माझी ही एक कविता मी फार पूर्वी लिहिली होती.

माझी ही एक कविता .

गाव माझं सारं पेटलं फुलांचं रान होरपळून गेलं कुणी घातला हा विषारी विळखा सोडूनी गेला कुठे दूर सखा पापण्यांकाठी दु:ख ओलं थरथरलं सुना झाला हा हिरवा मळा जाळला कुणी माझा सुर्य कोवळा डोळ्यांत आभाळ निळं गहिवरलं केला तुझ्यासाठी प्राणाचा आडोसा उरात भडकलेला वणवा विझवू कसा देहात साऱ्या आठवणींचं जहर पांगलं

(वैयक्तिक सुखांपुढे इतर सगळं तुच्छ वाटणाऱ्या जोडप्यांना समर्पित) सुखांची बिलकुल कमी नाही, मस्तच चाललंय आमचं स्पेस मात्र मिळत नाही, काय बरं आता करायचं येता जाता सिनेमे बघून, खुशालचेंडू जिणं जगतोय महिन्याकाठी पोशाखांवर भरमसाठ खर्च करतोय चंगळवादी मन झालंय, आयुष्य झालाय बाजार स्पेस मात्र मिळत नाही, दाखल करू का तक्रार? स्मार्टफोन हाती नसला की, जीव होतोय कासावीस विकत घ्यायला जातो तेव्हा, करत नाही घासाघीस ऐषारामात जगतोय आम्ही, माहीत नाही माघार स्पेस मात्र मिळत नाही, दाखल करू का तक्रार? शब्दांचा झालाय तुटवडा, सगळंच झालंय डिजिटल ईमोजींचं झालं आक्रमण, अन प्रेमही झालंय व्हर्चुअल औषधाला देखील उरले ना

प्रियकरं प्रेयसींना शिळेने साद घालत आहेत पण गॅसवरील कुकरच्या शिट्ट्याच शेवटी खऱ्या आहेत ते म्हणतात हृदयरुपी हिरे अमूल्य आहेत पण बाजारात बटाटे ४० रुपये किलो आहेत त्यांच्या ओठांवर कविता अन् मनांत गाणी आहेत पण घराघरांतून महागाईची रडगाणी आहेत त्यांच्यासाठी ललनांचे चेहरे नभीचे चंद्र आहेत पण तव्यावरील भाकऱ्याच सर्वांची पोटं भरीत आहेत तिच्या तनाच्या अत्तराचे त्याच्या मनात सुवास आहेत पण उतू जाणाऱ्या दुधांचे वास हेच वास्तवात आहेत - सौ. रोहिणी विक्रम मनसुख