्रापासून आज इकडे तसेच उद्या त्या तिकडे जायता पाठवते झरझर ते चित्रांच्या गंमती सदा होऊनी गेली वर्षे पाठवूनी त्यास पत्ता कधी न लागला संपत आले काम तयाचे पुढे ते जाई आता एकला पायोनियर व्हॉयेजर ती पुढे शांतपणे गेली पाठवत राहिली नवनवी माहित

समोरंच एका मुलीनी मुलाला मारलेली निर्व्याज मिठी बघून वाटलं "सालं, आपल्यावेळी नव्हतं असं काही" आताही ती असती अन तिन हे बघितलं असतं तर हळूच हसंत म्हणाली असती "आपल्यावेळी नव्हतं बाई असं काही" मी उगाचंच आठवणींच्या गर्तेत.. दूर उडून चाललेल्या सावरीच्या कापसाच्या म्हातार्‍या पकडू पाहतोय मनांत पूर्वीच्याच अल्लडपणे.

वस्त्र ढगांचे धुवून सागरी वाळत घालीन व्योमी धग सूर्याची परिटघडीला येईल माझ्या कामी कधि चंद्राचा घेउनी चेंडू करेन क्रीडा गगनी चांदणमेवा थोडा थोडा चाखिन अधुनी मधुनी प्रकाशवर्षांचे अंतर मी तोडिन प्रकाश वेगे अंतरिक्ष लंघून संपता कशास येईन मागे? भव्य स्वप्न हे माझे कधितरी येईल का सत्यात? ठाऊक नाही, पण तोवर मी झोपून पाहीन वाट!