हे तुझं असं अवेळी येणं आणि मोकळं मोकळं होणं... कसं बरं झेलू मी? माझं मन आणि ओंजळ; अपुरी आहे तुझ्या प्रपातासमोर! आणि सगळं जाणूनही, हे तुझं मला आपलंसं करणं.... आवडत मला. आणि मग... तू मागे ठेऊन गेलेल्या आठवणी.. जपते मी मनात हळुवार. तुझ्या आवेगला भितेही.... आणि तुझ्यात सामावून जायला आतुर अशी तुझी विरहणी!! अन् तू माझा... माझा..?

नशिबाच काय घेऊन बसलात हो ते कधी साथ देत तर कधी नाही मनगटात ताकद हवी खर तर नाहितर् राजयोग पण कामाचा नाही परीक्षेच्या वेळीच नेहमी देव आठवतो कारण अभ्यास मन लावुन केलेला नसतो कसेतरी त्या अवघड परीक्षेत पास होता नशिबाचा भाग म्हणुन त्यालाच दोष देता हिच सवय मग अंगवळणी पडत जाते अपयश आले की नशिबावर खापर फोडले जाते थोडे प्रयत्न कमी पडतायेत बाकी काही नाही प्रयत्नांती परमेश्वर उगाच म्हटलय का कुणी? आता आळस झटका आणि लागा कामाला आयतं बसुन कधी मिळतय का कुणाला परिश्रम केल्याशिवाय यश मिळायच नाही नशिब अस सहजासहजी बदलायच नाही. - निखिल १७-१०-१७