मुखवटे त्याचे दिखाऊ, प्रिय तुला प्राणाहुनी मात्र तो अपुलाच चेहेरा बघू न धजतो दर्पणी !   मृगजळाचे भरुनी  पेले पाजले त्याने तुला स्वार्थ अन भोगात त्याचा जीव पुरता गुंतला  प्रेषिताचे पाय कसले? मातीची ती ढेकळे ! पूज्य तो बनतोय केवळ आंधळ्या भक्ती मुळे अजुनी नाही वेळ गेली, सोड त्याची संगत सोड ते हतवीर्य जगणे,  सोड उष्टी पंगत  आतला आवाज सांगे, ऐक मग ते सांगणे "कवडीमोले विकू नको तू लाखमोलाचे जिणे"   ........(स्वयंघोषित बाबा, बापू, महाराज, माताजी यांच्या अंधभक्तांस समर्पित)

सालं, आज जीव कासावीस झालाय तिकडं अकरा कळ्यांचा विनाकारण बळी गेलाय आज मी पण एक बाप आहे पण खरं सांगू मित्रानो या देशात बाप होणं , श्राप आहे केलं असेल त्यांनीही त्यांच्या मुलांना टाटा बाय बाय त्यांना थोडंच ठाऊक होतं पुढे होणार आहे काय ? त्या माउलींचा तीळतीळ तुटला असेल जीव पण इथे कोणालाच पडली नाही आहे त्याची जाणीव आजूबाजूच्या लोकांनी केली असेल चौकशी आपली मुलं कुठे आणि आहेत कशी ? जो तो आपापलं बघून सांत्वनाला गेला असेल थोडा वेळ रडेल तिथं आणि परत कामाला लागेल त्या मायबापाचे अश्रू असेच ओघळत राहतील बाराव्यानंतरही आणि भरणीलाही पुन्हा कुठे तरी अजून कळ्या खुरडल्या जातील बातम्

स्वप्नवास्तवाच्या हिंदकळत्या सीमेवरून खुणावणार्‍या, जिज्ञासेच्या तेज:पुंज आकाशातून दिपवणार्‍या, अज्ञाताच्या कडेलोट दरीतून उसळणार्‍या, अंतिम सत्याच्या मृगजळातून अथक ठिबकणार्‍या, स्थूलसूक्ष्माच्या अथांग वर्णपटातून विखुरणार्‍या, जडचेतनाच्या जटिल कोड्यातून उलगडणार्‍या, क्षुद्रतेतून बुजबुजणार्‍या, विराटाला वेधणार्‍या, कोलाहलातून गजबजणार्‍या, एकांतातून निनादणार्‍या, माणुसकीतून पाझरणार्‍या, अनावर भोगातून- वीतरागी वैराग्यातून हेलकावणार्‍या, जाणिवेतून- नेणिवेतून धपापणार्‍या, अनघड शब्दांनो... ...वेचून वेगळं करतोय तुम्ही उष्टावलेलं - आयुष्यासाठी तुम्ही कवेत घेतलेलं- कवितेसाठी

सत्वर ये तू निघोनी आता निबीड अरण्यी कंटक वाटा हे अंतर आता पाश म्हणू कि नाश जीवाचा करिल ऐसा तुझ्या रुपाचा तीर्थघटाचा जन्मजान्हवी, श्वास मिटावा नकोच आता वियोग असा कि दो तीरांचे वा हिमालयाचे बंध तोडूनी पाश टाकूनी माझे उरले संचित आता तुझ्या रुपाशी मिळून जावे जिथून आले हासत खेळत तिथेच माझे असणे नसणे... इतकेच होवो पुण्यसलीले, तुझ्या तटाशी भंजन व्हावे भस्मचिता अन् बंधमोक्षही उरू नये ते काही काही.... सत्वर ये तू निघोनी आता निबीड अरण्यी कंटक वाटा.... शिवकन्या

बाई पलंगावर बसून होती गुलाबराव मस्त मळत होते मळता मळता बघत होते बाईकडं गिधाडावानी बाई टाकत व्हती ऊसाश्यावर उसासे कधी येतायत गुलाबराव आणि काढतायत एकदाची पिसे मळता मळता थाप मारली राळ उडालेली नाकात बसली शिंकेवरती शिंक आली शिंकण्यातच सारी रात गेली आवाजाने गावाला जाग आली बाई जाम उखडली वाहून शिव्यांची लाखोली चरफडत चोरपावलांनी निघून गेली रात बी गेली अन बाई बी थापा मारण्यातच वेळ गेली {{{{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }}}}