ही कविता माझ्या मैत्रिणीने लिहिली आहे. आनंदात असताना सुखात भागीदार कुणीही चालतं पण दु:खात रडताना अश्रू पुसायला आपलंच माणूस लागतं घोळक्यात असताना दंगामस्ती करायला कुणीही चालतं पण एकांतात असताना गुपित सांगायला आपलंच माणूस लागतं वरवरच्या जखमांना फुंकर घालायला कुणीही चालतं पण मनात खोलवर रुतलेल्या जखमांना आपलंच माणूस लागतं काळाच्या अंधारात विरणार्‍या आठवणींसाठी कुणीही चालतं पण मनाच्या कप्प्यात घर करण्यासाठी आपलंच माणूस लागतं कायमचंच रुसण्यासाठी अबोला धरण्यासाठी कुणीही चालतं पण आपल्यावर रुसण्यासाठी रुसवा आपला काढण्यासाठी आपलंच माणूस लागतं यशाच्या शिखरावर बेहोश होण्यासाठी कुणी

मद्यमैफलीस प्रारंभ करण्यापूर्वी म्हणायचा श्लोक. वदनी चषक लावा, जाम प्या परीपरीचे सहज कवन होते, जाम पिता फुकाचे पावन करी जीवा त्वा, मद्य हे पूर्ण ब्रह्म समय हरण नोहे, जाणिजे यज्ञकर्म. -अविनाश ओगले

एक तरी मैञीण अशी हवी जरी न बघता पुढे गेलो तरी मागुन आवाज देणारी आपल्या साठी हसणारी वेळ आलीयतर अशॄही पुसणारी स्वताःच्या घासातला घास आठवणीने काढून ठेवणारी वेळप्रसंगी आपल्या वेड्या मिञाची समजूत काढणारी वाकड पाऊल पडताणा माञ मुस्काडात मारणारी यशाच्या शिखरांवर आपली पाठ थोपटणारी सगळ्य़ाच्या घोळकात आपणांस सैरभैर शोधणारी आपल्या आठवणीनं आपण नसतांना व्याकूळ होणारी खरच!अशी एक तरी जीवा भावाची "मैञीण" हवी जी आपणास मिञ म्हणणारी ........