तुझी आठवण येते. हेच एक निर्विवाद सत्य कोपऱ्यात मुलासारखे उभे असते. हवं ते म्हण, हव्या त्या व्याख्या आणि संज्ञा निवड. जोवर देहाचे अस्तर नव्याने फुलत आहे तोवर माझं मन तुझ्या पास येत राहील. चुकलेल्या क्षणांसाठी आकांत करावासा वाटतो मला, करतोही तो जीव तोडून, आतड्यापासून. जीविताचे गुपित जगजाहीर करू म्हणतोस तर तुझ्या आपलेपणाचा ध्यास ओरडून सांगावा लागेल. तुला कितीवेळा ते ऐकू आलंही आहे, तू तुझ्या दुर्लक्षाची मालकी मला दे आता. तेव्हढी माया अजून दाटून येत असेल तुझ्यात. ती देखील जीवापाड जपेन. विश्वासाचा एक आभाळतुकडा तुझ्या अंतरंगात तरंगत असेल की, बघ मी किती झरोके उघडतो त्यासाठी. बोलण्यासाठी जेव्हा विषय

माणूस असण्याचे तापत्रय भोग-उपभोगल्यावर, दुनियादारीचा तिरका खेकडा सर्वांगावर नाचवल्यावर, प्रवासाची मोठीच मजल मारून, थकून येतो तुझ्या घरी. तुझ्या मंद हालचाली डोळे भरून पाहीन, तुझ्या खांद्यावर शांत झोपून जाईन. बोल बोल बोलण्याचे खापर फुटून गेलेलं असेल. तुझ्या ओठांवरचं लालभडक हसू आणि खोल काही शोधत जाणारी नजर, दोन्हीत हरवून जायचंय. डोळ्यात समाधान असेल तू जवळ असल्याचे, असेल स्पर्शात निरामय ओलावा, तेव्हा सैल झालेलं अंग आवडता कंटाळा मागेल. तुझ्या उबेची आस लागेल कसलीच घाई नसलेली. भटकून रानात खालेल्या मटण-भाताचे, सुसाट गाडी पळवून कुठेतरी चहा पिल्याचे, बसच्या उशिराच्या वैतागाचे, थेटरातल्या काळोख

ओढ्यावर माळावरच्या थांबला चांद शरदाचा, कडब्याच्या पडवीपाशी चमचमतो हिरवा वेचा सौंदळीच्या झाडाखाली भूजलात पेटली धुनी, वाहते मंद ही रात्र थिजलेल्या वाऱ्यामधुनि. सिगरेट कधीची विझली बोटांत जळुनि सबंध, श्वासातून येतो अजुनि त्या सातविणीचा गंध ना मागत नाही निद्रा ही पहाट समंजस क्षीण, धाडली तिला कवितेच्या माहेरी पाठराखीण स्मरणांच्या फिकट धुक्याचे पडतील कुठे दहिवर? कुसळाच्या सुकल्या देठी आधीच अडकले गहिवर

कधी असतेस, कधी नसतेस,        तरीही मला सगळीकडे तूच दिसतेस... कधी कारवा होतेस, कधी मारवा होतेस, कधी मनाला धुंद करणारा गारवा होतेस.. कधी ऊन होतेस, तर कधी पाऊस होतेस, कधी त्याच वेड्या पावसाची चाहूल होतेस.. असंच कधी असतेस, कधी नसतेस,        तरीही मला सगळीकडे तूच दिसतेस... कधी शब्द होतेस, कधी भावना होतेस, कधी प्रेरणा देऊन जगण्याची साधना होतेस.. कधी रंग होतेस, कधी तरंग होतेस, कधी या मनातून दरवळणारा सुगंध होतेस... असंच कधी असतेस, कधी नसतेस,        तरीही मला सगळीकडे तूच दिसतेस...     &nbsp

सर्वच संतांच्या चरणी नतमस्तक होऊन; एक लहान प्रयत्न केला आहे.... मागे पाहता वळून वाट गेली हो पुसून भविष्यापासून सोडवि कोण आता मग विचार कशापरी चालत रहा परोपरि विश्वचक्र तो फिरवि तू फ़क्त एक धागा गुंफ़त राहावे स्वतःला फुला-पाना-माणसांना निसर्गाच्या देणगीचा अवमान कैसा करा तुझी वेळ खरी येता   तो करेल उद्धारा तोवर चरणी माथा त्याच्या टेकवावा