।। अश्वत्थामा ।। क्षितिजावर थबके रवि, पोर्णिमेत रेंगाळे शशि, एक न जाई ओटी, दुजा रातीच्या कंठी, एक तेजोमय गर्भ, दुजा शांतीतच गर्क, पूर्वेस वाजता शंख, पृथ्वीस वाटते दुःख, अवचित संध्याकाळी, अवनीही होई हळवी, कधी उजळें प्रकाशहाती, कधी निथळें चांदणराती, विधाताही निष्ठुर होई, मग निर्णय कोण घेई? भावनांचे दीप जळती, आवेगांचे लोळ उठती, मानवास न उमगे कोडे, अश्रू का दाटती नयनी? बघता सुवर्णजन्मा वा पाहता तम पश्चिमा, घेऊन फिरावा माथी, ओला शाप कपाळी, अश्वत्थामा सगळेच, रोज संधीप्रकाशी । - अभिजीत श्रीहरी जोगळेकर

मूळ कवीता आशयसंपन्न आहे,हा फक्त साचा तिथून उचलला आहे... ******* नेहमीच मुदलातून वाचण्याची नाही हौस अफवा मूळ शोधण्याचा मज नाही सोस मूळ बातमी शोधण्यात कसली आलीय (?) मौज भरपेट मीठ मसाला सुद्धा मिळत नाही रोज सोसायटीत (मला)ओळखीत कुणीच नाही जालात तर नाव सुद्धा घ्यायचे नाही विधायक पाहण्यात तर मला रस नाही दिप पणती भेटण्याचा मला आनंद नाही विघ्नसंतोषी तरी प्रसिद्धीचा सुटेना वसा मंगल दाखवून तुम्हीच दिला घुस्सा अनुमान खालावले तर्कबुद्धी खुंटली आत्ता मात्र हाव सुद्धा प्रखर वाढली शोधतो वृत्तीला, जो प्रश्न वाढवेल शोधतो मताला, जिथे दुभंग सापडेल शोधतो जखमांना, तिथे खपली(च) निघेल शोधतो जागेला, जिथे शि